article
1.6609347
HAAKSBERGEN/HENGELO – Ze wilden back to basic, het échte Afrika ervaren. "Nou, dat is wel gelukt", zeggen de Haaksbergse Anita Beumer en Caroline Jansen uit Hengelo. Drie maanden werkten de verpleegkundigen, al 31 jaar hartsvriendinnen, mee in het primitieve Endulen Hospital. Midden in het Tanzaniaanse Masaïgebied werden ze geconfronteerd met de soms harde werkelijkheid.
Leestip | Ontroering en onmacht: Twentse vriendinnen aan de slag in ziekenhuis in Tanzania
HAAKSBERGEN/HENGELO – Ze wilden back to basic, het échte Afrika ervaren. "Nou, dat is wel gelukt", zeggen de Haaksbergse Anita Beumer en Caroline Jansen uit Hengelo. Drie maanden werkten de verpleegkundigen, al 31 jaar hartsvriendinnen, mee in het primitieve Endulen Hospital. Midden in het Tanzaniaanse Masaïgebied werden ze geconfronteerd met de soms harde werkelijkheid.
http://www.tubantia.nl/regio/enschede-en-omgeving/haaksbergen/leestip-ontroering-en-onmacht-twentse-vriendinnen-aan-de-slag-in-ziekenhuis-in-tanzania-1.6609347
2016-11-06T09:32:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6609388.1478262071!image/image-6609388.jpg
masaï,afrika,haaksbergen,hengelo,tanzania,gezondheid,zorg
Haaksbergen
Home / Regio / Enschede en omgeving / Haaksbergen / Leestip | Ontroering en onmacht: Twentse vriendinnen aan de slag in ziekenhuis in Tanzania

Leestip | Ontroering en onmacht: Twentse vriendinnen aan de slag in ziekenhuis in Tanzania

Foto's
5
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      De vriendinnen haalden het gehandicapte meisje Neleku uit het bos en brachten haar naar een revalidatiecentrum
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      School waar Neleku na haar revalidatie naar toe gaat
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      'De ziekenhuisauto wanneer we spullen in Karate gingen kopen. Alles ging op het dak en op de terugweg zat de auto volgepropt met mensen die we onderweg te voet tegen kwamen.'
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      De accomodatie
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Fotograaf
    HAAKSBERGEN/HENGELO – Ze wilden back to basic, het échte Afrika ervaren. "Nou, dat is wel gelukt", zeggen de Haaksbergse Anita Beumer en Caroline Jansen uit Hengelo. Drie maanden werkten de verpleegkundigen, al 31 jaar hartsvriendinnen, mee in het primitieve Endulen Hospital. Midden in het Tanzaniaanse Masaïgebied werden ze geconfronteerd met de soms harde werkelijkheid.

    DOOR BETTY MORSINKHOF

    Niet als toerist, maar als hulpverlener trokken Caroline en Anita naar het Ngorongororeservaat. Ze woonden in huis bij twee paters. "Dankzij hen maakten we veel mee van de échte Masaïcultuur", vertelt Anita. Net als alle medewerkers van het Endulen-ziekenhuis werd het tweetal elke ochtend met een jeep opgehaald. Al slingerend en hobbelend door de bush.

    Onmacht en ontroering

    Klinkt avontuurlijk allemaal. Het ziekenhuis was een ander verhaal. Van onmacht en ontsteltenis, maar ook van voldoening en ontroering. "Het was goed dat we elkaar hadden om emoties te delen en voor elkaar te zorgen." Heftige gebeurtenissen kregen ze op hun bordje. Onbegrijpelijk voor een westerling, de ogenschijnlijke gelatenheid waarmee het leven en de dood werden geaccepteerd.

    foto

    Aangrijpend

    Neem het aangrijpende verhaal van 'het kindje op de intensive care'. Toen ze na een ochtendoverdracht bij haar bed kwamen troffen ze een koud hoopje mens aan. "Het kindje lag aan de beademing. 's Avonds schakelt de stroomvoorziening over van zonnecollectoren op een aggregaat. Iemand was vergeten de knop om te zetten, waardoor het kindje was gestikt. Geschokt vroegen we om nadere uitleg. Schouders werden opgehaald. En de moeder was naast het ziekenhuis al een gat aan het graven", schetst Caroline. "Daar snappen wij dan helemaal niets van!"

    Iemand was vergeten de knop om te zetten, waardoor het kindje was gestikt.

    Ongestructureerd

    Iedereen doet maar iets, brengt Anita naar voren. "Ongestructureerd, niet gedocumenteerd. Het dossier is een hoop papiertjes, aan elkaar geplakt met een pleister. Ze waaiden zo door het ziekenhuis. Die dossiers hebben we op orde gebracht."

    Geen lege handen

    De verpleegkundigen kwamen niet met lege handen naar de Masaï. Een mooi bedrag, bijeen gebracht door familie, vrienden, collega's en bedrijven werd nuttig besteed. "We kochten op een lokale markt stof en maakten er lakens en washandjes van. Een gehandicapt meisje haalden we uit de bush en brachten het naar een revalidatiecentrum in Arusha (zie foto bovenaan artikel). Bijna naakt leefde ze op de grond en ze zat onder de vliegen. Haar rolstoel is aangepast. En ze gaat naar een speciale school voor gehandicapte vrouwen om een vak te leren.”

    foto

    Alle mensen uit het dorp waren aanwezig bij het vertrek van het gehandicapte meisje Neleku.

    foto

    ”Verder investeerden we in zonnepanelen en in de opleiding van een extra anesthesieverpleegkundige. Het ziekenhuis had er maar één in dienst. Die had vakantie. Er werd dus niet geopereerd, waardoor mensen gewoon doodgingen." Ook sloegen ze klamboes, babydekentjes en bijvoeding voor jonge moeders en hun kinderen in. "Het droge seizoen duurde extreem lang. Er groeide niets meer, het vee ging dood, mensen waren ondervoed en moeders hadden geen borstvoeding meer."

    foto

    Flying Medical Service

    Het tweetal raakt niet uitgepraat. "Wat we hebben meegemaakt is bijna niet te beschrijven. Als je er midden in zit pas je je aan. Eenmaal weer thuis dringt het besef door hoe het werkelijk was", zegt Anita.

    Laksheid

    "We gaven alleen basale zorg en lieten zien hoe het óók kan. We begonnen met wassen. Een washandje, zeep en lauw water. Veel viel vrij eenvoudig anders te organiseren. Dat niemand dat oppakte voelde als een soort laksheid. Maar of dat werkelijk zo is?", vraagt Caroline zich hardop af. "Daarmee omgaan vonden we best lastig." Anita knikt. "Het is goed dat we drie maanden zijn geweest. Dan dringt de cultuur tot je door. Bovendien kun je de tijd nemen om projecten goed te regelen."

    'Geweldig gevoel'

    "We hebben een geweldig gevoel overgehouden aan onze tijd bij de Masaï. We haalden voldoening uit kleine dingen. Een dankbare blik, een glimlach. En onze vriendschap? Die is bevestigd."

    foto

    © Newsroom Enschede, de samenwerking tussen TC Tubantia en TV Enschede FM. Beeld Anita Beumer en Caroline Jansen.