article
1.6486099
Indische ouderen vierden onlangs het eenjarig bestaan van hun dagopvang in Enschede. Een mijlpaal.
Opinie | Iedereen aan tafel, de Tafel van Marcelis
Indische ouderen vierden onlangs het eenjarig bestaan van hun dagopvang in Enschede. Een mijlpaal.
http://www.tubantia.nl/extra/opinie/wouter-muller/opinie-iedereen-aan-tafel-de-tafel-van-marcelis-1.6486099
2016-10-04T04:00:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.5781542.1456924643!image/image-5781542.jpg
Wouter Muller
Home / Extra / Opinie / Wouter Muller / Opinie | Iedereen aan tafel, de Tafel van Marcelis

Opinie | Iedereen aan tafel, de Tafel van Marcelis

Foto's
1
Reacties
Reageer
    Indische ouderen vierden onlangs het eenjarig bestaan van hun dagopvang in Enschede. Een mijlpaal.

    Twee weken geleden beleefde ik een van mijn mooiste optredens. Nee, niet in het Ziggo Dome, maar in een kleine zaal van het Enschedese woonzorgcentrum De Posten. Daar werd het eenjarig bestaan gevierd van de dagopvang voor Indische ouderen. In de sfeervol aangeklede ruimte trof ik een opgetogen gezelschap van deelnemers aan de dagopvang en veel vrijwilligers. Ze waren allen feestelijk uitgedost in kleurrijke batikkleding. En in de verwachting dat ik voor hen zou optreden. Dat was aanvankelijk ook mijn bedoeling. Maar ik bedacht wat anders. In plaats van optreden voor hen, leek het mij veel mooier dat zij gingen optreden voor mij! En dat gebeurde.

    Ajoen, ajoen
    Daarvoor had ik boekjes laten maken die ik hen cadeau deed voor deze verjaardag. In die boekjes staan allemaal Indische liedjes die volgens mij voor alle feestgangers gesneden (spek)koek moesten zijn. En dat was ook zo. Van Sarina (kind uit de dessa) tot Terang boelan, van Klappermelk met suiker tot Soerabaja en Ajoen, ajoen (in die hoge klapperboom), enzovoorts. Allemaal liedjes uit hun eigen jeugd in Indië. Een schot in de roos!

    Meegezongen
    Ze werden luidkeels meegezongen en meegeklapt. Na elk lied applaudisseerden ze voor zichzelf dat het een lust was. Maar wat mij vooral trof was hoeveel ontroering hun eigen zangkunst bij henzelf teweeg bracht. Achter veel ogen glinsterde een Indische oceaan van tranen. Jeugdsentiment? Weemoed? Verlangen? Ja, maar ook lang uitgestelde emoties van diep weggestopt verdriet en pijn. Alles wat denkbaar is tussen een lach en een traan kwam voelbaar naar boven. En naar buiten. Het mocht er allemaal zijn als feestelijke bevrijding op deze voor hen zo feestelijke dag.

    Kleine jongen
    En ik? Ik (69) voelde me een heel kleine jongen die dit 80-plusgezang met gitaar mocht begeleiden. Ik ben wel eens vaker geroerd als ik bij optredens merk wat muziek vermag, maar zo’n zaal vol gevoelens van tropenzon tot jappenkamp, van wuivende palmen tot moederlandverlies, bracht in mij ook die Indische oceaan in beweging.

    Marcelis
    En toen dacht ik aan Willem Marcelis, de ongeneeslijk zieke directeur van dit woonzorgcentrum. Hij stond aan de wieg van deze dagopvang, maar staat nu helaas voor het einde van zijn leven. Hij was een paar jaar geleden de grote inspirator voor een plan om deze dagopvang mogelijk te maken voor Indische ouderen. Daar zat bij hem een visie achter. Hij vond dat zijn centrum er ook voor Indische ouderen moest zijn, maar hij wist ook van de grote kloof tussen de ‘pasar malams’ en de Indische beleving van een Hollands bejaardentehuis. Hoe overbrug je die? Hij dacht dat daarvoor een tussenliggende voorziening nodig was die door henzelf mee gevormd moest worden. Hoe gelijk zou hij krijgen. En de rest is geschiedenis? Nee!

    Rol van een woonzorgcentrum
    Deze krant wijdde op 10 september een geweldig mooi artikel aan hem met als kop De tafel van Willem Marcelis. Zijn visie op Indische dagopvang is daarbij slechts onderdeel van zijn veel bredere kijk op de rol van een woonzorgcentrum. Geen geïsoleerde instelling voor ouderen, maar een centrum als dynamisch onderdeel van de wijk, voor iedereen toegankelijk. De tafel van Marcelis staat in het hart van De Posten en heeft tachtig personen als eigenaar. Zij hebben de opdracht om de visie van Marcelis na zijn dood verder uit te dragen. Ik zou zeggen: iedereen aan tafel! Nu!

    De auteur is muzikant, tekstschrijver en componist en actief in de sociaal-culturele sector.

    Wouter Muller
    De auteur is muzikant, tekstschrijver en componist en actief in de sociaal-culturele sector.