article
1.6195601
NICE/BORNE - Francesco Lammertink (17) Borne ontsnapte aan de aanslag in Nice, maar zag hoe mensen voor zijn ogen werden doodgereden.
Francesco (17) uit Borne: 'Ik zag die vrachtwagen als een debiel over de boulevard gaan'
NICE/BORNE - Francesco Lammertink (17) Borne ontsnapte aan de aanslag in Nice, maar zag hoe mensen voor zijn ogen werden doodgereden.
http://www.tubantia.nl/regio/hengelo-en-omgeving/borne/francesco-17-uit-borne-ik-zag-die-vrachtwagen-als-een-debiel-over-de-boulevard-gaan-1.6195601
2016-07-15T12:30:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6195665.1468585161!image/image-6195665.png
Borne,aanslag,Nice
Borne
Home / Regio / Hengelo en omgeving / Borne / Francesco (17) uit Borne: 'Ik zag die vrachtwagen als een debiel over de boulevard gaan'

Francesco (17) uit Borne: 'Ik zag die vrachtwagen als een debiel over de boulevard gaan'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Francesco zag verschrikkelijke dingen in Nice: 'Ik zag een meisje van twee liggen'
    NICE/BORNE - Francesco Lammertink (17) Borne ontsnapte aan de aanslag in Nice, maar zag hoe mensen voor zijn ogen werden doodgereden.
    Ik was bang en kon niet slapen door al die beelden in mijn hoofd

    door Lucien Baard

    “Het was gruwelijk wat ik heb gezien. Overal bloed. Overal lichamen of losse ledematen. Ik stond als verstijfd van wat er voor mijn ogen was gebeurd. Gewoon verstijfd.”

    Schokkend
    Francesco heeft de hele nacht niet geslapen. “De beelden bleven maar door mijn hoofd spelen, steeds opnieuw en opnieuw.” Het meest schokkende beeld: “Voor me lag een meisje op straat van twee, drie jaar oud. Ze lag daar helemaal alleen in haar roze jurkje, met een beertje bij zich. Ik zag geen vader of moeder in de buurt. Misschien waren die iets verderop ook wel doodgereden. Ik weet het niet. Dat meisje in haar roze jurkje, helemaal alleen. Dat zag ik ’s nachts steeds weer voor me. En ik wilde haar wel helpen, maar ik kon niets voor haar doen. Niets.”

    'Als een debiel'
    Franceso Lammertink is samen met dorpsgenoten Merle Spekreijse (17) een maand lang in Nice voor een studieprogramma om de taal beter te leren. Donderdagavond wilde hij de grote vuurwerkshow meemaken voor de viering van quatorze juillet. Hij stond midden op de boulevard toen de hel losbarstte.

    “Ik hoorde een hoop lawaai. Harde maar ook doffe knallen. Dat kon geen vuurwerk zijn. Ik keek achterom en zag die vrachtwagen als een debiel over de boulevard gaan. Ik deed automatisch een paar passen opzij, nog nauwelijks beseffend wat er gebeurde. De truck passeerde me op een paar meter afstand, in enkele seconden tijd kwam –ie voorbij, verder iedereen op z’n pad gewoon doodrijdend. Toen begreep ik wat die doffe knallen waren; mensen die door die vrachtwagen gepakt waren.”

    Lees hieronder verder

    foto

    Evacueren
    De Bornenaar dacht eigenlijk meteen aan een aanslag van IS, of zo. “Maar toen een Franse ME’er begon te schreeuwen: weg hier, weg hier… toen kwam de angst pas goed.”

    Hij vertelt hoe politie in militaire kleding de boulevard wilde evacueren, maar dat hij de aanwijzingen niet durfde op te volgen. Bang voor nog een aanslag. “We moesten met z’n allen naar een trap, om zo naar het strand te gaan. Maar dat durfde ik niet. Je denkt: straks wordt daar nog een aanslag gepleegd omdat er zoveel mensen bij elkaar zijn. Ik ben gaan rennen en verderop van een muurtje langs de boulevard op het kiezelstrand gesprongen.”

    Gillend
    Op dat moment was ook Merle Spekreijse net op weg naar de vuurwerkshow. Ze had de bus gemist en was daardoor met wat andere studiegenootjes later ter plekke. Toen was het allemaal net gebeurd. “Er kwam een vrouw luid gillend onze kant. ‘Niet daarheen! Er wordt geschoten’. We zijn gewoon maar gaan rennen, weg van de boulevard. Maar ik wist dat Francesco daar moest zijn, dus ik begon te bellen. Maar er was geen gehoor. Ik kreeg een bandje: ‘deze telefoon is niet bereikbaar’. Ik ben in huilen uitgebarsten. Ik dacht; hij is misschien wel dood.”

    foto

    Rennen
    De meisjes bij haar grepen haar vast en trokken haar mee. “Rennen riepen ze. ‘Nu kan je niets voor hem doen. En hij heeft er niets aan als ook jou ook wat overkomt’. Toen ben ik weer gaan rennen, ik denk wel een half uur lang. Geen idee waarheen.” Daarna lukte het vrij snel om Franceso te spreken. “Wat was ik gelukkig”.

    Tranen van geluk
    Bij het weerzien ruim een uur later vloeiden tranen van geluk. Ze hebben de hele nacht samen op Francesco’s kamer gezeten. “Ik heb haar gevraagd om bij me te blijven. Ik was bang en kon niet slapen door al die beelden in mijn hoofd. Ik wilde praten, het een plek geven en het van me af zetten.” Vrijdagochtend voelde hij zich relatief rustig. “Het lijkt wel alsof de adrenaline in mijn lichaam de beelden aan het verdringen zijn. Ze vervagen, zie ze niet meer zo scherp als in de nacht.”

    foto

    Teletext
    In de middag willen ze terug naar de boulevard, ‘om te zien hoe het daar nu is’. “Ik denk dat het helpt om het te verwerken.” Merle en Francesco zijn van plan in de loop van de middag ergens bloemen te gaan leggen, ter nagedachtenis aan alle slachtoffers.
    De ouders van Merle stappen mogelijk vandaag nog in de auto om hun dochter te bezoeken. Francesco’s ouders zouden één dezer dagen op vakantie gaan naar Italie, maar gaan nu iets eerder weg om eerst nog langs hun zoon te gaan. Renate Lammertink sprak haar zoon kort telefonisch, toen het drama zich net had voltrokken. Toen was er nog niets op het journaal of teletekst.

    Machteloos
    “Hij was helemaal overstuur en ik begreep amper wat er was gebeurd. Ik dacht dat er een vrachtwagen was geëxplodeerd of zo. Het duurde even tot ik doorkreeg wat hij echt had meegemaakt, en dat hij echt aan de dood was ontsnapt. Dan voel je je machteloos, want op zo’n afstand kan je weinig voor hem doen. ik kon alleen maar zeggen: zoek mensen op, blijf niet alleen en praat met elkaar.”