article
1.6660290
ENSCHEDE - Bij zijn eerste wedstrijd in Enschede speelde Youri Mulder de pannen van het dak. De voetballer is nooit meer weggegaan. "Mijn geboorte in Enschede is hier geweest", zegt Youri Mulder (47) in een groot interview in De Twentsche Courant Tubantia van zaterdag.. "Dit is de eerste plek in Enschede waar ik heb gevoetbald. Daar, op dat veld", en hij wijst.
Interview met Youri Mulder: 'Enschede heeft tenminste niet zo'n irritante rivier'
ENSCHEDE - Bij zijn eerste wedstrijd in Enschede speelde Youri Mulder de pannen van het dak. De voetballer is nooit meer weggegaan. "Mijn geboorte in Enschede is hier geweest", zegt Youri Mulder (47) in een groot interview in De Twentsche Courant Tubantia van zaterdag.. "Dit is de eerste plek in Enschede waar ik heb gevoetbald. Daar, op dat veld", en hij wijst.
http://www.tubantia.nl/regio/enschede-en-omgeving/enschede/interview-met-youri-mulder-enschede-heeft-tenminste-niet-zo-n-irritante-rivier-1.6660290
2016-11-20T10:57:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6660300.1479563681!httpImage/image-6660300.jpg
Enschede,Sport,FC Twente,Youri Mulder,Voetbal
Enschede
Home / Regio / Enschede en omgeving / Enschede / Interview met Youri Mulder: 'Enschede heeft tenminste niet zo'n irritante rivier'

Interview met Youri Mulder: 'Enschede heeft tenminste niet zo'n irritante rivier'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    ENSCHEDE - Bij zijn eerste wedstrijd in Enschede speelde Youri Mulder de pannen van het dak. De voetballer is nooit meer weggegaan. "Mijn geboorte in Enschede is hier geweest", zegt Youri Mulder (47) in een groot interview in De Twentsche Courant Tubantia van zaterdag.. "Dit is de eerste plek in Enschede waar ik heb gevoetbald. Daar, op dat veld", en hij wijst.
    Voetballers worden niet volwassen

    Hij voetbalde bij SDO in Bussum en was door Ronald Spelbos uitgenodigd voor een proefwedstrijd bij FC Twente. "Ze hadden me nota bene gescout bij een wedstrijd met het tweede van SDO in Harderwijk. Dus ik met mijn moeder hier naartoe. Ze ging altijd met me mee." FC Twente legde hem vast.

    Eigenlijk is hij nooit meer uit Enschede weggegaan, hij heeft alleen nog zijn spullen opgehaald. Later zou hij negen jaar spelen bij Schalke 04, in Gelsenkirchen. "Daarvoor hoefde ik niet uit Enschede weg. Ik vond het meteen geweldig hier. In Bussum kon je wel mooi opgroeien. Veel plekken om te spelen. Maar voor pubers was er niks, niet eens een bioscoop."

    Voetballer wilde hij worden, altijd al. Niet omdat zijn vader dat ook was, Jan Mulder. "Ik was als peuter al gefascineerd door het spelletje."

    Gemak of last van je vader?
    "Allebei niet. Ik moest nooit voldoen aan. Als er druk is, leg je je die zelf op. Je wilt misschien worden zoals je vader, maar dat heeft elke zoon."

    Met name de schaal van Enschede sprak en spreekt hem aan. "Bij onze families zit van oudsher plattelandsbloed in de aderen. Beide families komen uit het noorden; ik weet niet of dat ermee te maken heeft. Ik ben wel een stadsmens, maar dan niet een al te grote stad. Geen São Paulo of zo. Enschede is me op het lijf geschreven." Een haakje met Enschede was er al in de familie: oom Gerben had gestudeerd aan de UT. Kwam hij bij opa en oma in Nieuwolda: Waar is Gerben? In Enschede.

