Volledig scherm
Wilfried Klein Gunnewiek en Paul Klein Goldewijk bij de resten van het Eibergse paashout dat maandagavond alsnog in de fik ging. © Annina Romita

Illegaal aangestoken paashout Eibergen smeult nog na: ‘Belachelijke actie’

EIBERGEN - Alles was geregeld om de dag na Pasen het hout van het afgelaste Eibergse paasvuur te shredderen. Zover kwam het niet: de stapel brandde maandagavond alsnog af.

Hoofdschuddend staan Paul Klein Goldewijk en Wilfried Klein Gunnewiek van de organisatie bij de smeulende houtresten op De Maat. Hier en daar brandt nog een plukje, een stevige wind blaast de witte dampen richting woonwijk Op De Bleek. Een belachelijke actie, vinden de twee mannen. „Waarom is dit nou nodig?”, vraagt Klein Gunnewiek zich hardop af. „Wat is de lol hiervan? Mensen denken niet na over de consequenties.” Hij vist een half verbrande fiets uit de zwartgeblakerde berg. „Die is er dus nog weer ingegooid nadat wij er maandagavond hekken omheen hebben gezet.”

Nog geen half uur nadat Paul Klein Goldewijk op tweede paasdag langs de houtstapel was gelopen, kreeg hij rond kwart voor acht bericht: het hout was aangestoken. Door de harde wind stond de boel direct in lichterlaaie. „Ik dacht: nee hè, ik ben er net nog geweest!” Dat het bewust is aangestoken, daar twijfelt hij niet aan. „Het is ook precies aan de goede kant in de fik gezet. Doordat de wind van die kant kwam, vloog de vlam er meteen goed in.”  

Geen tijd meer

Het hout lag er onbewaakt bij. Klein Goldewijk: „Ja, die reacties krijg je nu, zo van: waarom lag dat hout er nog? Maar dat is toch de omgekeerde wereld? Ze moeten er gewoon afblijven. Bovendien heeft deze stapel er vanaf februari gelegen, vanaf toen is er hout ingezameld.” 

Wilfried Klein Gunnewiek knikt, de stapel zou een dag later (dinsdag) door de shredder gaan. Alle voorbereidingen waren getroffen. „Meteen nadat we te horen kregen dat de paasvuren niet door konden gaan, hebben we contact gelegd met de loonwerker. Maar die had meer te doen, want overal moest er hout worden opgeruimd. Hij kon het dus zaterdag niet meer redden.”

Een versnipperaar was niet goed genoeg, vertelt de Eibergenaar. „Het moest door de shredder, want op die manier is het klein genoeg om als compost te gebruiken. Zo konden we financieel ongeveer op nul uitkomen.” 

Dat is nu een ander verhaal. „We hebben nu én niet de inkomsten van het entreegeld, én wel allerlei andere kosten. Dat is enorm zuur.”