Volledig scherm
© Annina romita

Wat nou patatgeneratie

BLOGWe hebben het over 'onze tijd' alsof de jaren erna niet meer van ons zijn, maar toebehoren aan een andere generatie. Wat een onzin.

Mijn tijd is geweest, al een jaar of wat, en die van de meesten van jullie waarschijnlijk ook. Althans, als ik de serie over generaties lees die we deze zomer in de krant publiceren. Ik ben van de patatgeneratie. Dat is een naam waar ik me totaal niet in kan vinden, maar het zij zo. Blijkbaar was de walkman van mijn tijd, net als de jojo, de lolobal en Ted met zijn grote snor en de 1,2,3 show. Hennie Huisman, niet te vergeten. En daarna is mijn tijd gestopt, of zoiets.

Bewust

Ik herken overigens meer in alles uit de jeugd van de generaties na mij, maar dat heeft ongetwijfeld te maken met het gegeven dat mijn generatie zichzelf tot de dag van vandaag jonger voelt dan ze is. Of omdat ik me 'na mijn tijd' wellicht meer bewust was van de dingen om me heen en er net zo van genoot. Maar dat lijkt een overtreding, want flippo's waren van de generatie na mij, net als Telekids en Robert ten Brink. Afblijven dus, oude frietzak.

Feit is dat ik er niks mee kan. Met jouw tijd en mijn tijd, want leven we niet allemaal in deze tijd? Is de iPad niet net zo goed van de 30-plusser (en alles daarboven) als van de millennial? Ter info: dat is de eerste generatie die totaal digitaal is opgegroeid, dankzij heel inventieve slimme mensen voor hen, en vooral bezig is zichzelf te ontwikkelen door te skydiven in Timboektoe. En dat allemaal te delen via social media, wat een ding is van hun tijd, niet van de mijne blijkbaar.

Zij reizen en delen zo massaal dat ze het rijden met een caravan of een auto met flink rokende ouders door Frankrijk en Italië, en een camera met rolletje, weer hip hebben gemaakt (een sneertje van de patatgeneratie, want dat deden wij en het was verdomde leuk).

Babyboomers

De babyboomers waren rebels, een andere generatie ging helemaal verloren. Dat laatste vind ik echt ronduit sneu - dat is toch ook wat om dat over jezelf te lezen? Begrijp me niet verkeerd, het is historisch gezien heel interessant om te lezen hoe de Nederlanders zich hebben ontwikkeld, maar kunnen we stoppen met 'jouw tijd, mijn tijd'? Met het bestempelen van hot en passé, van nu en geweest? Want wie bepaalt hoelang 'die tijd' duurt? Is het slechts een jeugd lang of mogen we daarna ook verder met beleven en ontdekken en leven in de huidige tijd?

Ooit leerde een oud-hoofdredacteur me dat doelgroepen en leeftijdsgroepen helemaal niets zeggen. Ik zat destijds in het groepje jongeren van de krant dat moest bedenken hoe we Tubantia voor leeftijdsgenoten boeiend konden houden. De ene jongeling was zwanger en leefde in een heel andere wereld dan ik, die als een blinde probeerde de Twentse voetbalwereld te beschrijven. Het was verhelderend om van de toenmalig hoofdredacteur te horen dat je niet verbonden wordt door leeftijd of generatie, maar door passies en interesse. En het klopt wat mij betreft. Ik hoef niet te weten hoeveel jaren iemand er al is. Ik zie mensen met talenten, met karakters waar ik van hou of niet. Of ze nou 7 zijn of 97, ik leer van hen allemaal.

Generatiegenoten

Natuurlijk is het leuk om met generatiegenoten alle bekende deuntjes van oude kinderprogramma's nog eens te zingen en ons te herkennen in de doorrookte huizen van weleer. Dronk jouw moeder ook sherry uit een glas met een groene voet? Niemand had bij ons ADHD of wat dan ook - de een was gewoon drukker dan de ander en kon beter of minder goed leren. Maar dan heb ik het over de basisschool, slechts een paar jaar van mijn leven.

We gingen op dansles, dronken bessenjenever, dansten op de eerste housedreunen. Het had niet veel om het lijf en het is een eeuwigheid geleden; een vage herinnering. Die ik soms zelf moet googelen op mijn smartphone. Daarna werd het meeste vele malen leuker, boeiender, interessanter en avontuurlijker, maar dat was pas ver na mijn tijd.

Blogs