Volledig scherm
PREMIUM
Marco Toering met een van zijn duiven. © Rob Voss

Doordeweeks werkt Marco bij Auping, in het weekend is hij duivenmelker

Door de week werk je voor de baas. Zet je 's avonds de wekker en prop je 's ochtends vier boterhammen in je blauwe broodtrommel. Elastiekje eromheen. Maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag. En dan is het weekend; je hobby wordt je werk. Je bent scheidsrechter bij het voetbal, lotusslachtoffer bij de EHBO, trekt de balletjes bij de bingo. Leuk. Weekend.

We kennen elkaar alleen van de telefoon. Van horen zeggen. Iedere man die richting het gebouw van de Deventer postduivenvereniging Steeds Sneller loopt, zou daarom Marco Toering kunnen zijn. Twee keer schiet ik mis, maar deze keer moet het wel raak zijn. Links draagt hij duiven, rechts zijn er duiven. ,,Marco?'', vraag ik voor de zekerheid. ,,Zo meteen wel'', grapt Toering. Hij zet de manden neer en schudt mij de hand. ,,Marco Toering.''