article
1.6197201
Niet elke verandering is een verbetering. Dat geldt ook voor de ‘Wet werk en zekerheid’, die in juli vorig jaar van kracht werd. Doel van de wet is dat het voor werkgevers eenvoudiger wordt om medewerkers te ontslaan en dat werknemers sneller een vast dienstverband krijgen. Na een jaar blijkt echter geen van beide het geval.
Flexwet moet op z’n Frans, pas dan krijgen meer mensen vast arbeidscontract
Niet elke verandering is een verbetering. Dat geldt ook voor de ‘Wet werk en zekerheid’, die in juli vorig jaar van kracht werd. Doel van de wet is dat het voor werkgevers eenvoudiger wordt om medewerkers te ontslaan en dat werknemers sneller een vast dienstverband krijgen. Na een jaar blijkt echter geen van beide het geval.
http://www.tubantia.nl/extra/blogs/gerben-kuitert/flexwet-moet-op-z-n-frans-pas-dan-krijgen-meer-mensen-vast-arbeidscontract-1.6197201
2016-07-16T07:21:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.4085642.1401135750!image/image-4085642.jpg
wet werk en zekerheid,flexwet
Gerben Kuitert
Home / Extra / Blogs / Gerben Kuitert / Flexwet moet op z’n Frans, pas dan krijgen meer mensen vast arbeidscontract

Flexwet moet op z’n Frans, pas dan krijgen meer mensen vast arbeidscontract

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Journalist Gerben Kuitert
      Fotograaf
    Niet elke verandering is een verbetering. Dat geldt ook voor de ‘Wet werk en zekerheid’, die in juli vorig jaar van kracht werd. Doel van de wet is dat het voor werkgevers eenvoudiger wordt om medewerkers te ontslaan en dat werknemers sneller een vast dienstverband krijgen. Na een jaar blijkt echter geen van beide het geval.

    Het ontslagrecht ging op de schop. De oude kantonrechtersformule waarmee de ontslagvergoeding werd berekend, maakte plaats voor een transitievergoeding. De ontslagvergoeding ging daarmee fors omlaag. De transitievergoeding bedraagt een derde tot een half maandsalaris per dienstjaar met een maximum van 76.000 euro. In de praktijk is de ontslagvergoeding gehalveerd tot gemiddeld 19.000 euro, zo hebben onderzoekers berekend. Daar staat tegenover dat iedereen die ontslagen wordt recht heeft op een transitievergoeding. De route van ontslag zonder vergoeding via het UWV is verdwenen.

    In het eerste jaar blijkt het aantal aangespannen ontslagzaken dat is afgewezen verdubbeld te zijn. In geval van twijfel zijn kantonrechters namelijk sneller geneigd de kant van de werknemer te kiezen, omdat ze zich realiseren dat de ontslagvergoedingen tegenwoordig relatief laag zijn.

    Meer ‘flexers’
    De herziening van het ontslagrecht moet ertoe leiden dat er meer flexkrachten in dienst worden genomen. Na twee keer een (jaar)contract zou een vaste aanstelling moeten volgen. Maar het aantal werknemers met een flexcontract dat een vaste baan heeft gekregen, is nu niet groter dan voorheen. Het antwoord op het waarom hiervan is wellicht te vinden in de groei van ‘vast uitzendwerk’. De uitzend- en detacheringsbureaus floreren momenteel namelijk...

    Doorbetalen
    Want waar het écht om draait, is niet opgelost. Werkgevers willen zo min mogelijk personeel in vaste dienst om twee redenen: ontslag blijft lastig én omdat ze twee jaar moeten doorbetalen bij ziekte. Wie twee jaar ziek is geweest, heeft bovendien ook nog eens recht op een transitievergoeding bij ontslag. Zolang dat niet anders wordt, zal er niets veranderen.

    Frankrijk
    In Frankrijk pakken ze het anders aan. Juist in het land waarover wordt gezegd dat de vakbonden er de baas zijn, draagt de werknemer zelf ook een stuk van het risico op arbeidsongeschiktheid. Er wordt in Frankrijk onderscheid gemaakt tussen privérisico en werkgeversrisico: arbeidsongeschiktheid ontstaan door een ongeval tijdens het werk of onderweg ernaartoe, is voor rekening van de werkgever. Alle andere risico’s worden in de privésfeer afgedekt.

    Dus wie in Frankrijk in z’n vrije tijd van de mountainbike tuimelt en niet kan werken, moet de rekening zelf betalen. Men kan zich daarvoor verzekeren, maar de premie moet wel worden betaald, natuurlijk. We zouden in Nederland het Franse model kunnen overnemen met een aanpassing wat de premiebetaling betreft. De betrokken partijen zouden de kosten kunnen delen. Een praktische oplossing: de werknemer betaalt een deel van de premie zelf en de overheid legt er ook wat bij, want die heeft ook belang bij een niet al te grote terugval in inkomen van haar burgers.

    Tenslotte betaalt de werkgever de werknemer de helft van de premie terug als de werknemer gedurende het jaar niet of slechts kort heeft verzuimd als gevolg van niet aan werk gerelateerde ziekte of ongelukken. Het moet wel gek zijn wil zo’n ‘poldermodel’ in Nederland niet tot meer vaste arbeidscontracten leiden.

    Gerben Kuitert