article
1.6559723
HENGELO - Middenstander Martin Weijermars (48) krabbelt weer op na een hartinfarct begin dit jaar. Hij moest lange tijd rustig aan doen, maar heeft nu weer grote plannen.
Elke dag een feestje voor Hengeloër Martin Weijermans
HENGELO - Middenstander Martin Weijermars (48) krabbelt weer op na een hartinfarct begin dit jaar. Hij moest lange tijd rustig aan doen, maar heeft nu weer grote plannen.
http://www.tubantia.nl/regio/hengelo-en-omgeving/hengelo/elke-dag-een-feestje-voor-hengelo%C3%ABr-martin-weijermans-1.6559723
2016-10-22T10:22:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6559782.1477131599!image/image-6559782.jpg
Hengelo
Home / Regio / Hengelo en omgeving / Hengelo / Elke dag een feestje voor Hengeloër Martin Weijermans

Elke dag een feestje voor Hengeloër Martin Weijermans

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf

    HENGELO - Middenstander Martin Weijermars (48) krabbelt weer op na een hartinfarct begin dit jaar. Hij moest lange tijd rustig aan doen, maar heeft nu weer grote plannen.

     

    door Gerard Smink

    Brocante

    De winkel van Martin Weijermars aan de Meijersweg ligt wat verscholen in een steegje, maar sinds deze maand heeft hij er een winkel bij met een etalage aan de straatzijde. Waar in het naastgelegen pand voorheen vishandel ’t Zeepaardje was gevestigd, heeft hij nu ook zijn antiek en brocante spullen uitgestald. Duizenden voorwerpen en artikelen heeft hij in de loop der jaren verzameld. Die worden nu in beide panden aangeboden. „De tijd is rijp om al dat moois duidelijk te laten zien aan mensen”, zegt hij niet zonder trots.

    Grote plannen

    Martin Weijermars lacht weer volop. Hij heeft grote plannen. Hoe anders had het kunnen lopen met hem en zijn ambities? Op vrijdag 30 januari kreeg hij in de winkel, naar later bleek, een hartinfarct. „Ik voelde me niet goed worden. Achteraf denk ik, wat heb ik allemaal nog gedaan toen... Alle buiten uitgestalde spullen naar binnen gehaald, dat kostte me al twee uur. Toen ben ik nog naar huis gereden, heb zelfs nog gegeten en daarna pas het ziekenhuis in Hengelo gebeld.”
    Diezelfde avond werd hij aan de standaardprocedure, inclusief hartfilmpje, onderworpen. De ongerustheid was groot, want een zus van hem overleed op 43-jarige leeftijd aan een dichtgeslibde kransslagader. „De doktoren besloten daarom direct tot een kijkoperatie. Mijn kransslagader bleek voor 95 procent verstopt.” Hij werd naar de hartkliniek in Enschede overgebracht. „Daar hebben ze een stent aangebracht in de kransslagader.”

    Acht medicijnen

    Met een week stond hij weer buiten, maar wel met acht soorten medicijnen die hij dagelijks moet innemen. „Ik was de eerste dagen na de operatie erg moe. Ik heb een half jaar moeten revalideren. De winkel was wel open, maar pas vanaf drie uur in de middag. De cardioloog had ook gezegd dat dat het beste was, om langzaam mijn normale ritme weer op te pakken. Dat advies heb ik dus opgevolgd. In de winkel, als ik er was, dronk ik koffie met klanten. Mijn hondje Rocky is elke dag bij me, dat gaf me ook wat afleiding.”
    „Tja”, vervolgt hij. „Je gaat door zoiets toch anders tegen het leven aankijken. Mijn zus is vroeg overleden aan zo’n hartkwaal. Zou ik de volgende zijn? Ik heb nog vier broers en die leven nog, maar je neemt zo’n ervaring als ik had in januari toch mee in je leven. Het is waar, je gaat anders tegen het leven aankijken. Je leeft met de dag. Elke dag voelt voor mij als een feestje. De winkel is nu weer de hele dag open. Ik ben voldoende opgeknapt.”

    En je hebt er plotseling een tweede winkel bij.
    Met een brede glimlach: „Ik heb zoveel spullen, kijk maar om je heen. Ook thuis is het een grote verzamelplek. Waar moet ik alles laten? Die tweede winkel is echt nodig, vooral ook vanwege die etalage. Een etalage is onmisbaar. Mensen moeten kunnen zien wat ik te koop heb. Dan trek je klanten.”

    Voorheen was je laborant, directeur van een eigen re-integratiebedrijf, dat niet zo goed liep, en ook nog zorgmanager.
    "In die laatste functie werd ik ontslagen, onder meer vanwege bezuinigingen. Ik solliciteerde wel honderd keer, maar zonder succes. Het voelde alsof ik door iedereen naar achteren werd gedrukt”, zegt hij over die nare periode.
    Hij bevindt zich nu in een heel andere wereld. „Ja, dit heb ik altijd gewild: een eigen winkel. De uitkering vond ik niet bevredigend. Van het UWV kreeg ik een startsubsidie van een half jaar. Toen dacht ik helemaal: ik moet een winkel hebben.
    Ik volg mijn gevoel. Ik kan iets doen wat ik altijd al heb willen doen. Ik hou heel erg van kletsen met mensen. En dat kan uitstekend in de winkels. Het sociale element is altijd aanwezig. Ik hoef niet direct zelf te verdienen, want mijn partner heeft ook een inkomen. Maar het is wel fijn als ik de onkosten van de winkels kan terugverdienen. Gas en licht moeten natuurlijk wel betaald worden.

    Kerkspulllen

    Verzamelen doe ik al twintig jaar. Het begon met kerkspullen. Beelden, zilver, van alles... Mijn passie is, waar mogelijk, een volledige collectie te krijgen. Ik haal mijn spullen overal vandaan, zoals Amerika, Engeland en Frankrijk. Op diverse websites kijk ik naar erfenissen, boedelscheidingen, noem maar op. Ik heb veel contacten. Ik hoor over mensen die naar een verzorgingshuis gaan en soms ook over mensen die compleet opnieuw willen beginnen. Dan ga ik altijd even kijken of er iets bij is dat voor mijn winkel bruikbaar is. Dan stap ik in mijn oude Toyota Corolla met gesloten aanhanger. Daar past alles in. Dan ben ik de koning te rijk.”
    Martin Weijermars heeft nog meer pijlen op zijn boog. „Zo ben ik in gesprek met de sociale werkvoorziening om mensen die afgeschreven zijn door de samenleving in mijn winkels een nieuwe toekomst te geven. Ik ben ervan overtuigd dat mensen net als ik gelukkig kunnen worden in mijn winkels.”

    Wat kunnen cliënten van de SWB doen in jouw winkels?
    „Een hobby uitoefenen waarin ze zichzelf vinden. Schilderen, bloemschikken, bedenk het maar! Eigenlijk maakt het niet uit wat ze doen. Laat ze maar komen. Ik heb achter de winkels ook een opslagloods die leegstaat. Die kan voor sport en ontspanning worden gebruikt. Ik weet uit eigen ervaring hoe het is als je afgeschreven wordt. Je voelt je je waardeloos als niemand je wil hebben.”
    Weijermars heeft de SWB uitgenodigd om met hem over zijn ideeën te praten. „Nee, ik heb nog geen reactie van de SWB op mijn voorstel gehad. Ik wacht maar af. Ik hoop dat het lukt.”