Volledig scherm
Fardau Wagenaar © Emiel Muijderman

Volgens Instagram leid ik een zielig leven

BlogZangeres Anouk postte een foto van zichzelf op Facebook en Instagram, gewoon, zonder make-up (#nofilter). Niets bijzonders, zo zien wij vrouwen er massaal en vaak uit. Elke ochtend en nacht, misschien wel de hele dag. Who cares?

Maar in deze perfecte wereld van filters en mooimaak-apps is een BN'er zonder foundation het middelpunt van discussie in de landelijke media. Met echte voor- en tegenstanders, het is te belachelijk voor woorden.

Ik kom er maar voor uit: ik zie er regelmatig net zo onopgemaakt uit als Anouk (#omg). Ik ga zelfs zo de deur uit. Ja, echt. Met een vlassig vlechtje, rode wangen en een zichtbare rimpel.

Filters

Al die mooie filters op Instagram, Snapchat en talrijke foto-apps heb ik in het dagelijks leven nog niet gevonden. Misschien is het wel een gat in de markt: een filter dat je 's ochtends gewoon op kan zetten voor je naar je werk gaat. Vandaag ga ik eens lekker als het zomers belichte 'rise' (één van de filters op Instagram).

Of je moet dagelijks de beschikking hebben over Leco, de beroemde visagist. Maar ik ben Sylvie niet, of Leontine, verre van zelfs en ik wil ze ook niet zijn.

Instagram

Volledig scherm
© Fardau Wagenaar

Lang was ik groot fan van Instagram, het sociale medium van foto's en zonder al te veel teksten. Lekker scrollend langs nieuwe outfits, familiefoto's van mijn eigen familie en vrienden, een lollige grap of blije plaat. Zelfs om een goeie selfie kan ik glimlachen. Eindelijk verlost van Facebook, met al die te blije vakantiefoto's (vooral die met voeten aan het zwembad #hate it), voltooide marathons, kinderverjaardagen en gezellige uitjes naar de sushitent met een tafel vol leuke mensen (#metdeleukstevriendinnen). Terwijl je zelf in je trainingspak onder een dekentje op de bank nog maar eens een aflevering van Nashville wegkijkt op Netflix. Omdat je op dat moment niets liever wilt, maar toch...

Dat het schijnheilig is, weet iedereen inmiddels wel. Dat niet iedereen zoals Anouk in beeld wil, is begrijpelijk, hoeft ook niet. Ik doe het zelf liever ook niet. Maar Instagram is veranderd en geeft mij inmiddels hetzelfde gevoel dat Facebook me ooit gaf: ik leid blijkbaar een zielig bestaan.

#hashtag

Ik kom niet zo vaak op een tropisch eiland ergens ver weg (#lovemylife) en ik sport blijkbaar veel te weinig (#killerbody). In hippe restaurants (#foodporn) zie je me nauwelijks, ik vermijd clubs (#ibizaaa). Ik eet gewoon brood met kaas (#fatfatfat), de hele festivalmanie (#summerparty!) gaat aan me voorbij en ik zie altijd een dag te laat dat er een hip foodtruckfestival in de buurt is geweest (#loser).

En dan nog: al zou ik er zijn, ik heb slechts een enkele keer de behoefte het te delen.

Waarom?

Ja, ik zit dus nog steeds op Instagram en tussen mijn posts zit wel eens een selfie. Geen idee waarom. Via Snapchat stuur ik de meest belachelijke foto's met oortjes en kinderachtige stemmen naar mijn nichtje van zeven en naar collega's. Ik gebruik Facebook sinds kort weer voor mijn werk, maar blijf er af en toe veel te lang hangen om gedachteloos langs berichten te scrollen die me niet aangaan, waar ik niet wijzer van word en van heel gelukkige mensen die ik nog nooit in mijn leven heb gezien of gesproken. Ik doe mee, maar vraag mezelf steeds vaker af: waarom?

Is het een optie om met z'n allen iets minder blij te doen en iets meer echt? Alles delen is niet nodig en het leven wordt niet beter van meer likes, wel van echte duimen in de lucht. Van je leven een persoonlijke pr-campagne maken hoeft ook niet, een echt verhaal boeit veel meer. Spontaniteit als nieuwe filter, zeg maar.

Dat Anouk dan gewoon Anouk mag zijn. Wij gewoon wij. Het gewone leven als tegenhanger van vet, cool en überhappy. Ik hou hoop (en #fuckhashtags).

#nofilter #snapchat

Fardau Wagenaar

Blogs