article
1.6262428
Ceterum censeo Carthaginem esse delendam – ‘En overigens ben ik van mening dat Carthago vernietigd moet worden.’ De Romeinse senator Cato Maior eindigde iedere redevoering in de senaat met deze zin. Hij werd er beroemd mee: 22 eeuwen later wordt hij nog steeds besproken in lessen Latijn en geschiedenis over de hele wereld, als voorbeeld van een standvastig man met een doordachte communicatiestrategie.
Blog | Ik heb even geen mening
Ceterum censeo Carthaginem esse delendam – ‘En overigens ben ik van mening dat Carthago vernietigd moet worden.’ De Romeinse senator Cato Maior eindigde iedere redevoering in de senaat met deze zin. Hij werd er beroemd mee: 22 eeuwen later wordt hij nog steeds besproken in lessen Latijn en geschiedenis over de hele wereld, als voorbeeld van een standvastig man met een doordachte communicatiestrategie.
http://www.tubantia.nl/extra/blogs/angelique-kunst/blog-ik-heb-even-geen-mening-1.6262428
2016-08-13T08:48:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.4400285.1434696940!image/image-4400285.png
Angelique Kunst
Home / Extra / Blogs / Angelique Kunst / Blog | Ik heb even geen mening

Blog | Ik heb even geen mening

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Angelique Kunst
      Fotograaf
    Ceterum censeo Carthaginem esse delendam – ‘En overigens ben ik van mening dat Carthago vernietigd moet worden.’ De Romeinse senator Cato Maior eindigde iedere redevoering in de senaat met deze zin. Hij werd er beroemd mee: 22 eeuwen later wordt hij nog steeds besproken in lessen Latijn en geschiedenis over de hele wereld, als voorbeeld van een standvastig man met een doordachte communicatiestrategie.

    Natuurlijk had hij wel het geluk dat hij leefde in een tijdperk zonder Twitter. Elke dag dezelfde mening over hetzelfde onderwerp? Wat een zeikerd! Ontvolg!

    Mijn dochter weet er inmiddels alles van. Ze liep het afgelopen jaar stage op de sociale media-redactie van de publieke omroep in Hilversum. Een oord waar BN’ers grossieren in meningen omdat je daarmee verzekerd bent van frequente optredens in talkshows, wat duizenden reacties uitlokt op sociale media, waardoor je tot in lengte van jaren BN’er blijft, al presteer je verder niks. Het dagelijks geneuzel bracht dochterlief tot de verzuchting: „Mam, als iedereen nou eens één keer per dag zijn mening vóór zich zou houden, daar zou de wereld enorm van opknappen.”

    Ik vond het een interessante gedachte. Even geen mening hebben, of hem in elk geval niet met de rest van de wereld delen. Zou ik dat kunnen? Zou ik daar een beter mens van worden? Het leek me een poging waard. De zomervakantie was daarvoor het meest geschikte moment want eerlijk is eerlijk: als je op een krantenredactie een dag geen mening hebt, sturen ze je naar de bedrijfsarts. De vakantie leek veiliger.

    Het ging meteen de eerste dag al mis toen diva Victoria Beckham haar dochtertje een kus op de mond gaf. Ze postte de foto daarvan op Instagram en oogstte een storm van kritiek: het was seksueel en onhygiënisch dus La Beckham was een ontaarde moeder. Nou kus ik mijn kinderen al jaren op de mond dus ik reageerde meteen. Om daarna te bedenken dat het tamelijk stompzinnig is om überhaupt een mening te hebben over een moeder die haar kind kust. Alsof er niks belangrijkers is in de wereld.

    Dat bleek diezelfde avond toen in Nice een jonge Tunesiër met een vrachtwagen over een volle boulevard reed. Afschuwelijk, dacht ik, en dat leek me eerder een feit dan een mening. Maar ik hield het toch maar voor me, want iedereen zei het al dus daar hoefde ik niks aan toe te voegen.

    Nog een dag later was er een poging tot staatsgreep in Turkije. Ik moest me enorm inhouden om daar geen mening over te hebben. Maar in de dagen daarna voelde ik steeds meer opluchting. Het nieuws was zo chaotisch en bizar dat ik steeds minder wist wat ik ervan moest denken. Wie waren nou de good guys en wie de slechteriken? Waren die er überhaupt wel?

    Daarna volgden nog een Afghaan die treinpassagiers kapot hakte en een Iraniër die tekeer ging in een winkelcentrum. Ik voelde mee met alle emoties, maar vormde geen mening. Want wat weet ik nou echt over jonge vluchtelingen, of psychiatrisch patiënten? Over IS, of de Europese geestelijke gezondheidszorg?

    Ik weet niet of de wereld er enorm van opgeknapt is dat ik vier weken geen mening had. Ik zelf in elk geval wel. En wie weet, als ik dit doorzet word ik misschien over 22 eeuwen wel beroemd. Als de enige persoon in de 21ste eeuw die zo verstandig was om af en toe geen mening te hebben.