article
1.6820755
Als het aan het CDA Overijssel ligt, stemmen we straks op een Twentse kandidaat. Bent u niet van de christendemocraten, kies dan voor een Tukker op een van de andere lijsten. Opdat het gehinnik van het Twentse ros in Den Haag luide wordt gehoord.
Opinie | Het klinkt niet populair, maar meer dan ooit zijn we op elkaar aangewezen
Als het aan het CDA Overijssel ligt, stemmen we straks op een Twentse kandidaat. Bent u niet van de christendemocraten, kies dan voor een Tukker op een van de andere lijsten. Opdat het gehinnik van het Twentse ros in Den Haag luide wordt gehoord.
http://www.tubantia.nl/extra/opinie/andr%C3%A9-vis/opinie-het-klinkt-niet-populair-maar-meer-dan-ooit-zijn-we-op-elkaar-aangewezen-1.6820755
2017-01-10T06:30:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.4042737.1381235224!image/image-4042737.jpg
André Vis
Home / Extra / Opinie / André Vis / Opinie | Het klinkt niet populair, maar meer dan ooit zijn we op elkaar aangewezen

Opinie | Het klinkt niet populair, maar meer dan ooit zijn we op elkaar aangewezen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      André Vis.
    Als het aan het CDA Overijssel ligt, stemmen we straks op een Twentse kandidaat. Bent u niet van de christendemocraten, kies dan voor een Tukker op een van de andere lijsten. Opdat het gehinnik van het Twentse ros in Den Haag luide wordt gehoord.

    We hebben al te kampen met een golf van nationalisme maar het CDA gooit er nog een schepje bovenop; het regionalisme. We verschansen ons achter de dijken van de IJssel waar het leven nog goed is en surfen mee op de mondiale trend dat het eigenbelang voor alles gaat, waarbij de term eigenbelang stelselmatig verkeerd wordt geïnterpreteerd. Het eigenbelang is namelijk gebaat bij vormen van verregaande samenwerking, waarbij je een deel van jezelf inlevert voor het grotere geheel om er iets voor terug te krijgen dat veel beter is.

    Zo hebben we na de Tweede Wereldoorlog een deel van onze soevereiniteit op defensiegebied opgegeven om er iets onbetaalbaars voor terug te krijgen, namelijk vrede. En zo hebben we ook een deel van onze financieel-economische soevereiniteit gedelegeerd om te genieten van een welvaart die wij in ons uppie nooit hadden kunnen creëren.

    Trump en Europa
    Deze principes uit de twintigste eeuw zijn gedateerd als je sommigen hoort spreken, dat terwijl we meer dan ooit zijn aangewezen op elkaar: mondiaal, in Europa, maar ook nationaal. De wereldorde is bezig te verschuiven en dat gaat u als Twentenaar tot in de kleinste details merken. De toenadering van Trump tot Poetin is veelzeggend. Hoewel de nieuwe president terecht stelt dat Europa meer aan de NAVO moet betalen, is het de vraag of zijn stelling een financiële achtergrond heeft, of dat hij simpelweg weinig met het trans-Atlantisch bondgenootschap op heeft.

    Plat gezegd: we doen er niet zo toe als Europa, dat immer verdeelde gezelschap, terwijl het met mannetjesputters als Poetin en de Filipijnse president Duterte zo effectief zakendoen is. Maar hoe denken wij onze veiligheidsparaplu op te zetten als de Amerikaanse ondersteuning ontbreekt?

    Druk van populisme
    Nog pijnlijker wordt het in ons eigen Europa. Zelfs als Le Pen geen president wordt, zelfs als Wilders niet de grootste wordt, zelfs als de Vijfsterrenbeweging in Italië het in de parlementsverkiezingen moet afleggen en zelfs als Merkel gewoon overeind blijft, dan nog zal de Europese Unie veranderen. Want de nationalistische druk die van de populistische partijen uitgaat, heeft effect op elke regering.

    Stelt u zich eens voor dat er weer grenscontroles worden ingevoerd, wat voor gevolgen heeft dat voor onze transportsector en daarmee voor de werkgelegenheid van deze voor onze regio zo belangrijke branche? Freddy Nijhof, president-commissaris van Nijhof-Wassink, pleitte onlangs terecht voor het harmoniseren van allerlei regels in de EU opdat de transportsector daar baat bij heeft. Meer Europa dus in plaats van minder, omdat het in ons aller belang is.

    Zinnige samenwerking
    Op het oog lijkt de nieuwe politiek op te komen voor de gewone burger, maar in de praktijk zal het juist in diens nadeel keren. Vrede en welvaart, de verworvenheden van de tweede helft van de vorige eeuw, zijn gebaat bij samenwerking, bij zinnige samenwerking. Aan dat laatste heeft het in het tijdperk van de globalisering dikwijls ontbroken. Maar een nationalistische, laat staan regionalistische politiek, is het kind met het badwater weggooien. Wie te veel naar zijn navel staart, ontkent dat het lichaam veel groter is dan die ene plek van amper anderhalve centimeter.

    Auteur is ex-hoofdredacteur van deze krant