Volledig scherm
© Annina Romita

Misdaadhistoricus blikt terug op moord in 'zijn' Enschede: 'Het ging om een half haantje'

ENSCHEDE - Enschedeër Eric Slot is al zijn hele leven gefascineerd door moord en doodslag. "Ruzie heeft nooit een reden nodig."

Hij constateert dat hij nu langer in Amsterdam woont dan in de textielstad waar hij werd geboren en opgroeide. Toch weet Eric Slot op het kompas van zijn jeugd zijn weg in Enschede blindelings te vinden. Hij is net snackbar De Muur gepasseerd. In de onderdoorgang duidt hij terloops de plaats aan waar in 1991 FC Twente-supporter Erik Lassche werd vermoord door een Feyenoord- hooligan.

Basis gelegd in Enschede
Hij is de misdaadhistoricus van Nederland. De kiem voor zijn morbide belangstelling werd gelegd in Enschede: de beruchte snackbarmoord, zijn moeders liefde voor Duitse krimi's en zijn vader, journalist, die hem als kind in de auto langs spannende plekken reed. Ervaringen die de voedingsbodem vormden voor de Moordatlas van Amsterdam, die in 2014 verscheen. Eric Slot, Neerlandicus, journalist, misdaadvorser en schrijver, werkte er twintig jaar aan. Op verzoek keert hij terug naar de plekken waar die voorliefde voor misdaad is ontstaan, in Enschede.

Als een peertje
Het kost hem een kleine twee uur op de, naar zijn zeggen, 'enige straat in Nederland die ertoe doet: de A1'. Hij is toe aan een espresso bij café Jansen & Janssen aan de Oude Markt. Bijna elke zin heeft een ironische ondertoon. "Mijn bijzondere belangstelling, een lichte afwijking, kan al heel vroeg zijn ontstaan in de Emmastraat. Onze lange buurjongen Camiel tilde me op om me in één beweging op zijn schouders te zetten en ik stootte mijn hoofd in de scherpe punt van de ganglamp. Mijn moeder heeft me er als een peertje uitgeschroefd en me snel naar de overkant gedragen, naar het ziekenhuis."

Drie haantjes
Wat hem intrigeerde was de moord in 1971 bij snackbar Antonio, in de Molenstraat, vlakbij de spoorwegovergang. "Op mijn looproute naar school. Een friettent met drie puntdakjes als patatzakken op hun kop. Wat ik me herinner: het ging om een half haantje. Om niets dus. Ruzie heeft geen reden nodig. Wie wie vermoordde heb ik moeten opzoeken: de medewerker een klant. Nu weet ik ook dat het om drie haantjes ging. Maar het blijft niets. De medewerker werd vrijgesproken: noodweer. Hij werd uiteindelijk alleen veroordeeld voor verboden vuurwapenbezit."

"Het zit in de genen"
Er was meer in zijn jeugd dat hem op het spoor zette van zijn opvallende loopbaan. Bij zijn vader op de achterbank tijdens zondagse autotochtjes door Twente. "Ook langs plekken waar 'wat' was voorgevallen. Dan remde hij af bij een café in Saasveld om het verhaal te vertellen over de ober die er was neergestoken door vier kampers. Het ging over de rekening, geloof ik. Mijn moeder was dol op Duits krimi's op tv: Der Alte, der Kommissar. Mijn vader had er niets mee. Later, toen wij het huis uit waren en mijn vader overleden, ontdekte mijn moeder de politieradio op de FM-band. 'Dan klinken er weer stemmen in het huis', zei ze dan. De codes had ze allemaal in de smiezen. Als ik haar op zondag in de auto zette, kon ze plotseling uit het niets zeggen: 'Vorige week is daar een overval gepleegd', met alle details, en daarna ging het gesprek gewoon weer verder. Ik heb het dus niet van een vreemde. Het zit in de genen."

Lees het hele artikel op Blendle, waarin hij ook vertelt over het overlijden van zijn moeder, slachtoffer van de vuurwerkramp, en over de moordatlas, die hij schreef.

Enschede e.o.