Volledig scherm
PREMIUM
„Als je niet ziek bent, besef je niet wat een rijkdom het is om gezond te zijn.” © Emiel Muijderman

Elke dag is Ellen een beetje minder Ellen

ALSBORNE - Ik loop de woonkamer binnen, Ellen Koster (48) zit in haar rolstoel met een computerscherm voor haar gezicht. Ze kijkt me met grote ogen aan en ik voel dat ze wat wil zeggen.

De helden van Ellen
Het leven is waardevol, omdat het eindig is. We leren, groeien, vallen en staan weer op. En uiteindelijk takelen we allemaal af en gaan we dood. Soms wordt onze reis vroegtijdig beëindigd en zijn we niet oud en grijs, maar nog jong en vol verwachtingen.

Zoals Ellen Koster (48) uit Borne. Ze weet dat haar reis er bijna op zit. Ze kan niet meer praten, niet lopen en ook niet meer normaal eten. Hoop op een toekomst is er niet. Ze heeft ALS. Verslaggeefster Mandy de Jong gaat op zoek naar de veerkracht van Ellen. Want hoe leef je als het leven zo tegenzit? Geniet je nog? En wat laat je achter?

„Hallo Ellen.” Geen reactie. Ik leg mijn hand voorzichtig op die van haar. Geen beweging. Ellen zit in haar rolstoel en tuurt weer naar het computerscherm. Een vrouw opgesloten in haar eigen lichaam. Vol gedachten, maar zonder woorden. Onverwachts groet haar spraakcomputer: „Hallo, fijn dat je er bent.”

Het is onze eerste ontmoeting. Eind vorig jaar bij haar thuis in Borne. Ellen krijgt het boekje
ALS je leven zo verandert overhandigd door uitgeverij DaVinci. Een bundeling van de blogs die ze met haar spraakcomputer maakte. Letter voor letter stuurt Ellen de computer aan met haar ogen en schrijft zo persoonlijke verhalen over haar leven met ALS. Ik zie een vrouw zonder toekomst, zonder hoop. Na het interview rijd ik terug naar de redactie. Tranen vloeien over mijn wangen.

Hengelo e.o.