Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman column © Marco de Zwart

Baartman: Politiek is al humor genoeg

Een ode imiteren van een blinde cabaretier. Je Hand in ’t Broekje van een jongere medewerkster steken. De grote ‘Mohammed kleurplaten’-wedstrijd willen organiseren. Met je blote borst en je gretige garnaal glanzend en geheel pontificaal op de rand van een zwembad gaan liggen. (Al ben ik blij dat Buma het niet was.) Een pak met stropdas aantrekken om vervolgens een toespraak te houden voor genodigden om dingen te kunnen zeggen die je niet meent.

  1. Bewegen te bewegen, dat is (nog niet) simpel
    PREMIUM
    HET DEBAT

    Bewegen te bewegen, dat is (nog niet) simpel

    Nooit in de geschiedenis van ooit heeft een kind een commando nodig gehad om te bewegen. Kinderen kunnen dat helemaal vanzelf. Al voor ze geboren zijn, schoppen ze. Houd een baby vlak boven de grond en hij maait zijn beentjes rond in de lucht, klaar om weg te rennen. Ze laten stoppen met bewegen, dat is de kunst. Niet op tafel klimmen, niet rennen over de bank, niet springen op je bed. Kinderen laten stilzitten is bijna onmogelijk, maar we hebben de code gekraakt. De commando’s ‘zit stil’, ‘hou je mond’ en ‘stop met wiebelen’ houden we als basis. We combineren dat met het wegbezuinigen van gymleerkacht en schoolzwemmen, in ruil daarvoor bieden we prijzige zwemlessen en sportverenigingen waar veel gezinnen geen geld voor hebben. En daar gooien we bij: beeldschermen. Kijk, als je hiernaartoe swipet, zie je domme spelletjes, en de andere kant op zie je een filmpje van opa die zijn kunstgebit eruit haalt. Ze snappen het zo. Kijk mam, ik heb YouTube gevonden! En Netflix! Goed zo, kind. En weg zijn ze, om nooit meer terug te komen zolang de oplader het doet.

Opinie