Volledig scherm
De serie voordrachten die hij afgelopen weekend in zijn geboortedorp Rossum gaf is het laatste kunstje van Hennie Engelbertink, een gedreven voorvechter van de Twentse streekcultuur. © Reinier van Willigen

Hennie Engelbertink niet meer op pad voor Twentse cultuur

ROSSUM - De serie voordrachten die hij afgelopen weekend in zaal Hutten verzorgde over zijn geliefde Twentse cultuur was het laatste kunstje van Hennie Engelbertink. Zijn leeftijd is de belangrijkste reden dat deze onvermoeibare pleitbezorger van het streekdialect er een punt achter zet.

Hennie Engelbertink (geboren in 1942) is verknocht aan zijn geboortegrond. De liefde voor Twente, de cultuur, het landschap, de tradities en folklore zit er bij hem diep in. Maar ook de vrees dat het uiteindelijk in de tijd allemaal verloren dreigt te gaan. „Zonder de diversiteit van de regionale culturen wordt het een saaie boel in Nederland”, verklaart Engelbertink zijn gedrevenheid.

Onwankelbaar
Die gedrevenheid zat er al in als kind. In zijn latere werk als onderwijzer gaf hij in de schoolklas aandacht aan het Twents. Een inzet die hem niet door iedereen in dank werd afgenomen en voor stevige meningsverschillen zorgde met collega’s. Die ging hij niet uit de weg. Zijn overtuiging over het belang van de streektaal bleef onwankelbaar. „Het dialect is het rijkste element van de eigen cultuur en identiteit.”

Zijn liefde voor én bezorgdheid over het voortbestaan van de eigenheid van de regio blijven echter onverminderd groot. „Het zijn de wortels van de mens. De belangstelling voor genealogie komt niet uit de lucht vallen. ,,Leu wilt wetten woar ze vot komt”, zegt hij in onvervalst Twents.

Oldenzaal e.o.