article
1.6215241
ENSCHEDE - Corry de Raadt is stokoud maar nog elke dag verbaast ze zich als een klein kind. Voormalig schooljuf Corry de Raadt (105) uit Enschede zit boordevol verhalen.
Leestip | 'Doe eens gek!' En 3 andere levenslessen van Corry (105)
ENSCHEDE - Corry de Raadt is stokoud maar nog elke dag verbaast ze zich als een klein kind. Voormalig schooljuf Corry de Raadt (105) uit Enschede zit boordevol verhalen.
http://www.tubantia.nl/regio/enschede-en-omgeving/enschede/leestip-doe-eens-gek-en-3-andere-levenslessen-van-corry-105-1.6215241
2016-07-23T11:01:22+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6215460.1469270091!httpImage/image-6215460.jpg
Enschede
Home / Regio / Enschede en omgeving / Enschede / Leestip | 'Doe eens gek!' En 3 andere levenslessen van Corry (105)

Leestip | 'Doe eens gek!' En 3 andere levenslessen van Corry (105)

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    ENSCHEDE - Corry de Raadt is stokoud maar nog elke dag verbaast ze zich als een klein kind. Voormalig schooljuf Corry de Raadt (105) uit Enschede zit boordevol verhalen. 
    Gezond oud worden is een zegen, maar eenzaam oud worden...

    Door: Mandy de Jong

    ​Bijzondere avonturen die beginnen in Nederlands-Indië waar ze op 28 juni 1911 wordt geboren. Het jaar waarin de Titanic te water wordt gelaten, de eerste elektronische televisiebeelden worden verzonden en cabaretier Wim Kan het levenslicht ziet.

    Praatgraag
    De praatgrage schooljuf is met haar 105 levensjaren een wandelend geschiedenisboek. Mevrouw De Raadt schrikt op van de bel en rolt haar rolstoel naar de voordeur van haar aanleunwoning in zorgcentrum Ariënsstaete. Rozen en lelies kleuren de woonkamer, de krant ligt opengeslagen op de eettafel, fraaie schilderijen sieren de wanden.

    "Die zijn van mijn dochter", vertelt mevrouw De Raadt over de kunstwerken. "Ze is op 2 mei overleden. Op een dag kwam ze bij me en zei: 'Mam, ik kan niet meer'. Ze is 80 jaar geworden. " Haar 78-jarige zoon ziet ze gelukkig nog geregeld. Gezond oud worden is een zegen, maar eenzaam oud worden...

    Dolgelukkig
    Mevrouw De Raadt rolt haar rolstoel verder over het tapijt door de woonkamer, in de hoek een prachtig zwart-wit portret. "Dit is mijn man." Haar ogen stralen. Dolgelukkig was ze met haar reislustige echtgenoot, hoofd van het arbeidersbureau in Nederlands-Indië. Inmiddels is ze alweer tweeënveertig jaar weduwe. De tijd vliegt. "Maar ik heb veel van de wereld gezien. Het is allemaal zo interessant."

    Vier levenslessen van mevrouw De Raadt voor een rijk leven. 

    #1: Deel je rijkdom

    “corry"

    Er zijn meer foto’s in huis, nog meer nostalgie. Mevrouw De Raadt komt van goeden huizen en leefde altijd in rijkdom. „Mijn moeder was van adel”, vertelt ze. Een welgestelde en ruimhartige vrouw, dat weet ze nog goed. Zo kruipt ze als 10-jarig meisje bij haar moeder op de achterbank van de auto en rijdt ze elke zaterdag met hun chauffeur door de arme wijken op Sumatra. De wagen vol met rijst, broden, jam en groenten. „En dan gaf ze een hongerige vrouw aan de kant van de weg zo haar 40-karaats armband.

    Mijn moeder vertelde dat ze de enorme rijkdom slechts te leen heeft gekregen van God om te delen.” Een belangrijke levensles die mevrouw De Raadt ook in Nederland toepast. „Ik geef ook, maar wel in het klein”, zegt ze met een glimlach. Omdat ze zelf niets tekort komt, verrast ze anderen graag met wat lekkers. Op het aanrecht ligt een pak suikervrije koekjes voor de buurvrouw. „Ik hoorde dat ze suikerziekte heeft en zag deze koekjes in de winkel liggen.” Eens in de tien dagen brengt ze die bij haar langs. „Delen is zo prettig.”

