article
1.6517480
Ik geef het eerlijk toe: voorlopig hoef ik even geen paard te zien. Over een paar weken misschien die witte schimmel, maar eerder niet. Dat krijg je na vijf dagen Military Boekelo.
Blog | Kijk volgend jaar in Boekelo ook eens naar een paard
Ik geef het eerlijk toe: voorlopig hoef ik even geen paard te zien. Over een paar weken misschien die witte schimmel, maar eerder niet. Dat krijg je na vijf dagen Military Boekelo.
http://www.tubantia.nl/extra/blogs/ralph-blijlevens/blog-kijk-volgend-jaar-in-boekelo-ook-eens-naar-een-paard-1.6517480
2016-10-11T13:41:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.5743224.1455873694!image/image-5743224.jpg
Military Boekelo,Ralph Blijlevens
Ralph Blijlevens
Home / Extra / Blogs / Ralph Blijlevens / Blog | Kijk volgend jaar in Boekelo ook eens naar een paard

Blog | Kijk volgend jaar in Boekelo ook eens naar een paard

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Ralph Blijlevens
      Fotograaf
    Ik geef het eerlijk toe: voorlopig hoef ik even geen paard te zien. Over een paar weken misschien die witte schimmel, maar eerder niet. Dat krijg je na vijf dagen Military Boekelo.

    Vijf? Ik hoor de verbazing. Ja mensen, het evenement onder de rook van onze bierbrouwerij duurt maar liefst vijf dagen. Terwijl het gros van de bezoekers meent dat de wedstrijd op zaterdag wordt gehouden. Jaarlijks trekken we er dan op uit, voor de collectieve herfstwandeling. De een neemt de hond mee, de ander blaast het stof van die rare hoed die een dag per jaar tevoorschijn wordt gehaald. Ik weet dat het standaard is in Boekelo, maar toch verbaast het me iedere keer weer opnieuw: zien en gezien worden. Man, man, man, wat vinden we dat toch belangrijk…

    De paarden en hun ruiters
    Terwijl datgene waar het eigenlijk om draait in Boekelo, de paarden, er vaak bekaaid afkomt. D’r zijn bezoekers van de Military die het presteren om geen enkel paard in actie te zien. Op zich is dat een prestatie, maar laten we dat vooral niet te veel stimuleren. Het doet namelijk geen recht aan de echte hoofdrolspelers van Military Boekelo: de paarden, met hun berijders.

    Stand van zaken 
    Natuurlijk hoef je als bezoeker van de crosscountry niet te weten hoe de stand van zaken in de wedstrijd is. Dat vóór die zaterdag de combinaties al twee dagen lang in de ring zijn geweest voor hun dressuurproef, dat zal allemaal wel. Wie op donderdag en vrijdag op de tribune wil gaan zitten voor het eerste wedstrijdonderdeel, hoeft niet te vrezen voor een plekje. De dressuur, voor veel deelnemers het moeilijkste onderdeel van de eventingsport, boeit maar weinigen. En geef ze eens ongelijk. Wie anders dan de deskundige jury kan immers zien of een combinatie nou 177,5 punten krijgt of 184,0? Maar goed, net zoals een triatlon uit drie verschillende disciplines bestaat, zo moeten de combinaties van een eventingwedstrijd ook van drie markten thuis zijn: dressuur, crosscountry en het afsluitende springen (showjumping) op zondag.

    Partnership voor het leven
    Wat je als bezoeker op de Boekelose dreven wel kan doen, is aandacht besteden aan de verrichtingen van de combinaties. Ga eens niet met je rug naar het parcours staan als een paard en zijn/haar ruiter voorbij galopperen. Laat dat bokbiertje, stukje vlees op de barbecue of die leuke klant van het werk even voor wat het is en kijk naar wat zich voor je afspeelt. Daar, tussen die witte, linten zie je het resultaat van een jarenlange samenwerking tussen mens en dier. Een partnership voor het leven. Om deel te mogen nemen aan een wedstrijd als Boekelo, vergt heel veel training. Niet iedere ruiter kan zo maar eventjes een cross rijden, dat kost bloed, zweet en tranen. Pas als paard en ruiter een ingespeeld team zijn, pas als de twee een duo vormen en op elkaar kunnen rekenen en er een blind vertrouwen, dan pas komt deelname aan Boekelo in beeld.

    Toeschouwen 
    En dan nog een gratis tip: je hoeft echt niet bij de drukke waterbak te gaan staan. D’r zijn toeschouwers die het vermakelijke vinden een ruiter in het water te zien vallen, maar het parcours telt veel meer fraaie hindernissen en locaties voor spectaculaire beelden. Persoonlijk sta ik het liefst ergens in een bos, niet eens in de buurt van een stijlvol gedecoreerd obstakel. Een in volle galop voorbijrazend paard voelen, dat vind ik het mooiste. Eerst hoor je het dier aankomen, dan zie je hem en tenslotte dreunt de grond onder je voeten als de twee sportsporters vlak voor je voorbij denderen. Machtig!

    Ik zou zeggen: tot volgend jaar!

    Ralph Blijlevens