Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Carlo ter Ellen DTCT

En zo moorden we stapvoets voort

COLUMN‘Wie is er aan de beurt?’ vroeg de verkoper van de winkel ‘met verstand van dier en tuin’. ‘Hij, volgens mij,’ zei ik en knikte naar een wachtende man. ‘Hebben jullie spul tegen de buxusmot?’ vroeg deze vervolgens en werd begeleid naar het plankje met pesticiden. Neeee! dacht ik. 

Alsof ik met het vriendelijk verlenen van voorrang verantwoordelijk was voor de vernietiging van vlinders, vogels en ander gefladder. Er was geen weg meer terug. Met een zak konijnenvoer onder mijn arm keek ik toe hoe gif met het grootste gemak over de toonbank ging. Eigen bolle buxus eerst. Zo’n verknipte jongen. De enige plant met een kapsel. Daar moet blijkbaar haarlak in. Het verhaal van de kringloop, de circulaire samenhang, bleek niet aan deze klant besteed. Gif op buxusmotrups, rups in bekje jonge koolmees, meesje dood. Weliswaar geen ooievaar. Niet nachtelijk en achterlijk uit het nest geschoten. Maar domweg via een omweg doodgespoten.

Hengelo e.o.