article
1.6219184
LICHTENVOORDE – 220.000 bezoekers, 31 podia, 4 dagen, 3 nachten. Onze festivalwatcher Davine Vleerbos dompelde zich afgelopen weekend volledig onder en beleefde zo haar allereerste Zwarte Cross echt van binnenuit. Moe maar voldaan schreef ze deze maandag de volgende reportage.
Reportage | 4 dagen undercover op Zwarte Cross
LICHTENVOORDE – 220.000 bezoekers, 31 podia, 4 dagen, 3 nachten. Onze festivalwatcher Davine Vleerbos dompelde zich afgelopen weekend volledig onder en beleefde zo haar allereerste Zwarte Cross echt van binnenuit. Moe maar voldaan schreef ze deze maandag de volgende reportage.
http://www.tubantia.nl/extra/festivals/reportage-4-dagen-undercover-op-zwarte-cross-1.6219184
2016-07-25T14:55:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6219590.1469459181!image/image-6219590.jpeg
Tubantia,festival,Zwarte Cross,Almelo,Davine Vleerbos
Festivals
Home / Extra / Festivals / Reportage | 4 dagen undercover op Zwarte Cross

Reportage | 4 dagen undercover op Zwarte Cross

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Fotograaf
    LICHTENVOORDE – 220.000 bezoekers, 31 podia, 4 dagen, 3 nachten. Onze festivalwatcher Davine Vleerbos dompelde zich afgelopen weekend volledig onder en beleefde zo haar allereerste Zwarte Cross echt van binnenuit. Moe maar voldaan schreef ze deze maandag de volgende reportage.

    Als festivalbezoekende Tukker stond de Zwarte Cross in Lichtenvoorde al tijden op mijn lijstje. Op nog geen uurtje rijden van m'n woonplaats Almelo vindt jaarlijks dat magische festival plaats dat de Zwarte Cross heet. Het is er nooit van gekomen, tot dit jaar.

    Dag 1: exclusief voor campinggasten

    Om voor de totale experience te gaan vertrekken we – net als 25.000 anderen – donderdags al richting de Achterhoek. Hoe heerlijk is het om slechts een uurtje te rijden in plaats van de gebruikelijke 3 richting Pinkpop of nog verder als we richting België trekken.

    Zonder een noemenswaardige file wordt de parkeerplaats van het terrein bereikt. Een half uurtje later drinken we ons eerste Grolsch biertje. Het is een pré dat een deel van het festivalterrein 's avonds al open is speciaal voor de campinggasten. Wát een rust vergeleken met de rest van het festival!

    Lees hieronder verder

    foto

     

    Dag 2: wakker worden in spanning

    Die rust is vrijdagochtend voorbij... dan neemt de spanning toe. Donkere wolken pakken zich samen boven Lichtenvoorde. Wat gaat de bui doen die over het terrein trekt? En vooral, wat doet die bui met het terrein... Onder onze partytent op de camping zien en voelen we de bui overtrekken. Liters water worden opgezogen door de weilanden die dienst doen als camping. Felle lichtflitsen schieten uit de lucht. Een echte modderpoel blijft uit, al zijn sommige stukken van het terrein wel drassig.

    foto

    Korte broeken-weer
    Tijdens de Nederlandse band Indian Askin komt er langzamerhand een waterig zonnetje tevoorschijn. Na een halve dag in lange broek wordt het nu toch echt weer tijd voor de korte broek, nadat de zon door is gebroken.

    foto

    Applaus komt niet zomaar
    Precies op tijd voor Typhoon. De Zwarte Cross is bij uitstek hét festival voor de rappende Zwollenaar. Al duurt het wel even voordat de menigte op gang komt. Dat valt sowieso op, voor een dansje en applaus moeten de meeste acts echt veel moeite doen. Ze worden niet vanzelfsprekend beloond door het vrij stugge publiek.

    Wanneer André Manuel het podium opkomt om zijn stuk van Zandloper mee te zingen bij Typhoon is de middag compleet. Niemand mag alleen staan, en iedereen luistert braaf. Overal slaan bezoekers armen om elkaar heen en het hele veld voor de mainstage deint heen en weer.

    We sluiten af bij Dr. Lektroluv. Met bier, dansjes, glowsticks en gintonics. Om vervolgens voldaan de tent op te zoeken.

    foto

     

    Dag 3: het begint te ruiken...

    Zaterdagochtend. Al twee dagen is het dik 25 graden, maar we hebben nog steeds niet gedoucht. Even kijken dan maar of er nu plek is.. Oké, snel omdraaien, geen beginnen aan. Rijendik staan ze te wachten voor een frisse douche.

    Ontbijtje bij de buurtsuper dan maar. Best prijzig trouwens, je bent al snel 13 euro kwijt voor een ontbijtje. Voor vochtig toiletpapier werd maar liefst 6 munten gevraagd... 

    Meevaller: de munten op de Zwarte Cross waren wel goedkoper dan op de meeste andere festivals. 2,30 voor een muntje, in plaats van de op veel plekken gebruikelijke 2,50 euro. Dat douchen proberen we vanmiddag wel weer...

    foto

    Het echte cross-gevoel
    Door met de muziek. We kwamen voor Circa Waves naar het hoofdpodium maar tijdens de soundcheck dachten we: 'huh, dit zijn The Brahms'. Begrijpelijk, maar ook een reden om nog even een stukje cross mee te pakken, voordat de mannen van St. Tropez de Roadhouse gaan afbreken. Dat werd een gekkenhuis.

    foto


    Hoewel we al jaren geen nieuwe plaat van The Wombats hebben geluisterd, besluiten we toch een kijkje te gaan nemen bij het hoofdpodium. En gelukkig maar, veel oude hits passeren de revue terwijl het langzaam koeler wordt en de zon ondergaat.

