Nathalie Baartman
Volledig scherm
PREMIUM
Nathalie Baartman © Carlo ter Ellen DTCT

Economisch geobsedeerd, dat zijn ze

Column‘Het gaat goed met de Nederlandse economie.’ Tenminste dat zegt Rutte. Hoekstra zegt het ook. Een potsierlijke opmerking vind ik het. Misplaatst optimisme dat geen recht doet aan de huidige maatschappelijke noden. Alsof je iemand met kanker een schouderklopje geeft: ‘Gelukkig heb je nog een vette spaarrekening, kerel!’ Economisch geobsedeerd. Ik koop, dus ik ben.

  1. ‘Famke Louise als eendagsvlieg in het hol van de leeuw. Afgeslacht. Kansloos. Boontje en loontje’
    PREMIUM
    COLUMN

    ‘Famke Louise als eendags­vlieg in het hol van de leeuw. Afgeslacht. Kansloos. Boontje en loontje’

    Toen ik één jaar oud was, heb ik mezelf van gezicht tot bips besmeurd met talkpoeder en daarna tentoongesteld aan mijn ouders. Het kwam door mijn zusje. Dat was namelijk geboren. En dat had ze niet moeten doen, want het was de genadeslag voor mijn alleenrecht op de exclusieve aandacht van vader en moeder. De talkpoeder bleek zeer effectief. Alle blikken waren op mij gericht. Er werd gelachen. Het moet dit moment geweest zijn dat er een cabaretzaadje is geplant. Bespottelijk gedrag baart belangstelling.
  2. We snakken naar puur
    PREMIUM
    Column

    We snakken naar puur

    Er was eens een dorp. Het heette Kurk. Middenin dat dorp stond een theater; een hoog gebouw met klokkentorentje. Elke avond om kwart voor acht uur luidden de klokken. Dan zetten de mensen een hoedje op, schoven een tasje onder hun arm en renden naar buiten om even later neer te dalen op zachte stoelen. Geen harde houten banken. ‘Het leven zelf biedt al leed genoeg’, had J. Hartvrouw, opperhoofd van het theater, ooit gezegd. Vanaf het altaar. Al sprak hij liever over podium.