Volledig scherm
© FOTO HISSINK

De klusjesman: Een titel tegen wil en dank

Deventer moordzaakMeermaals zegt Michaël de Jong tegen elk medium dat het maar wil horen: ,,Ik ben níét de klusjesman.’’ Toch is dat wel hoe hij wordt genoemd in de media: de klusjesman. Wat De Jong in ieder geval was: een goede huisvriend van het echtpaar Wittenberg.

De recherche heeft De Jong vlak na de dood van de weduwe ondervraagd, maar hij verdwijnt vrij snel weer uit de spotlights. Hij komt pas in het vizier bij het grote publiek als Maurice de Hond hem in 2006 noemt als de échte moordenaar van de weduwe Wittenberg. Niet Louwes heeft het gedaan, maar de klusjesman, zoals De Hond hem consequent noemt

De landelijk bekende opiniepeiler zegt in verschillende tv-programma’s en op televisie 100 procent overtuigd te zijn dat De Jong de werkelijke dader is. De Hond wordt uiteindelijk veroordeeld door de strafrechter wegens smaad. Ook moet hij De Jong en zijn vriendin na een civiele procedure een schadevergoeding betalen.

 Drugs

De veroordeling van De Hond is voor Michaël de Jong een pyrrusoverwinning. Over hem is niet alleen gezegd dat hij een moordenaar is; hij zou ook drugs gebruiken, een ex-psychiatrische patiënt zijn, geld krijgen van de weduwe en een wapengek zijn. De Jong zou volgens de verhalen de weduwe vermoord hebben, omdat hij erachter gekomen is dat ze zijn erfdeel gehalveerd had.

Na onderzoek van journalist Bas Haan blijkt later dat van die beschuldiging weinig overeind blijft; het erfdeel van De Jong is bijvoorbeeld helemaal niet gehalveerd, hij is geen psychiatrisch patiënt en drugs kan hij door een aandoening helemaal niet gebruiken, zo schrijft Haan in zijn boek De Deventer moordzaak, het complot ontrafeld.

Ook dna-deskundige Richard Eikelenboom gelooft niet in de schuld van De Jong. ,,De klusjesman beschuldigen is absurd. Ik heb de klusjesman persoonlijk uitgesloten. Zijn dna matcht op geen enkele manier met de sporen die zijn aangetroffen.”