Volledig scherm
PREMIUM
Wilco Louwes (links) en Dick Janssen © Lars Smook en Carlo ter Ellen

De Top 2000: een voorspelbare lijst of een fenomeen?

Voor veel muziekliefhebbers geldt de Top 2000 als het lijstje der lijstjes. En muziekliefhebbers, dat zijn Wilco Louwes en zijn collega Dick Janssen. Dus zullen ze in de laatste week van het jaar bij tijd en wijle weer aan de radio gekluisterd zijn. Al hebben ze daar dan wel zo hun eigen gedachten bij.

WILCO LOUWES: TRADITIE

Volledig scherm
Wilco Louwes © Lars Smook

Nu het einde van het jaar nadert, weet je dat ze weer gaan komen: de onvermijdelijke lijstjes. Je kunt het zo gek niet bedenken of het verschijnt de komende weken wel ergens, vervat in een ‘top zoveel’. De 25 grappigste televisiemomenten van 2018, de 10 meest indrukwekkende sportprestaties... en de Top 2000.

De Top 2000. Van alle Nederlandse tradities kunnen we bij deze aan het begin van het jaar nog wel met enige zekerheid zeggen hoe die er bovenaan uit gaat zien. Namelijk met Bohemian Rhapsody van Queen op nummer één. Zonde. Niet omdat Queen zo’n vervelende band is, integendeel, maar de magie van de jaarlijkse ‘lijst der lijsten’ is wel een beetje verdwenen.

  1. Voor de ontmoeting met God of de Eeuwige is rust en innerlijke stilte onmisbaar
    PREMIUM
    column

    Voor de ontmoeting met God of de Eeuwige is rust en innerlijke stilte onmisbaar

    We leven in een luidruchtige samenleving vol lawaai en drukte. Auto’s van jongeren zijn soms net rijdende discotheken geworden. De stampende beats uit de luidsprekers zijn goed hoorbaar. Te pas en te onpas rinkelen luid de ringtones van de smartphone. Op straat lopen mensen hardop pratend te bellen. Wie met een instelling of organisatie belt en dan in de wachtstand gezet wordt, moet soms de meest verschrikkelijke muziek aanhoren. Weten we eigenlijk nog wel wat stilte is? Stilte, is dat zwijgen? Afwezigheid van geluid? Kunnen we stilte eigenlijk nog wel verdragen? Wat roept de stilte bij ons op?
  2. ‘Mogen we het verhaal voor plaatsing even lezen?’
    PREMIUM
    Column

    ‘Mogen we het verhaal voor plaatsing even lezen?’

    Het overkwam me deze week nog eens na een overigens prettig gesprek over een niet nader te noemen onderwerp (‘Feind hört mit’) in de kamer van een wethouder te Oldenzaal. Eén van de gesprekspartners vroeg in al zijn onschuld of het misschien mogelijk was dat de verslaggever zijn artikel voor publicatie nog even wilde opsturen. Zodat hij kon controleren op eventuele fouten en verkeerde interpretaties. Een verzoek dat ik beleefd, maar zeer beslist naast me neer heb gelegd.

Opinie