    Het interview gaat verder onder de foto. Gebruikt u de Tubantia-app? Klik dan hier om verder te lezen.

    foto


    Maar het had net zo goed een stad als Nijmegen kunnen zijn.
    "Had ook gekund", reageert hij aanvankelijk. Waarna zijn rappe geest een zijpad kiest: "Maar een stad zonder rivier is beter. Zo'n irritante rivier, met al die bruggen en zo. Arnhem, Nijmegen: er staan bijna altijd files. Doe mij maar een stad zonder rivier. Bijna elke stad heeft er een, en ik word er gek van. Gelukkig heeft Enschede een kanaal en dat stopt op een gegeven moment. Eindpunt van een kanaal en daar een stad. Enschedeërs zijn originele mensen geweest. Niet een stad bouwen aan een rivier. Heel goed."

    Wanneer wist je dat je goed genoeg was om profvoetballer te worden?
    "Hier bij Twente, in het tweede jaar. Eerst weet je niet of je het redt. In het begin stond ik in de basis, maar raakte er ook eventjes weer uit. Je weet dan: dit niveau kan ik aan. Ik wist dat ik er mijn beroep van kon maken. Op dat moment denk je dat het iets is voor je hele leven, maar dat is niet zo. Dat is het rare aan voetballer worden of zijn: in een zucht en een vloek is het voorbij. Het is een heel vreemde professie. Jongens die hun hele leven op een bezeten manier iets najagen, en maar een heel klein groepje dat het redt."

    Het waarom is duidelijk, de drijfveer is dit: "Het gevoel van een bal de kruising in te jagen pakt niemand je af. Op zo'n moment ben je weer even helemaal kind, en dat op je 32ste kunnen ervaren... Want dat is het: bij het maken van een doelpunt ben je even weer dat kind. Volwassen mensen krijgen dat niet, voetballers wel. Voetballers worden eigenlijk niet volwassen, en dan is het opeens voorbij. Dan begint de grote ellende."

    foto

    Heb jij daar last van?
    "Nee, nee, nee, eigenlijk niet. Je gaat wel eens nadenken over het leven. Ik heb geluk gehad dat ik het gered heb. Dat ik in de televisiewereld door kon, daar zit voor mij de continuïteit. Je moet echt wel iets te doen hebben daarna."

    Waar dacht je vroeger tijdens het voetballen aan?
    "Tijdens het voetballen, en je bent in vorm, je bent scherp, kun je gedachteloos on-ge-lo-fe-lijk goed spelen. Vanuit intuïtie. Dat is 1 of 2 op 100 wedstrijden. 20 op de 100 doe je op gevoel en denk je ook. 40 zitten er tussenin. Bij de laatste 38 zitten er 8 tussen dat je op het veld staat, naar de tribune kijkt en denkt van: het gaat niet goed vandaag, maar het is wel mooi dat ik hier sta."

    Hij herinnert zich een wedstrijd met Schalke in Mönchengladbach. "Weggespeeld werden we, op de Bökelberg. Steile tribunes waar een enorm kabaal afkwam. Een avondwedstrijd. 3-0 achter, maar ik dacht: wat is dit mooi."

    Sowieso, Duitse stadions, de Bundesliga... Zijn hart gaat open. "Ik keek altijd als kleine jongen met mijn vader naar de Bundesliga, zaterdagavond vijf over zes, en in één keer stond ik zelf op die velden. Het Volksparkstadion. Ik heb de oude stadions nog meegemaakt, van voor de verbouwing voor het WK van 2006. Die 1974-stadions. Betzenberg, Kaiserslautern. Müngersdorf in Keulen. Ik had het helemaal gemaakt. Bundesliga! Het was een soort droom. Ik speelde zaterdagmiddag, ik reed terug naar Enschede, zette de Sportschau aan en ik zag mezelf. Bizar, toch? Ik speelde hier bij Twente, maar toen Schalke kwam, wist ik: daar moet ik heen. Ik wilde in de Sportschau."

    foto

    Deze berichten worden gemaakt door:

    foto

    foto




    Newsroom Enschede

    Neem contact op met de redactie:

    Roomweg 81
    7523 BM Enschede
    ( 053 ) 480 38 20
    enschede@tctubantia.nl

    foto