Volledig scherm
© Tom Tudor

Rust en bezinning bij het landkruis

ROSSUM - Gerestaureerde landkruizen Rossum hebben de zegen en kunnen weer minstens een halve eeuw mee.

Daar, aan de Everlostraat in Rossum - een prachtige plek tussen de bomen - realiseerde Gerdi Hamse uit Rossum zich voor het eerst dat er meer tussen hemel en aarde moest zijn. Ze was een meisje nog, en fietste vaak van haar huis naar familie aan het andere eind van het dorp. Langs het houten kruis met het witte stenen lichaam van Christus. „Een bijzondere plek”, zegt ze nu, bij de inzegening van het gerestaureerde kruis bij erve Sanderink. Ze fietst er nog steeds graag langs, of staat er even stil voor een overpeinzing. Nu is ze lectrice van de Plechelmusparochie.
Het landkruis aan de Everloweg is deze zondag vroeg in de morgen niet het enige dat na de restauratie of vervanging wordt ingezegend door pastoor Zeinstra. Kort voor negen uur - het regent alsof ook de hemel een bijdrage wil leveren aan de inzegening - verzamelen zich steeds meer mensen onder de Kroezeboom aan de Boschweg. Het kerkkoor is bijna compleet. Daar stapt de pastoor uit een busje. Gestoken in wit gewaad met borduursel, vergezeld door drie jonge misdienaars die zorg dragen voor het wijwater en de wierook. Mensen uit het dorp komen belangstellend aanfietsen, boekjes met de teksten die worden gesproken of gezongen, worden uitgedeeld. Er zijn er driehonderd gedrukt, maar nu worden ze nog niet allemaal vergeven.
Een bijzondere gebeurtenis op een bijzondere plek, dat lijkt iedereen zich hier te realiseren. 75 jaar geleden gebeurde het voor het laatst, toen het eerste landkruis nieuw onder de machtige boom aan de Everloweg was geplaatst. Twee jaar later, op een zondag in mei, vertrok een lange stoet vanaf de kerk in Rossum naar de Kroezeboom, waar het landkruis daar werd gezegend. Toen te voet, nu op de fiets of met de auto. Maar ook in 1939 werd er gezongen, gebeden, klonk trompetgeschal en besprenkelde de pastoor het kruis met wijwater en werd het bewierookt.
Bij het laatste kruis, vlakbij de doorgaande weg van Ootmarsum naar Oldenzaal aan de Tramweg, vertellen Bertus en Pauline Otte fluisterend - de pastoor wil bijna beginnen - hoe bijzonder het voor hen was om de drie corpussen te mogen maken. „Onze grootste beelden tot nu toe”, zegt hij. Het echtpaar nam veertien jaar geleden beeldengieterij ’t Stiepeltje over en maakt met passie en plezier religieuze artikelen.
Twee corpussen hebben ze opnieuw gemaakt, het lichaam bij de Kroezeboom werd zorgvuldig hersteld. De arm van de christusfiguur was er ooit afgebroken en te hoog weer aangeplakt. Passanten kregen een raar soort groet te zien, zegt Bertus Otte. Nu is het goed, knikt het echtpaar. En na vandaag helemaal. Wie wil, kan een moment van stilte en bezinning vinden onder de gezegende landkruizen van Rossum.

Tubantia gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement  

Oldenzaal e.o.