article
1.6215646
Eigenlijk is er in een halve eeuw niets veranderd. Dat stel ik vast als ik deze week op de heetste en drukste dag van het seizoen het openluchtzwembad de Kuiperberg in Ootmarsum bezoek.
Blog | Onuitwisbare herinneringen
Eigenlijk is er in een halve eeuw niets veranderd. Dat stel ik vast als ik deze week op de heetste en drukste dag van het seizoen het openluchtzwembad de Kuiperberg in Ootmarsum bezoek.
http://www.tubantia.nl/extra/blogs/blog-onuitwisbare-herinneringen-1.6215646
2016-07-23T13:00:03+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6215647.1469279106!image/image-6215647.jpg
Blogs
Home / Extra / Blogs / Blog | Onuitwisbare herinneringen

Blog | Onuitwisbare herinneringen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Alphons Weierink
      Fotograaf
    Eigenlijk is er in een halve eeuw niets veranderd. Dat stel ik vast als ik deze week op de heetste en drukste dag van het seizoen het openluchtzwembad de Kuiperberg in Ootmarsum bezoek. 

    Op weg ernaar toe haal ik, net als vroeger, kinderen in op hun fiets met een opgerolde handdoek onder de snelbinders en sommigen ook met een bal. Van verre al hoor ik de typische kakafonie aan geluid dat bij een zwembad hoort. Als ik door de poort loop, gaan mijn herinneringen onwillekeurig vijftig jaar terug in de tijd.

    De kolk
    Naar 6 mei 1967 toen Ootmarsum zijn openluchtzwembad kreeg. Ik was een jongen van 11 jaar. Tot dan hadden we ons 'zwembad' op het Springendal: de grote bronvijver, die we 'de kolk' noemden. We waren er zomers niet weg te slaan. Omkleden deden we in de beschutting van de Spingendalsebeek. We leerden zwemmen van de oudere jongens. Als we schuin, heen en weer, over de kolk konden zwemmen kregen we ons 'diploma' in de vorm van een vrijbrief dat we ook in het diepere deel mochten zwemmen. Voor we naar huis fietsten, haalden we een choco-ijsje in het schuurtje van boswachter Ferdinand Harmsen.

    Zakje chips
    Dat was er allemaal niet meer bij toen de Kuiperberg de poort opende. Ineens hadden we echte bassins met helder water en zelfs duikplanken. En heuse badmeesters zoals de eerste ooit: Joop Rohof. In mijn ogen van toen een held in een witte korte broek en met zonnebril. We leerden opnieuw zwemmen en we haalden onze diploma's. In mijn herinnering waren de zomers heel lang. Elke dag gingen we zwemmen. Op onze handdoeken volgden we op een transistortje de Tour de France. We hingen aan de lippen van Theo Koomen. En we kregen er onze eerste zakjes chips.

    Hetzelfde
    Als ik dan deze week door de poort loop, zie ik het zwembad van mijn jeugd weer. Alles nog hetzelfde. Alleen andere gezichten en een mooie glijbaan. Ik voel me weer de jongen van elf. De adrenaline begint weer te stromen. Waar is m'n handdoek, waar is mijn bal... Ik zie in en om het verkoelende water het pure plezier van de kinderen: van klein tot groot. Van ouders en grootouders. Ja, van wie niet. Maar ineens dringt tot me door: hoe lang nog? Want het voortbestaan van het zwembad is immers niet meer vanzelfsprekend. Volgende week neemt het college van B en W van Dinkelland een besluit over het al dan niet openhouden van het zwembad. Er moet elk jaar geld bij.

    Op slot
    Ik moet er niet aan denken dat de poort na dit seizoen definitief op slot gaat. En met mij vele anderen. Daarom wil ik graag wethouder Annette Zwiep ongevraagd maar niet minder welgemeend een advies geven. Bedenk voor de exploitatie van het zwembad deels een constructie zoals voor het beheer en onderhoud van Engels' Tuin in Ootmarsum. Sinds vrijwilligers uit de buurt daarvoor verantwoordelijk zijn, heeft het stadspark zijn oude allure en grandeur terug. Ik ben ervan overtuigd dat er ook in Ootmarsum genoeg mensen zijn die als vrijwilliger eraan willen bijdrage dat het zwembad open kan blijven en volgend jaar zijn gouden jubileum kan vieren. Ik zou dat de kinderen van nu en later zo graag gunnen. Want de herinneringen van een kind aan een zwembad zijn onuitwisbaar en onbetaalbaar.