De R.K. Pancratiuskerk in Tubbergen.
Volledig scherm
PREMIUM
De R.K. Pancratiuskerk in Tubbergen. © Carlo ter Ellen DTCT

De kerk ervaart de kwetsbaarheid in tijden van corona

columnNet als andere sectoren in de samenleving zoals het bedrijfsleven, het onderwijs, de gezondheidszorg, het toerisme en de horeca zijn de kerken hard getroffen door de coronapandemie. Toen Nederland half maart in een ‘intelligente lockdown’ vrijwel geheel op slot ging, is dat ook aan de kerken niet voorbij gegaan. 

  1. Krabbe: Kerksluiting is geen ramp
    PREMIUM
    kaf en koren

    Krabbe: Kerkslui­ting is geen ramp

    De sluiting van kerkgebouwen begint in de Rooms-Katholieke Kerk dramatische vormen aan te nemen. De cijfers spreken voor zich. Zijn er op dit moment in het aartsbisdom Utrecht nog 280 kerken open, over tien jaar zijn er naar verwachting nog tien tot vijftien kerken over, waarvan een handjevol in Twente en de Achterhoek. Dat vertelde kardinaal Wim Eijk, aartsbisschop van Utrecht, vorige week zaterdag in een interview met deze krant. Opzienbarend was dat niet. Eijk vertelde eigenlijk ook niets nieuws. Al op 25 oktober 2013 schreef de kardinaal daarover een brief aan de katholieken in het aartsbisdom, die ging over het geloof in tijden van kerksluiting. Bij parochianen roept het sluiten van een kerkgebouw veel emoties op. Het is het gebouw, waarin ze ter kerke zijn gegaan, een huwelijk hebben gesloten, hun kinderen hebben laten dopen en hun overledenen de laatste eer hebben bewezen. Of kerksluiting zonder meer een ramp is? Nee. Waarom eigenlijk?
  2. Voor de ontmoeting met God of de Eeuwige is rust en innerlijke stilte onmisbaar
    PREMIUM
    column

    Voor de ontmoeting met God of de Eeuwige is rust en innerlijke stilte onmisbaar

    We leven in een luidruchtige samenleving vol lawaai en drukte. Auto’s van jongeren zijn soms net rijdende discotheken geworden. De stampende beats uit de luidsprekers zijn goed hoorbaar. Te pas en te onpas rinkelen luid de ringtones van de smartphone. Op straat lopen mensen hardop pratend te bellen. Wie met een instelling of organisatie belt en dan in de wachtstand gezet wordt, moet soms de meest verschrikkelijke muziek aanhoren. Weten we eigenlijk nog wel wat stilte is? Stilte, is dat zwijgen? Afwezigheid van geluid? Kunnen we stilte eigenlijk nog wel verdragen? Wat roept de stilte bij ons op?