Volledig scherm
Ralph Blijlevens © Carlo ter Ellen

‘Fifteen – Love’: da’s geen film, maar tennis

BlogNiets is zo veranderlijk als de regels van de sport. Behalve in het tennis, waar innovatie niet een heel populair woord is en sinds de oorsprong van het spel in 1873 (!) nog maar weinig is aangepast.

Neem alleen al de puntentelling. Voor tennisvolgers gesneden koek, maar een leek kan er geen touw aan vastknopen. In onze snelle samenleving moet alles eenvoudig en makkelijk te behappen zijn, maar voor de uitleg van eenvoudige tennisregels heb je wel even de tijd nodig. Want hoe verzin je het om het eerst gescoorde punt in een tenniswedstrijd ‘fifteen – love’ te noemen? Om nog maar te zwijgen over ‘deuce’, wat staat voor een gelijke stand van 40-40. Waarom ze van 15 via 30 bij 40 terechtkomen is mij een raadsel. De logica ontbreekt.

Boring Pete

Het is een van de redenen waarom ik niet zo’n heel groot fan ben van tennis, al mag ik graag naar Roger Federer kijken. Zijn stijl spreekt mij aan, net zoals dat het geval was bij Pete Sampras. Mooie en spectaculaire slagenwisselingen, waarin tennis tot kunst werd verheven. Boring Pete (Saaie Piet) werd Sampras genoemd, maar ik vond zijn manier van spelen een stuk interessanter dan de zogeheten hardhitters van nu. Dat is pats-boem-klaar! Volgende opslag. Pats-boem-klaar! En dan heb ik het nog niet eens over het gekreun tijdens een vrouwenwedstrijd…

Als het aan mij ligt, gaat in de eerste plaats die hele puntentelling op een hoop. Stop met die 15-0, 30-0, 40-0 en onbegrijpelijke en onverklaarbare termen als deuce, love (?) en advantage. Tel gewoon van 1 naar 5, iedereen die het snapt. En hou op met het eindeloze sessies van voordeel, gelijk, nadeel, gelijk, voordeel... Genoeg andere sporten hebben de regels al aangepast om de vaart in het spel te houden.

Binnenkant paal

Nog iets wat afgeschaft mag worden: de netservice. Waarom moet een opslag over worden gedaan als de bal het net heeft geraakt? Het net is toch een onderdeel van het spel, zoals de paal of lat van een doel dat ook is. Balletje binnenkant paal is een doelpunt, punt uit. Daarom: weg met die tweede service. Komt het tempo van het spel ook ten goede.

Dresscode

Tradities zijn er om in ere te houden, maar niet ten koste van. Het gras in Londen en het gravel van Parijs? Prima. Net zoals op Wimbledon de dresscode wit is. Oude gewoontes moeten de ontwikkeling en de voortgang van het spel echter niet tegenhouden. Iedere sport is onderhevig aan verandering en modernisering, zonder dat dit ten koste gaat van de essentie van het spel. Als dat in het voetbal lukt, dan moet dat toch ook kunnen in het tennis?

Blogs