Volledig scherm
Een illustratie van de bioraffinagefabriek, zoals de mestvergister volgens de aanvraag wordt genoemd, zoals die bij de gemeente Oost Gelre is ingediend. © RMS

Achterhoekse mest borrelt nu in de rechtszaal

GROENLO - Na de plannen, de informatie- annex protestbijeenkomst, de handtekeningen onder een petitie en de verlening van de vergunning is de mestvergister die het Duitse bedrijf RMS in Groenlo wil bouwen in de rechtszaal terechtgekomen.

Deze week boog de Arnhemse bestuursrechter zich over de vergunning voor wat in Groenlo de megamestvergister wordt genoemd. De rechter laat binnen zes weken weer van zich horen: er moet misschien langer worden nagedacht, de aanvraag kan worden vernietigd of er is aanvullende informatie nodig.

‘Aanvraag is een puinhoop’

Met een ,,Bedankt voor uw geduld” sloot de rechter de zaak na een zitting van ruim drie uur af. Voor mr. Johan Vollenbroek, die voor de stichting Leefbaar Buitengebied Gelderland het verzet juridisch vormgeeft, was het na afloop duidelijk: de vergunning wordt afgewezen. ,,De aanvraag is een puinhoop, de vergunningprocedure is ook een puinhoop. RMS heeft geen idee wat ze gaat bouwen, ze krijgen alleen rode ogen van de subsidie.”

,,In theorie mogen we met de bouw beginnen”, meldde Barry Wopereis van agrarisch adviesbureau Van Westreenen na afloop. ,,Zonder uitspraak van de rechter doen we dat niet. Deze zitting is een eerste stap.” Achter de mestvergister van RMS zitten volgens Wopereis 350 Achterhoekse boeren die van hun mest af willen. ,,De nood is superhoog, er is een groot overschot, de afzet in Nederland beperkt zich tot Zeeland en het noorden. De transportkosten zijn hoog.”

Quote

De aanvraag is een puinhoop, de vergunning­pro­ce­du­re is ook een puinhoop. RMS heeft geen idee wat ze gaat bouwen, ze krijgen alleen rode ogen van de subsidie.

Johan Vollenbroek, Leefbaar Buitengebied Gelderland

Gedetailleerde aanpassingen

Het duo had, aangevuld met juristen en specialisten van onder meer de provincie Gelderland en het Waterschap Rijn en IJssel, vragen van de bestuursrechter beantwoord. Over geurcontouren en luchtwassers, stikstof en geluid, milieueffectrapportage, Waterwet en Natuurbeschermingswet, de energie die het kost en weer oplevert. 

En over soms zeer gedetailleerde tussentijdse aanpassingen van de vergunning. Eerst was bijvoorbeeld niet meegenomen dat de wagens die de mest brengen ook energie verbruiken tijdens het laden en lossen van die mest, en dus ook weer stoffen uitstoten die in de vergunning moeten worden meegeteld. De rechter vroeg ook naar pesticiden, die via het voer van de dieren in de mest terechtkomen.

Energie, mineralen en water

De mestvergister levert energie, mineralen en water op. Dat water wordt op de Leerinkbeek geloosd en de vraag is of dat zo maar kan. Een specialist van het waterschap: ,,Pesticiden zitten er in een lage concentratie in, onder de detectiegrens. We weten niet of het een probleem is, daar hebben wij geen analysetechnieken voor.” 

Dat werd weer door jurist Vollenbroek bestreden: ,,De detectiegrenzen zijn met een factor 1000 omlaag gegaan, bekend is dat er een grote concentratie pesticiden in mest zit.”

De rechter sloot daarna af. ,,Het kan twee kanten op gaan. Zijn er andere aspecten die we moeten weten en zorgt dat voor vernietiging van de aanvraag? Of hebben we alle hobbels genomen en kunnen we een uitspraak doen? Binnen zes weken laten we iets horen.”