Eric Hochstenbach
Volledig scherm
Eric Hochstenbach © Lars Smook

Leestip | Eric is ronduit eenzaam door zijn spraakstoornis

HENGELO - Eric Hochstenbach (62) is moeilijk te verstaan door een handicap. Maar hij is niet dom. Toch heeft hij een groot deel van zijn leven aan de zijlijn gestaan. Zijn smeekbede: "Geef mensen met een beperking gelijke kansen."

Hochstenbach heeft een spraakstoornis en een lichte motorieke stoornis. Hij heeft hard moeten vechten om diploma's te halen en een baan te vinden. Tot pakweg tien jaar geleden lukte hem dat, bij diverse werkgevers. Maar zijn poging om volwaardig mee te doen in de maatschappij schetst hij toch vooral als een leven vol vallen en opstaan. En daarna weer vallen.

Zondebok
Bij reorganisaties sneuvelde hij als eerste. Als er problemen ontstonden op de werkvloer werd hij de zondebok. Of hij kreeg de rotklussen die niemand wilde doen, net zolang tot hij er op afknapte. "Je kan je beklag doen, maar wie gelooft iemand met mijn beperkingen? Nu ben ik bijna 63 en uitgerangeerd. Maar het is gewoon kloten om niet dezelfde kansen te krijgen als anderen. Wie boven de 50 is, komt amper nog aan het werk. Dan kun je voorstellen hoe het is voor mensen met een beperking."

Biertje geweigerd
En eigenlijk is dat in alle aspecten van het hele dagelijkse leven zo, schetst hij. Mensen praten niet graag met hem. Draaien al snel hun rug naar hem toe. "Ik weet dat ik moeilijk verstaanbaar ben. En dat een gesprek voeren voor mijn gesprekspartner vermoeiend kan zijn. Maar zeg dat gewoon. Je hoeft me niet te kleineren. Als ik samen met iemand aan de stamtafel in het café zit, kunnen we praten. Dan zeggen ze: ik accepteer je. Maar zodra er een derde bij komt draaien ze zich om en besta ik ineens niet meer. Ongeacht wie het is en of die een praatje wil maken, of niet." In Haarlem werd hem eens een biertje geweigerd, vanwege zijn spraakstoornis. Volgens de barman 'had hij wel genoeg gehad'. "Maar ik had nog geen slok gehad."

Gokken
Hochstenbach is ronduit eenzaam geworden door gebrek aan werk en aanspraak. Inmiddels durft hij ook amper nog mensen 'dichtbij' te laten komen. "Iedereen heeft behoefte aan een schouderklopje. Maar mijn ervaring: hoe meer schouderklopjes, hoe harder de trap wordt die ik onder mijn achterste kan verwachten." Hij doodt zijn tijd met wat lezen, tv en gokken. De Hengeloër weet dat het dom is en dat het handenvol geld kost, soms. Hij pokert, of speelt op fruitapparaten. "Zolang je betaalt, hoor je er bij. En zo'n machine zegt niets, maar je wordt ook niet geminacht."

Gelijke kansen
Tegen alle werkgevers wil hij zeggen: "Geef mensen met een beperking net zo veel vertrouwen als dat je een ander zou geven. Kijk naar oplossingen en niet naar problemen. Natuurlijk kunnen ze, net als elk ander, fouten maken. Maar het geluk een keer gelijke kansen te krijgen is onbetaalbaar. Falen is in elk geval niet zo erg als altijd aan de zijlijn te staan."

Zendtijd
Zijn grootste droom? De hoofdprijs in de loterij. "Dan kocht ik twintig minuten zendtijd bij een omroep. Ik nodigde allerlei belangrijke mensen uit. En zodra die aan het woord komen, moet de presentator ze afkappen. Rigoureus, om ze aan het eind te bedanken 'voor hun inbreng'. En dan doe ik het slotwoord: 'Al deze belangrijke mensen hebben nu twintig minuten gevoeld, wat ik mijn hele leven heb meegemaakt'."

poll

Bungalowpark in Holten wacht al half jaar op vluchtelingen

Bungalowpark in Holten wacht al half jaar op vluchtelingen

  • Niemand kon voorzien dat vluchtelingenstroom zo drastisch zou dalen (20%)
  • Wat een geldsmijterij met onze belastingcenten (74%)
  • Wie wil er überhaupt op een bungalowpark in Holten staan? (6%)
504 stemmen