    Er loopt een man langs met een t-shirt waarop staat 'Was heel Nederland maar zo gezellig als de Zwarte Cross'. Op dat moment denk ik: hij heeft gewoon helemaal gelijk. Geen enkel ander festival heeft zo'n relaxte sfeer als deze in de Achterhoek. Iedereen heeft het beste met elkaar voor, is vriendelijk en maakt er een feestje van. Een festival waar 220.000 bezoekers op afkomen organiseren zonder calamiteiten? Ik vind het knap.

    foto

    Festival vindt Waterloo
    Tegenvaller van de zaterdag... Rond de middag was het water op. Zowel op de camping als bij verschillende bars op het terrein geen water meer te krijgen. En dat terwijl iedereen staat weg te branden bij bijna 30 graden op een bloedheet festivalterrein.

    Water was dan wel weer relatief goedkoop met 2,30 euro. Maar wanneer je als organisatie weet dat het een weekend bloedheet wordt, dan had het met die faciliteiten best iets beter gekund. Door die hitte verspreidde er zich trouwens ook op sommige plekken een enorme stank over het terrein. Maar goed, dat waren vlagen en die verdwenen snel weer.

    foto

    Voor we gaan knappen met Peter Pan Speedrock gaan we eerst nog even langs de Gospel Church. Een kerk midden op het terrein waar je de hele dag gospel kunt luisteren. We vallen middenin een toneelstuk over één of andere Achterhoekse/Amerikaanse dominee die flink preekt over alle kutdagen die hij heeft. Handjes in de lucht en hallelujah!

    foto

    Niet zo pittig
    Peter Pan Speedrock bestaat inmiddels al bijna twintig jaar, maar wat een energie! De pit in The Roadhouse is deze avond wat lafjes, desondanks gaat het goed los. Eeuwige mascotte Dikke Dennis zit geduldig naast het podium met en biertje te wachten tot hij de boel zo goed als kan afsluiten met 'Schoppen Aas'. Tijd voor nog een klein dansje bij de Exoticana-tent. Aanrader: de dubstep-versie van de macarena.

    Dag 4: kwaaltjes worden zichtbaar

    Zondagochtend worden we met bewolking wakker. Heerlijk! Inmiddels krijgt onze camping al steeds meer lege plekken en wordt het voor ons ook tijd om de bende op te ruimen. Hup, snel alles de auto in (heerlijk gevoel dat parkeerplek en camping zo dicht bij elkaar liggen) en op naar het laatste dagje alweer.

    foto

    We merken dat vier dagen festival er bij iedereen inhakken. Het is nog rustig op het terrein. De tent waar DeWolff speelt staat zelfs half leeg. Volgens mij is het nog niet zo lang geleden dat ze op het hoofdpodium van de Zwarte Cross stonden?

    Oppepper
    Fijn aan zo'n laatste dag zijn de dagjesmensen die je toch nog weten op te peppen. Kleine kwaaltjes worden namelijk zichtbaar. Voeten doen na alle dansjes toch echt wel pijn, stijve botten en zijn we nu allemaal zo bruin van de zon geworden of zitten we toch onder de modder?

    Tijd om het wat rustiger aan te doen. Op naar de Oase. Een bos vol hangmatten, waterpijpen en chille kussens. Hier vermaken we ons wel de komende tijd. Luidruchtige, schreeuwende boeren worden eruit gezet. Ja, we komen tot rust. Nu is het nog wachten op de allerlaatste sensatie die we willen zien voordat we ons weer terugtrekken naar Twente.
     

    foto

    One love, one race
    Het is tijd voor reggaesensatie Inner Circle. Goed voor tal van hits, awards en vooral wijze boodschappen. Met nog een klein beetje zon, een overvolle reggaeweide en enige echte reggae uit Jamaica houden we het prima vol op de Zwarte Cross. Even is iedereen één en zoals de zanger van Inner Circle het deze zondagavond verwoordt: 'There is only one love, and that is the love for each other. And there is only one race and that's de human race.'

    Je beste vriend
    Maar aan alle apartigheid komt een eind. De Zwarte Cross is met afstand het festival met de beste sfeer van Nederland. Nergens gaan de bezoekers zo goed met elkaar om als hier. Iedereen is een weekend lang elkaars beste vriend.

    foto

    Bijschrift: Festivalwatcher Davine Vleerbos (rechts) 'undercover' op de Zwarte Cross met haar vrienden

    De echte muziekliefhebber kan het festival in het Oosten beter links (of is het dan rechts) laten liggen. De programmering is niet echt spannend en vaak is het geluid in de tenten ondermaats. Maar de Zwarte Cross is meer dan alleen muziek.

    Juist de diversiteit maakt het geheel uniek. De combinatie van de cross, motoren, kermis, bezoekers die zich nergens voor schamen en de af en toe hilarische aankleding maakt het festival tot wat het is. Misschien volgend jaar terug voor een dagje..Of toch maar weer het hele weekend?


    foto

    Davine Vleerbos

    Davine Vleerbos (1992) is internetredacteur bij De Twentsche Courant Tubantia. Altijd op zoek naar de nieuwste bands. Is in de zomer te vinden op de (regionale) festivals.

    foto foto