Volledig scherm
Teun Staal © Carlo ter Ellen

Nooit vertoond: hoofdrolspeler die buiten beeld blijft

Vragen heeft geen zin meer. Een paar keer informeerde ik nieuwsgierig en verwachtingsvol of ik nog een gaatje in de agenda voor de Blonde Belofte moest inruimen. ‘Wat denk je zelf?’, counterde de grote regelaar van Van Torentje naar Torentje vervolgens steeds met een mistroostig gebaar. Er viel uit af te lezen dat de detectiepoortjes en de snuffelhonden, bij de verkiezingsreeks van De Twentsche Courant in 2012 nog noodzakelijke voorzieningen om de veiligheid te garanderen, zo goed als zeker kunnen worden afbesteld.

Geert Wilders is de meest veelbesproken en tegelijk onzichtbaarste politicus van deze verkiezingstijd. Je kunt van de PVV-leider zeggen en vinden wat je wilt, maar dat is natuurlijk van een ongekende genialiteit: de hoofdrol vertolken door buiten beeld te blijven. 

Wij, aardse stervelingen van de vooringenomen media, verketteren zijn campagne en de keuze die de grote leider daarbij maakt om zoveel mogelijk aan de zijlijn te staan. Maar we begrijpen er niets van. Klassiek campagnevoeren is zó 2012: al die televisiedebatten over (niet) doorgerekende verkiezingsprogramma en valse beloften kunnen alleen maar tot uitglijders leiden, solo-optredens bij Nieuwsuur leveren slechts ongemakkelijke confrontaties met woedende Groningers op en al die ronddwarrelende verkiezingsfolders in de winkelstraat zorgen hooguit voor een berg zwerfvuil maar maken niet één kiezer een steek wijzer.

Zo’n flyer deelde Wilders onlangs nog net uit. Dat was meen ik in een regenachtig Breda, waar voor de PVV niettemin de zon scheen: het optreden gold als een thuiswedstrijd en een warm bad waarin een vrouwelijke Brabantse aanhanger Wilders zelfs opzichtig de liefde verklaarde. 

Voor de rest zien we de man slechts in een gezellig keuvelprogramma van MAX, geeft hij gezellige interviews aan Story en Privé en laat hij zonder al te veel inhoudelijk tegengas ondervragen op een zondagmorgen. Voor de rest is Wilders de zender die via Twitter zijn 783.000 volgers vraagt hoe zijn twee nieuwe poezemeisjes moeten gaan heten.

Wij hebben nog wel wat andere vragen voor Geert Wilders. Een paar weken geleden zat ondergetekende in een huiskamer in Pathmos in Enschede met een handvol PVV’ers om te spreken over hun zorgen, ergernissen en frustraties. De gastheer des huizes wist te melden dat Pathmos, het rode dorp van weleer in de grootste stad van Twente, zo ongeveer deur aan deur PVV stemt. 

De wijk voelt zich verwaarloosd door de PvdA, de partij waarop decennialang als een automatisme werd vertrouwd, meldde de bewoner. De sociaaldemocraten hebben niets voor de gewone man in Pathmos en andere buurten gedaan, benadrukte hij. De partij zou er hooguit voor hebben gezorgd dat, als je kinderen naar hun toekomsdromen vraagt, het verkrijgen van een bijstandsuitkering als het hoogst denkbare ideaal geldt.

Treurig toch, constateerde de PVV’er uit Enschede. Hij en zijn geestverwanten menen nu dat Wilders nu maar eens ‘een kans’ moet krijgen. Nou is het de vraag of het de vraag of het landsbestuur zich leent voor het bieden van kansen – politiek lijkt toch iets anders van topvoetbal waarbij de bankzitter een paar wedstrijden de gelegenheid krijgt zich te bewijzen – maar goed. Krijgt Wilders die kans, dan zou je als kiezer toch iets meer willen weten over dat ene niet doorgerekende A4-tje dat als het PVV-evangelie wordt gezien. Je wilt van Wilders het antwoord op de vraag hoe kinderen met ouders in de bijstand aan een toekomst met perspectief in Enschede kan worden geholpen en hoe de nog altijd hardnekkige armoede onder deze groep kan worden bezworen.

Het waren zomaar twee vragen voor Geert Wilders geweest in Enschede. Ik heb het de ceremoniemeester van Van Torentje naar Torentje niet meer gevraagd, maar ik ga er niet vanuit dat de blonde leider ze nog komt beantwoorden. Dat is, net als het donderdag plotseling afgeblazen optreden van DENK-leider Tunahan Kuzu, jammer en betreurenswaardig.

Teun Staal

Blogs