article
1.6672772
LOSSER - Liefst drie moeders spelen met hun dochter samen in het waterpoloteam van Losser. Leuk, maar zeker ook leerzaam.
Zo moeder, zo dochter bij waterpoloclub Losser
LOSSER - Liefst drie moeders spelen met hun dochter samen in het waterpoloteam van Losser. Leuk, maar zeker ook leerzaam.
http://www.tubantia.nl/sport/sport-regionaal/zo-moeder-zo-dochter-bij-waterpoloclub-losser-1.6672772
2016-11-23T16:58:00+0000
http://www.tubantia.nl/polopoly_fs/1.6672785.1479913098!image/image-6672785.jpg
losser,waterpolo
Sport regionaal
Home / Sport / Sport regionaal / Zo moeder, zo dochter bij waterpoloclub Losser

Zo moeder, zo dochter bij waterpoloclub Losser

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Drie moeders, drie dochters, samen in één team. Vlnr: Theresia Korfage, Monique Velthuis, Lindy Velthuis, Manon Korfage, Mariëtte Nijhuis en Susan Nijhuis.
      Fotograaf

    LOSSER - Liefst drie moeders spelen met hun dochter samen in het waterpoloteam van Losser. Leuk, maar zeker ook leerzaam.

     

    Een moeder die samen met haar dochter in een eerste team speelt: het komt ook bij waterpolo amper voor. Doorgaans zijn de leeftijdsverschillen te groot. Als dochterlief de stap naar de selectie maakt, speelt moeder al lang in een recreatieteam of is ze al gestopt. De waterpoloselectie van Losser is een uitzondering. Daarin zitten liefst drie moeders samen met hun dochter. De moeders gaan richting de 50, hun dochters zijn nog tieners. Theresia (49) en Manon (17) Korfage, Monique (48) en Lindy (17) Velthuis, Mariëtte (46) en Susan (15) Nijhuis spelen samen in de hoofdmacht van de tweedeklasser. De jonge meiden zijn klaar voor het grote werk in het eerste team. De moeders hadden eigenlijk al de stap naar een lager team willen maken. Maar zij kunnen nog niet gemist worden. „Drie speelsters in de selectie zijn zwanger. Daarom zijn we nog een jaar doorgegaan”, zegt Theresia Korfage. Ze beseft dat het een bijzondere situatie is. „Het is wel heel leuk. Als jeugdspeelster deed Manon soms al mee bij ons. Dit is het tweede seizoen dat we samen in het eerste spelen”, zegt Theresia. Dochter Manon heeft er geen bezwaar tegen om samen met haar moeder te spelen. Ze vindt het niet vreemd. „In het team speel ik ook nog samen met mijn tante en nichtje (Mariëtte en Susan). Er zijn meer mensen in onze familie die waterpolo spelen. Mijn vader Fred en mijn broertje Stijn zitten ook bij Losser”, zegt Manon.

     

    Doorschuiven
    Ook Monique Velthuis vindt het leuk. „Maar het is niet zo dat ik in de wedstrijd de ouder van Lindy ben. Dan ben ik een teamgenote. Ik ben ook trainster van haar geweest. Bij Losser train ik de jeugd. Ik wist op een gegeven moment wel dat mijn dochter de stap naar het eerste zou maken. Ik heb geen stapje terug gedaan, daardoor zijn we bij elkaar in het team gekomen. Ik weet niet voor hoe lang dat zal zijn. Het is de bedoeling dat meer jeugdspeelsters doorschuiven naar het eerste. Dan zullen de moeders naar een ander team gaan. Maar dat wordt per jaar bekeken”, zegt Monique Velthuis.
    Mariëtte Nijhuis zegt dat dit een overbruggingstijd is. De veertigers moeten beschikbaar blijven in het clubbelang. Zonder de moeders zou het eerste team van Losser niet genoeg speelsters hebben. „Dan hadden we het eerste en tweede team samen moeten voegen. Nu kan de club toch verder met twee ploegen. Hopelijk stroomt er volgend seizoen meer jeugd door.”

     

    Geen onderscheid
    Nijhuis zegt dat ze tijdens wedstrijden geen onderscheid maakt tussen de speelster. Het is niet zo dat haar dochter vaker de bal aangespeeld krijgt dan een andere ploeggenote. „Daar gaat het te snel voor. Ik kijk wie er vrij staat en die krijgt de bal”, zegt Nijhuis, die wel kan lachen om de vraag of haar dochter Susan vaker de bal van haar krijgt. Susan vindt het vooral leerzaam om met routiniers te spelen. „We kunnen veel van ze leren”, zegt de dochter. Mariëtte Nijhuis komt uit een waterpolonest. „Een jaar of 30 geleden hebben we al eens met vier zussen samen in het eerste team gespeeld.”