Volledig scherm
Ansichtkaart van Geesteren in de jaren 60: de kar met paard is eigendom van Jan Wesselink, de plaatselijke melkventer.

Opinie | Bierdouche voor Ronnie: de nieuwe tijd, net wat u zegt

Net als Wim Sonneveld in z’n evergreen Het Dorp heb ik thuis nog een ansichtkaart ‘waarop een kerk, een kar met paard, (....) een kroeg’ staan.

De ‘juffrouw op de fiets’ is net bij de slagerij om de hoek verdwenen, maar die heb ik er ook niet echt bij nodig om herinneringen aan het dorp van mijn jeugd op te roepen. Per slot van rekening ben ik nog kind aan huis in het Twentse Geesteren.

Norm
Ach, ook bi’j oons in Geester ging het leven decennia lang z’n gewone gang. Een gemoedelijke, in hoofdzaak roomse samenleving, waar gewoon doen de norm was, kapsones als kunst’n werden bestempeld en die werden je dus afgeleerd. Zeker op de jongensschool die het dorp toen nog kende. Ik weet nog de boodschap waarmee mijn moeder me op de eerste schooldag afleverde.

Kroegen
‘Juffrouw, as e nig wil luster, dan gef ’m mer ne drej um de oorn’. Ook een gemeenschap waar de mening van de pastoor, de huisarts, de bankdirecteur en het schoolhoofd op z’n minst voor twee telde. Een enkele keer was er een stevig conflict. Zo herinner ik mij een ferme aanvaring tussen het toenmalig zittende, maar niet gekozen plaatselijke belang en de voorstanders van een democratisch gekozen dorpsraad. Maar ook die zaak is bij een goed glas bier in een van de plaatselijke kroegen opgelost.

Rivaliteit
Belangrijk samenbindend thema: het naburige Tubbergen, als dorp net een slag groter en zetel van het gemeentebestuur. Die rivaliteit was ook een bron voor mooie verhalen. Waarvan er tenminste een waargebeurd is: een jonge Geesternaar, in opleiding tot schoolmeester, krijgt in Tubbergen een lekke band met z’n bromfiets. Te voet gaat hij verder, z’n brommer voortduwend. Plakken en pompen doet hij pas op Geesters grondgebied: hij wil de lucht van Tubbergen niet in zijn
band…

Buitengebied
Kerk, school en scouting waren - in willekeurige volgorde - voor mij, bewoner van het buitengebied, de belangrijkste redenen om in het dorp te zijn. Oh ja, een seizoen lang bood ik mijn diensten als voetballer aan bij Stevo, maar nadat ik mijn sportbroek op de reservebank had versleten, gingen mijn voetbalschoenen voor altijd aan de wilgen.

Verpesten
In vergelijking tot de huidige provinciale weg was de later deels opgeheven route van mijn ouderlijk huis naar het dorp de door Wim Sonneveld bezongen ‘zandweg tussen het koren door’. In gedachten leg ik de oude bochtige straatweg nog wel eens af. De laatste tijd wat vaker dan voorheen. Niet omdat de ‘betonnen dozen’ van een zorginstelling voor altijd het aanzien van mijn toegangspoort tot het dorp verpesten.

Hype
Evenmin omdat onlangs na de kermis een jongeman - naar later uit politieonderzoek bleek - valselijk aangifte deed van mishandeling en racistische uitlatingen. Wat me meer trof was het lot van rapper/dj Ronnie Flex op het plaatselijke First Day of Summerfestival. Op de plek van mijn vroegere schoolroute haast letterlijk met bier uit de feesttent weggespoeld. ‘Alle publiciteit is goed’, zei de organisator nadien over de mediahype die het opleverde. ‘De nieuwe tijd, net wat u zegt, maar het maakt me wat melancholiek.’

Opinie