article
1.6273080
ALMELO - Jacoba Toenink-Platel is met haar 108 levensjaren de oudste inwoner van Overijssel. “Ze voorspelden al dat ik heel oud zou worden.”
Oudste inwoner van Overijssel (108): 'Oudjes moeten niet zo zeuren'
ALMELO - Jacoba Toenink-Platel is met haar 108 levensjaren de oudste inwoner van Overijssel. “Ze voorspelden al dat ik heel oud zou worden.”
http://www.tubantia.nl/regio/almelo-en-omgeving/almelo/oudste-inwoner-van-overijssel-108-oudjes-moeten-niet-zo-zeuren-1.6273080
2016-08-18T03:12:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6273090.1471458299!httpImage/image-6273090.jpg
Almelo,honderdjarige,ouderen
Almelo
Home / Regio / Almelo en omgeving / Almelo / Oudste inwoner van Overijssel (108): 'Oudjes moeten niet zo zeuren'

Oudste inwoner van Overijssel (108): 'Oudjes moeten niet zo zeuren'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    ALMELO - Jacoba Toenink-Platel is met haar 108 levensjaren de oudste inwoner van Overijssel. “Ze voorspelden al dat ik heel oud zou worden.”

    door Mandy de Jong

    Haar slagroomgebakje blijft grotendeels onaangeroerd. Mevrouw Jacoba (Co) Toenink-Platel schudt bekenden en onbekenden de hand en neemt de felicitaties in ontvangst. 108 jaar, wie had dat gedacht? “Ik niet”, zegt de jarige in haar favoriete leesstoel. Hoewel. “Er was vroeger een waarzegster die al voorspelde dat ik héél oud zou worden”, herinnert ze zich. “En dan vroeg ik natuurlijk: hoe oud dan?” Ze lacht, want het antwoord op die vraag heeft ze inmiddels wel gekregen.

    Herinneringen
    108 jaar, een lang leven boordevol herinneringen. Mevrouw Toenink-Platel is nog altijd scherp van geest en rap van tong. Mits het gehoorapparaat goed is ingesteld. Zo vertelt ze over haar grote avontuur in Londen waar ze voor de Tweede Wereldoorlog als au pair werkte. “Als je echt iets wilt zien van de wereld, dan moet je kinderjuffrouw worden. Deftige huizen, mooie tripjes…” De dubbeldekkers in de grote stad Londen vond ze fantastisch. “Dan ging ik altijd bovenin zitten en kon ik alles mooi zien.”

    Broer Bertus
    De jonge au pair keert terug naar Nederland, krijgt verkering en trouwt in 1944. Een moeilijke tijd. Er was gebrek aan alles, maar desondanks had het stel een normale bruiloft. Ze krijgen een dochter en twee zoons. Haar man gaat aan de slag als kleermaker en werkt in de avonduren als muzikant. Mevrouw Toenink-Platel is inmiddels alweer 28 jaar weduwe, haar man is 80 jaar geworden. Met het verstrijken van de jaren is ze meer dierbaren verloren. In de woonkamer staat een prachtig portret van haar inmiddels overleden dochter. Ook van haar zeven broers en zussen heeft ze afscheid moeten nemen. Maar haar jongste broer Bertus Platel is inmiddels 101 jaar en woont mooi dichtbij in Tubbergen. Het tweetal lijkt gezegend met goede genen. Hij komt vanmiddag nog even op de koffie.

    Krantenknipsels en foto’s sieren de wanden van haar appartement in verzorgingshuis Hoog Schuilenburg in Almelo. Recente familiekiekjes met zoons Theo (65) en Gerrit (71), de zeven kleinkinderen en twaalf achterkleinkinderen. “Je had mij ouder verwacht hè?”, zegt Theo met een lach. Zijn broer Gerrit vertelt dat hun late komst, zeker in die tijd, te maken heeft met de Tweede Wereldoorlog. “Grote stappen in het leven werden even uitgesteld.”

    Wens
    Herinneringen in overvloed, maar durft mevrouw Toenink-Platel nog te dromen? Zijn er mooie wensen? De toekomst is ongewis, zeker op deze leeftijd. “Ik denk er natuurlijk wel over na, maar laat het leven liever op me afkomen.” Over de wens hoeft ze niet lang na te denken. “Ik zou nog zo graag eens tennissen.” Ze veert op van haar stoel. “Dat vond ik echt heel mooi.” Enkelspel had altijd haar voorkeur, want dan had ze het spel zelf in de hand. “Heel jammer dat ik dat niet meer kan.”

    Na een valpartij in februari is ze nu echt niet meer zo mobiel. Maar klagen komt niet voor in het vocabulaire van de 108-jarige. “Je moet niet zitten zeuren. Dat doen die oudjes vaak.” Mevrouw heeft ook niets om over te klagen, want ze heeft het fijn in Hoog Schuilenburg. “Ik kijk hier uit op een prachtig plein. Dat mag je ook wel in de krant zetten.” Ze lacht om haar eigen woorden. “En ze zorgen hier heel goed voor mij.” Hoe ze de tijd doorkomt? Deze dagen vermaakt ze zich opperbest met de Olympische Spelen op televisie. De tenniswedstrijden zijn natuurlijk favoriet. En het nieuws volgt ze ook altijd op de voet. “Ik wil erover mee kunnen praten.” Naast haar leesstoel liggen enkele boeken op een bijzettafel. Met een duidelijk, groot lettertype. “Ik lees heel graag streekromans. Die waargebeurde verhalen vind ik mooi. En een boek moet dan ook echt uit, ook al wordt het midden in de nacht.” In al die jaren heeft mevrouw Toenink-Platel genoeg stof voor een eigen roman. Het laatste hoofdstuk is nog in de maak. Tot volgend jaar mevrouw Toenink? “Ik hoop dat ik dan nog leef. Aait vedan, zeggen ze dan in Twente.”

    Wat vindt u?

    Oudste inwoner van Overijssel (108): 'Oudjes moeten niet zo zeuren'

    Toon resultaten