    #2: Doe eens gek

    Met haar handtas op schoot rolt mevrouw De Raadt richting de lift. Tijd voor koffie in het restaurant. „Ik ben zo blij dat mijn verstand het nog doet hè”, zegt ze. „Ik voel me nog zestig, ik kan nog zo gek doen.” Ze bedenkt zich geen seconde. ‘Daar bij die molen, de mooie molen’, zingt ze uit volle borst. Of die keer dat ze met een minirok en diep decolleté door een verzorgingshuis liep. „Ik zou zoiets nooit buiten dragen hoor, maar ik wilde zo graag die reacties zien. Die gezichten...” Ze giert.

    Leerlingen noemden haar niet voor niets ‘een gekke juffrouw’. Ze vindt het een compliment, ze was op haar plek tussen de pubers. Ruim veertig jaar lang stond ze voor de klas. Als 16-jarige verruilt ze in 1928 Sumatra voor het onbekende, verre Nederland. In Mook doorloopt ze de kweekschool en behaalt diverse aktes. De twintigjarige juf keert terug naar Nederlands-Indië. Ze krijgt twee kinderen, trouwt, geeft les en reist de we- reld over. In 1958 moet ze Sumatra verlaten en gaat als leraar aan de slag in Utrecht. Waarom ze altijd heeft gewerkt? „Ik houd van kinderen, ze zijn open en zo eerlijk.”

    En ondanks alle veranderingen in het onderwijs is ze ook nu het gelukkigst bij jongeren. „Jullie kunnen mij veel leren.” Op haar 105e is ze nog lang niet uitgeleerd.

    # 3: Weet wat je eet

    foto

    Schilderen, zingen, bingo, tai chi, scrabbelen... Mevrouw De Raadt komt meestal tijd tekort. Over haar gezondheid mag ze niet klagen. „Ik gebruik niet eens medicijnen”, zegt ze tevreden. Ze vertelt, dat haar ene glazen oog en de rolstoel het gevolg zijn van mislukte operaties. „Ik word hier wel doodmoe van”, wijst ze op haar metalen ‘onderstel’.

    Anders
    In 1998 is ze in Enschede komen wonen, de plek waar haar zus ook verbleef. Ze heeft haar draai gevonden, maar een echte Tukker zal ze niet worden. „Het is gewoon ‘anders’ als je hier niet vandaan komt.” Af en toe is ze eenzaam, maar dan komt de avonturier in haar boven en trekt ze erop uit. Zo komt ze al jaren bij Ecocentrum Emma. Voor het aanrecht stopt ze haar rolstoel. „Dit moet je echt even proeven”, zegt ze. In haar handen een zakje biologische paprikachips. Van Emma natuurlijk.

    Biologisch
    „Ik kook nog zelf en eet altijd biologisch.” Ze gaat prat op haar gezonde eetgewoonten: een variatie van groenten, kip, rijst en aardappels. En altijd vers, want de magnetron deugt niet. „Dat is voor snel, snel... Je moet weten wat je eet en niet overdrijven.” Wekelijks rijdt ze per taxi naar haar favorie- te biologische winkel. „Het is toch verrukkelijk!” Je bent nooit te oud om te experimenteren.

    #4: Geloof

    Of ze ooit gedacht had zo oud te worden? Ze schudt haar hoofd. 105 jaar? Nee, dat had ze nooit voor mogelijk gehouden. En dan zo kwiek. „Ik doe veel aan gymnastiek, daarom ben ik nog zo lenig. Juist als je oud bent, moet je er verzorgd uitzien.” En dat goede verstand waar ze zo mee gezegend is, dankt ze aan de uren hersengymnastiek, van wiskundige sommen tot het schrijven van brieven en verhalen. Het brein moet bewegen.

    Levensverhaal
    ​Op haar schoot ligt nu haar levensverhaal, gebonden in een rood mapje. Ze schreef het met de hand, voordat een vriend het op de pc verwerkte. „Schrijven is goed voor mij, want door ouderdom worden je handen stijf.” Er zijn meer gebreken, zoals haar slechte gehoor, die ze inmiddels accepteert. Er is immers ook genoeg om dankbaar voor te zijn. „Mijn geloof heeft me zover gebracht.” En als rooms-katholiek uit ze haar dankbaarheid geregeld in de kapel in Ariënsstaete.

    Ze is overtuigd dat iedereen een taak heeft in dit leven. Haar taak was veel tijd doorbrengen met de jeugd. Die opgave is nu volbracht. „Maar ik heb nog zoveel zin in het leven hè... Ik ben ook niet bang voor de dood. God roept me op zijn tijd wel naar huis.”

    foto

     


    Deze berichten worden gemaakt door:

    foto

    foto




    Newsroom Enschede

    Neem contact op met de redactie:

    Roomweg 81
    7523 BM Enschede
    ( 053 ) 480 38 20
    enschede@tctubantia.nl

    foto