article
1.6170774
VRIEZENVEEN – Gelukkig in het verpleeghuis, op je 53e. Door een hersenbloeding kantelde het leven van Petra de Rot 180 graden. Ze woont in een verpleeghuis en geniet.
Leestip | Petra (53) uit Vriezenveen is domweg gelukkig in het verpleeghuis
VRIEZENVEEN – Gelukkig in het verpleeghuis, op je 53e. Door een hersenbloeding kantelde het leven van Petra de Rot 180 graden. Ze woont in een verpleeghuis en geniet.
http://www.tubantia.nl/regio/almelo-en-omgeving/twenterand/leestip-petra-53-uit-vriezenveen-is-domweg-gelukkig-in-het-verpleeghuis-1.6170774
2016-07-06T10:03:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6170786.1467799331!httpImage/image-6170786.jpg
Vriezenveen,Verpleeghuis,Hersenbloeding
Twenterand
Home / Regio / Almelo en omgeving / Twenterand / Leestip | Petra (53) uit Vriezenveen is domweg gelukkig in het verpleeghuis

Leestip | Petra (53) uit Vriezenveen is domweg gelukkig in het verpleeghuis

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Petra en Hans de Rot. Foto's: Lenneke Lingmont
    VRIEZENVEEN – Gelukkig in het verpleeghuis, op je 53e. Door een hersenbloeding kantelde het leven van Petra de Rot 180 graden. Ze woont in een verpleeghuis en geniet. 
    Seks kunnen we niet meer hebben. We hebben er ook geen behoefte meer aan

    De stoere, van oorsprong Beerzerveldse, is bewoonster van De Weemelanden in Vriezenveen.

    Ze stond midden in het leven. Werkte twaalf uur per week, deed vrijwilligerswerk, ging naar de sportschool en naar yoga. Haar hobby was haar 7.000 vierkante meter grote tuin en ze maakte wens- en 3D-kaarten. Ze had een druk sociaal leven. Dat is grotendeels weg.

    Hersenbloeding

    foto

    Petra kreeg een hersenbloeding in 2015. Maar wanneer precies weet ze niet. Later in het gesprek volgen meer gaten in het geheugen. Tijd en plaats zijn door elkaar gehusseld. "Toen ze hier net woonde, dacht ze dat haar moeder zou komen. Maar die overleed in 2009", vertelt echtgenoot Hans de Rot.

    Hij was in de buurt op die 29e maart 2015. Hans hoorde zwak zijn naam, terwijl hij in het achterhuis was. In de woonkamer zat Petra op de vloer. Ze gaf over en klaagde over duizeligheid. "Het voelde direct niet goed. Vlak voor de ambulance arriveerde, viel ze helemaal weg. Ze verkleurde. Ik raak haar kwijt, dacht ik."

    Schrikken van eigen stem

    Twee bloedstollend spannende maanden in het ziekenhuis volgden, deels op de intensive care. Daarna woonde Petra vier maanden in revalidatiecentrum Roessingh. Ze kwam er in comateuze toestand binnen, maar heroverde beetje bij beetje functies op het aangetaste hersengebied. Na zes weken leek Petra haar man, dochter Shiona (21) en zoon Rohwel (16) voor het eerst te herkennen. Na twee maanden zei ze haar eerste woorden. "Ze schrok van haar eigen stem. Voor mij was het alsof je kindje z'n eerste stapje zet."

    Hans' grootste angst was dat ze een kasplantje zou blijven. En er was de vrees voor karakterverandering. Lastig vond hij dat artsen geen enkele prognose konden geven over het revalidatieresultaat. 'We kunnen helemaal niet zeggen hoe dit proces verloopt en waar het eindigt.'

    Die onzekere maanden plantten mogelijk de kiem voor Petra's tevredenheid over haar huidige state of mind. In vergelijking met een jaar geleden herstelde ze wonderbaarlijk. De ontwikkeling staat nog niet stil. Hans hoopt dat ook het kortetermijngeheugen zich verder herstelt. "Nu weet ze vijf minuten na een lunch niet meer wat ze heeft gegeten. Je kunt ook niet op iets actueels terugkomen. Dat is ze gewoon kwijt."

    Tot de dood ons scheidt

    foto

    Petra vindt het moeilijk dat hij soms antwoord geeft op vragen die aan haar zijn gericht. Dan zit zij nog naar woorden te zoeken en heeft hij het al gezegd. Het stel is open over de veranderingen in hun relatie. Vanaf iets onder haar middel kunnen spieren niet meer worden aangestuurd. "Seks kunnen we niet meer hebben. We hebben er ook geen behoefte meer aan", vertellen ze. Aan intimiteit wel. Als ze willen, kruipen ze tegen elkaar aan.

    "In lichamelijk opzicht is de relatie minder. In geestelijk opzicht alleen maar sterker", vindt Hans. "Mensen vragen soms of ik het nog kan opbrengen om hier dagelijks heen te gaan. Dat snap ik niet. De huwelijkse gelofte dat we bij elkaar blijven tot de dood ons scheidt, staat als een huis. Petra is voor mij nog dezelfde Petra, al is ze soms verward en heeft ze beperkingen."

    Petra omschrijft haar dagen in De Weemelanden als 'gezellig'. Ze draait mee in het ritme van verzorg-, eet- en rustmomenten. Onderbroken door fysiotherapie of een dagactiviteit. Hans' dagindeling kent een ijzeren discipline. Hij is zzp'er en heeft een adviesbureau voor installatiewerk, waarvan Petra voorheen de administratie deed. "Overdag werk ik. Dan eet ik thuis met Rohwel. Na het eten naar het verpleeghuis en vanaf acht uur ben ik weer thuis. Dan doe ik het huishouden."

    Dromen van een toekomst samen

    Bij het afscheid vertelt Hans dat Petra en hij dromen van een toekomst waarin ze weer samenwonen. Dat moet haalbaar zijn, maar niet in het huidige huis. De woning staat te koop, omdat de familie De Rot 750 euro per maand eigen bijdrage aan het CAK betaalt voor Petra's verblijf in het verpleeghuis. Dat bedrag is gebaseerd op de inkomsten van twee jaar terug. "Spaargeld telt ook mee. We worden gestraft omdat we netjes geld voor slechte tijden apart hadden gelegd. Dat is wel zuur."
    Het doet hem pijn dat het CAK er niet gevoelig voor is dat ze nog studerende kinderen hebben en dat hij Petra's inkomen in het bedrijf moet missen.

    Nu zoeken ze een kleinere woning. Liefst in een groene omgeving, want Petra houdt erg van de natuur. "In Beerzerveld komt elk jaar een zwaluwenpaar broeden. Daar kan ze uren naar kijken. Dan geniet ze intens."

    foto