Volledig scherm
© Lars Smook

'Dankzij mijn oren kan ik zien'

Marel Zwierink (16) is blind, maar speelt in een symfonieorkest. Lastige orkestpartijen kent ze binnen een paar dagen uit haar hoofd. ,,Muziek betekent voor mij geluk.''

Volledig scherm
© Lars Smook

Het is bij elk concert weer een vast ritueel. Een van haar vrienden bij het Twents Jeugdsymfonieorkest neemt haar bij de arm en leidt haar naar haar vaste stek bij de eerste violen. Voor Marel Zwierink is dit het enige moment van onzekerheid op een plek waar ze zich doorgaans net zo thuis voelt als in haar woonplaats Goor.

,,Het orkest is als een familie. Iedereen wil me helpen. Dat ik mee kan spelen in al die grote klassieke werken, is een van de leukste ervaringen die ik tot nu toe in mijn leven heb gehad. Muziek betekent voor mij geluk. In een orkest ben je nooit alleen, doe je alles samen.''

Ze is net 16 jaar. In het ruim 50 man sterke orkest valt ze nauwelijks op, behalve dan in het feit dat ze geen bladmuziek voor haar neus heeft staan. Dirigent Carl Wittrock zorgde ervoor dat ze twee jaar geleden de stap kon maken. ,,Ik speel al vanaf mijn 6de viool. Een orkest is niet voor me weggelegd, dacht ik altijd. De partijen zijn soms heel ingewikkeld en lastig te onthouden.'' Maar het is haar wél gelukt, met hulp van haar docente.

Niet naar de film

Blind is Marel Zwierink al haar hele leven. Ze weet niet anders, zegt ze. De focus op het gehoor leidde haar als vanzelf naar de muziek. ,,Dankzij mijn oren - en de tast - kan ik zien. Alleen als mijn vrienden naar de film gaan, haak ik af. Verder doe ik alles mee.''

Thuis in Goor is ze de oudste in een gezin met drie meiden. Ze loopt elke dag, met haar blindenstok, naar de bus die haar naar school brengt. Ze zit in vijf gymnasium. ,,Met mijn laptop, speciale toetsenbord en braille is dat geen enkel probleem. Alleen bij studiereizen, zoals naar Rome vorig jaar, krijg ik speciale aandacht. Dan zijn er gidsen die me alles vertellen. Vaak mag ik ook dingen aanraken, zoals het beeld van de wolf van Romulus en Remus.''

Vioolspelen doet ze volledig uit het hoofd. ,,Ik weet niet anders. Voor mijn lerares is dat soms lastiger dan voor mijzelf. Ze moet wat vaker de dingen voorspelen. Maar als ik het eenmaal ken, vergeet ik het ook nooit weer.''

Por

Samen met docente Ewa Zbyszynska van de Muziekschool in Goor studeert ze de orkestpartijen in. Vaak aan de hand van een geluidsopname die Zbyszynska haar mailt. ,,Die begin ik dan na te spelen. Elke keer een klein stuk erbij: dat werkt het beste. Eenmaal in het orkest wordt het nog weer makkelijker. Dan heb je de steun van anderen om je heen. Soms ook geeft mijn buurman me een por om me te waarschuwen als er iets bijzonders moet gebeuren.''

Behalve viool, speelt ze piano en zingt ze met enige regelmaat voor zichzelf. Volgende week, bij het jaarlijkse schoolfeest, is ze zelfs dj. ,,Ik voel het altijd direct als mensen genieten van mijn muziek. Vooral reacties van kinderen zijn ontroerend. Die vragen me ook gewoon om mijn ogen wat verder open te doen of een bril op te zetten. Blindheid bestaat voor hen helemaal niet. Eigenlijk geldt dat ook voor mezelf.''