article
1.6498545
DELDEN - ,,U gaat uw kindje verliezen.” Voor psycholoog Annemarie Klanderman uit Delden staat de wereld stil, als ze die boodschap krijgt. Toch komt David veel te vroeg, maar gezond ter wereld. Pas veel later kwam ook het verdriet los, dat ze haar kindje had kunnen verliezen.
Annemarie uit Delden schrijft boek over verdriet dat ze haar baby had kunnen verliezen
DELDEN - ,,U gaat uw kindje verliezen.” Voor psycholoog Annemarie Klanderman uit Delden staat de wereld stil, als ze die boodschap krijgt. Toch komt David veel te vroeg, maar gezond ter wereld. Pas veel later kwam ook het verdriet los, dat ze haar kindje had kunnen verliezen.
http://www.tubantia.nl/regio/hengelo-en-omgeving/hof-van-twente/annemarie-uit-delden-schrijft-boek-over-verdriet-dat-ze-haar-baby-had-kunnen-verliezen-1.6498545
2016-10-09T04:02:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6498789.1475758373!image/image-6498789.JPG
Hof van Twente
Home / Regio / Hengelo en omgeving / Hof van Twente / Annemarie uit Delden schrijft boek over verdriet dat ze haar baby had kunnen verliezen

Annemarie uit Delden schrijft boek over verdriet dat ze haar baby had kunnen verliezen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Annemarie Klanderman. Foto: Lars Smook
    DELDEN - ,,U gaat uw kindje verliezen.” Voor psycholoog Annemarie Klanderman uit Delden staat de wereld stil, als ze die boodschap krijgt. Toch komt David veel te vroeg, maar gezond ter wereld. Pas veel later kwam ook het verdriet los, dat ze haar kindje had kunnen verliezen.

    Klanderman (44) schreef over die spannende weken tussen hoop en vrees, en de periode erna, een boek dat vrijdag verscheen.

    Het is een soms rauw relaas over ‘vasthouden en loslaten’ rond een vroeggeboorte. Het heeft als titel Inanna - naar de Godin van vruchtbaarheid, maar tegelijk de godin van de oorlog. Precies die tegenstrijdigheid… hemel en aarde.

    'Wat zit je te mauwen?'
    „Ik weet dat het dubbel klinkt. Ik heb inderdaad een kerngezonde zoon. Terwijl veel andere ouders met een veel te vroeg geboren kindje dat geluk niet hebben. Ik dacht natuurlijk ook: wat zit je nu te mauwen! David leeft. Veel mensen zeggen daarom ook: geniet er nu maar van. En ik geniet ook met volle teugen."

    Ze vervolgt: ,,Maar er was in die periode ook heel veel verdriet, waar ik toen niet aan toe mocht geven voor mijn kindje, dat vocht voor z’n leven. Het is verborgen verdriet. Ik hoor van lotgenoten dat ze dat allemaal hebben ervaren. En dat verdriet mag er ook zijn. Mijn overtuiging is dat je daar ook ruimte voor moet nemen. Je hoeft heus niet meteen naar een psycholoog, maar als je die gevoelens negeert, denk ik dat je er op den duur last van kan krijgen.”

    Langs de afgrond
    Haar oudste zoon Jonah (11) heeft voor het boek zijn moeder getekend (te zien onderaan dit artikel, Tubantia-appgebruikers: klik hier). Ze loopt op een smal pad, langs een ravijn. Rechts de afgrond. Links heerlijk groene weiden en bergen. Het is Annemaries zwangerschap van David in één tekening gevangen.

    „Ik weigerde dat ravijn in te kijken. Voor die duistere gevoelens mocht geen plaats zijn. Maar ik heb ook niet kunnen verlangen naar al dat groen. Ik was zwanger, maar niet in verwachting.”

    Het ging mis bij 20,5 week zwangerschap, terwijl bij 25 weken een kindje pas levensvatbaar is of wordt behandeld. Het zou het gevolg kunnen zijn van het feit dat Klanderman een DES-dochter is, al is er in dit geval geen rechtlijnig verband volgens de artsen. Haar moeder heeft tijdens de zwangerschap van Annemarie het anti-miskraam medicijn DES voorgeschreven gekregen. Jaren later bleek het middel, voorgeschreven tussen 1947 en 1976, grote gezondheidsproblemen te kunnen veroorzaken bij moeder en kind. Bij DES-dochters komen zwangerschapsproblemen veelvuldig voor.

    Bang
    „Daar ben ik altijd bang voor geweest. Mijn moeder vertelde het toen ik 14 was. Voor een meisje die vanaf haar vierde al zeker wist dat ze moeder wilde worden, kwam dat aan. Het heeft jaren door mijn hoofd gespookt: als ik maar kinderen kan krijgen!” Dat kon ze. In 2005 beviel ze zonder complicaties van haar eerste zoon, Jonah. De complicaties bij haar tweede kwamen daarom eigenlijk als een donderslag bij heldere hemel. Er was veel te vroeg ontsluiting. Ze werd opgenomen in het MST in Enschede en belandde op de operatietafel voor een noodcerclage. Plastisch gezegd wordt de baarmoedermond ‘dichtgeknoopt’. Met maar 10 procent kans dat het goed zou gaan, werd haar verteld.

    Smeekbede
    Voor ze onder narcose ging, smeekte de Deldense. „Als het kindje uit me glijdt en ik ben nog niet wakker: leg hem dan op mijn buik, alsjeblieft.” Maar ze werd wakker met één hand op haar hart, en de andere op haar buik. „Een verpleegster fluisterde meteen in mijn oor: het is goed gegaan.” Daarna moest ze volop aan de antibiotica en weeënremmers.

    Zoogdier-modus
    „Vanaf dat moment heeft zich een vuur in mij ontbrand. Dit kind moest de wereld in. Mijn brein ging in een zoogdier-modus. Er is geen moment meer geweest dat ik dacht aan dat het mis kon gaan. Ik wilde geloven in mijn kind.” Er was wel even schrik van haar eigen reactie. „Ik voelde geen paniek. Ik vroeg me af: wàt ben ik nou voor moeder? Tot ik veel later besefte: ik ben gewoon aan het overleven geweest.”

    Na ruim 31 weken werd David uiteindelijk geboren; een kerngezond, beresterk couveusekind. „Ik had een engel op mijn schouder.”

    Huilen om kleinste dingen
    Eenmaal samen thuis kwamen de emoties, waar geen ruimte voor was geweest. Ze moest huilen om de kleinste dingen. „Een dode vogel in de tuin. Een mereltje dat uit het nest is gevallen. Echt buitenproportioneel huilen.” Waarom? Toen drong tot haar door: „Je overlevingsdrang heeft dat verdriet in de weg gestaan, maar het was er wel. En nu mocht het eindelijk komen. Zo’n beangstigende zwangerschap vergeet je nooit, hoe goed de afloop ook is. Het is achterstallig onderhoud. Een kras die niet zomaar geneest. Maar met een gezond kind in je armen, is het moeilijk om dat verdriet te durven erkennen. Maar je moet het wel doen.”

    Als psycholoog heeft ze zich gespecialiseerd in de zorg rond complicaties bij zwangerschappen. Mede daarom brengt ze haar dagboek van toen ook in boekvorm uit. Maar Klanderman betitelt het niet als ‘een therapeutisch zelfhulp-boek’. „Het is in eerste instantie vooral mijn verhaal.”

    foto

    De 11-jarige Jonah tekende zijn moeder Annemarie Klanderman uit Delden tijdens de moeizame zwangerschap van haar tweede kindje. Deze tekening zit in het boek.