Eeuwenoude route op Veluwe weer iets meer zichtbaar

Van de beste wielrenners ter wereld tot Napoleon: ze gingen dwars door een schuur bij wat nu restaurant De Woeste Hoeve is. Net als Duitse handelsreizigers en wie weet wie nog meer. Genoeg reden om die situatie in ere te herstellen.

Wie Paul Rap even prikkelt, vliegt met hem mee door een paar honderd jaar Veluwse geschiedenis. Beeldend en boeiend vertelt de horeca-ondernemer over ‘de Woeste Hoef’, deze plek tussen Apeldoorn en Arnhem, waar al eeuwen een herberg staat. Ontstaan als rustpunt op een handelsroute. En ook als veilige pleisterplaats, in de tijden dat je nog op je hoede moest zijn voor struikrovers.

Op krachten

De huidige uitspanning Woeste Hoeve stamt uit 1711. Niet alleen de mens kwam er op krachten. Dat gold net zo goed voor paarden. Die konden, al dan niet voor een koets, zo een schuur in lopen. Om die aan de andere kant weer te verlaten als de reis weer verder ging.
Die constructie is lang intact gebleven, want toen het WK wielrennen in 1925 in Apeldoorn was, liep het parcours ook door de schuur. Aan de ene kant naar binnen fietsen, controlepost aandoen en aan de andere kant eruit. Mooie filmbeelden zijn daar het bewijs van.

Exotisch

Toen Paul Rap 25 jaar geleden eigenaar werd van deze zaak was het verleden behoorlijk weggewerkt. ,,Alles dichtgetimmerd met exotisch hout; zo’n typische jaren ‘60 of ‘70-verbouwing.’’ Zonde, wat betreft Rap, die graag de oude route weer zichtbaar maakt. ,,Het is erfgoed.’’ Wat heet: de weg is de reden dat hier anno 2019 een restaurant staat.

Napoleon

Rap liet de staldeuren al terugkeren. Opengeklapt, zodat je dankzij een glazen pui aan beide kanten in elk geval ziet hoe open het ooit was. En nu is de volgende stap gezet. De gemeente Apeldoorn heeft een stukje bestrating aangelegd tot aan de schuur. ,,Zo kan je je nog beter inbeelden hoe het geweest is. Postkoetsen en zware hessenkarren hielden hier halt. Voor Napoleon was dit de eerste stop op weg terug naar Frankrijk. Met een paardenwissel.’’

Cement

Wat betreft Rap blijft het hier niet bij. ,,Ik ben er van overtuigd dat onder deze vloer de bestrating nog ligt’’, tikt hij met een schoen op de flagstones van de zaal. ,,Hebben ze gewoon hup cement en plavuizen overheen getegeld in een tijd dat ze oude stenen niet mooi vonden, maar alleen maar lastig.’’ De missie is duidelijk; die flagstones moeten weg. ,,Ik moet nog even bekijken hoe ik dat kan doen zodat het wel schoon en werkbaar blijft in deze ruimte. Ik denk dat ik aan beide kanten een stuk zichtbaar maak en de rest van de vloer op dezelfde kleur breng. Ja, het spreekt mezelf ontzettend aan. Als ik de hogere hotelschool niet had gedaan, was ik geschiedenis gaan studeren.’’

Volledig scherm
Het is een paar meter bestrating, maar het verbeeldt een stuk oer-Veluwse geschiedenis. Paul Rap vindt het belangrijk dat weer te zien is dat dit ooit een pleisterplaats was. © Maarten Sprangh