Volledig scherm
PREMIUM
Theo Krabbe © Marco De Swart

De samenleving maakt ons ziek

COLUMNHet was een veelzeggend afscheidsinterview dat Lucien Baard donderdag in deze krant publiceerde met de scheidende geneesheer-directeur Henk van den Berg van Mediant, de regionale instelling voor Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ).

 Van den Berg keerde zich sterk tegen de neiging om het leven en mensen te standaardiseren tot één gewenst gedrag. „En almaar hogere eisen. Mensen met een psychische kwetsbaarheid komen daardoor eerder in de problemen.” De angst bij mensen neemt toe, aldus de scheidende geneesheer-directeur. „De economische crisis, de vluchtelingenproblematiek, klimaatproblemen, Trump, Erdogan, brexit.... Allemaal prikkels die mensen angstig maken. De reactie daarop is dat mensen meer zekerheid willen. Men wil dat er getoetst wordt. Er is een afvink- en controlecultuur ontstaan. Bij het gekke af.”

  1. Voor de ontmoeting met God of de Eeuwige is rust en innerlijke stilte onmisbaar
    PREMIUM
    column

    Voor de ontmoeting met God of de Eeuwige is rust en innerlijke stilte onmisbaar

    We leven in een luidruchtige samenleving vol lawaai en drukte. Auto’s van jongeren zijn soms net rijdende discotheken geworden. De stampende beats uit de luidsprekers zijn goed hoorbaar. Te pas en te onpas rinkelen luid de ringtones van de smartphone. Op straat lopen mensen hardop pratend te bellen. Wie met een instelling of organisatie belt en dan in de wachtstand gezet wordt, moet soms de meest verschrikkelijke muziek aanhoren. Weten we eigenlijk nog wel wat stilte is? Stilte, is dat zwijgen? Afwezigheid van geluid? Kunnen we stilte eigenlijk nog wel verdragen? Wat roept de stilte bij ons op?
  2. ‘Mogen we het verhaal voor plaatsing even lezen?’
    PREMIUM
    Column

    ‘Mogen we het verhaal voor plaatsing even lezen?’

    Het overkwam me deze week nog eens na een overigens prettig gesprek over een niet nader te noemen onderwerp (‘Feind hört mit’) in de kamer van een wethouder te Oldenzaal. Eén van de gesprekspartners vroeg in al zijn onschuld of het misschien mogelijk was dat de verslaggever zijn artikel voor publicatie nog even wilde opsturen. Zodat hij kon controleren op eventuele fouten en verkeerde interpretaties. Een verzoek dat ik beleefd, maar zeer beslist naast me neer heb gelegd.

Opinie