We douchen wat af,
maar wat we doen stinkt

Al boenend dragen we bij aan de plastic soep, die het leven in de wereldzeeën om zeep helpt.

'Oh, waar is die heerlijke geur van weleer. Je ziet nog wel mensen, maar je ruikt ze niet meer.' Adèle Bloemendaal zong het naar een tekst van Willem Wilmink. Jaren geleden alweer. Een knipoog naar een tijd waarin op zaterdagavond het hele gezin werd ondergedompeld in een teil. Die zat, om met de woorden van Wilmink te spreken, 'vol water, maar het water ging schuil, onder schubben van zeep en andermans vuil'. 'Waar een leger van luizen verdwaasd in verdronk. Je was blij dat je leefde en blij dat je stonk.'

Nu behoor ik niet tot de generatie van Bloemendaal en Wilmink, heb die tijd dan ook niet meegemaakt, maar weet nog wel dat een keer douchen per week volstrekt normaal was. Inderdaad: op zaterdagavond. Een flacon Palmolive-shampoo en een stuk Sunlight-zeep stonden ons voor de wekelijkse schrob- en boenbeurt ten dienste.

Drie keer

Volgens de website GemiddeldGezien.nl gaan Nederlanders tegenwoordig gemiddeld drie keer per week onder de douche. Wie nu nog zegt dat hij eens per week doucht riskeert dat hij als een melaatse uit de samenleving wordt verstoten. En dat terwijl Wilmink in zijn tijd terloops nog even een ode liet brengen aan de voordelen van lichaamsgeuren. 'Bacteriën kwamen er nooit in ons huis. Die schrikten we af met de geur uit ons kruis.'

Dat doen we vandaag de dag dus anders. Een scala aan verzorgende producten staat ons ten dienste om het lijf blinkend schoon te poetsen en van elke onwelriekende geur te ontdoen. Bij een inventarisatie in onze eigen badkamer telde ik laatst nog twaalf flacons met shampoos, conditionars, bodygels, douchecrèmes, et cetera. Afgaande op de ronkende teksten op de verpakking doet de een z'n werk nog beter dan de ander. Zo belooft mijn Axe bodywash dark temptation me 'een verleidelijke, aantrekkelijke geur, zo onweerstaanbaar als chocolade'. En de fabrikant van mijn Syoss Men shampoo zet zelfs power-boosttechnologie in om mijn haar te revitaliseren. Een blik in de spiegel leert me elke ochtend weer dat deze producent voornamelijk illusies verkoopt...

Microplastics

Maar wat erger is: veel producten die we voor onze dagelijkse verzorging gebruiken bevatten toevoegingen in de vorm van zogenoemde microplastics. Die zijn voor het milieu heel wat schadelijker dan de lichaamsgeur van onze voorouders. De Plastic Soup Foundation, een instelling die zich inspant om vervuiling van oceanen met plasticafval te voorkomen, waarschuwt daar al jaren voor. De microplastics in bijvoorbeeld scrubmiddeltjes, shampoos en tandpasta's worden met het badwater door de gootsteen gespoeld, laten zich door de rioolwaterzuivering niet verwijderen en stromen naar zee waar ze een hardnekkig ingrediënt vormen van de plastic soep: immense ophopingen van plastic afval. De microplastics worden al teruggevonden in kadavers van zeedieren, met alle gevolgen van dien. En zo mag onze bips tegenwoordig dan blinkend schoon en zeer welriekend zijn, tegelijkertijd hebben we, om het maar eens in gewoon Twents te zeggen, het gat lang nig kloar.

Volledig scherm
© Thinkstock
  1. Bewegen te bewegen, dat is (nog niet) simpel
    PREMIUM
    HET DEBAT

    Bewegen te bewegen, dat is (nog niet) simpel

    Nooit in de geschiedenis van ooit heeft een kind een commando nodig gehad om te bewegen. Kinderen kunnen dat helemaal vanzelf. Al voor ze geboren zijn, schoppen ze. Houd een baby vlak boven de grond en hij maait zijn beentjes rond in de lucht, klaar om weg te rennen. Ze laten stoppen met bewegen, dat is de kunst. Niet op tafel klimmen, niet rennen over de bank, niet springen op je bed. Kinderen laten stilzitten is bijna onmogelijk, maar we hebben de code gekraakt. De commando’s ‘zit stil’, ‘hou je mond’ en ‘stop met wiebelen’ houden we als basis. We combineren dat met het wegbezuinigen van gymleerkacht en schoolzwemmen, in ruil daarvoor bieden we prijzige zwemlessen en sportverenigingen waar veel gezinnen geen geld voor hebben. En daar gooien we bij: beeldschermen. Kijk, als je hiernaartoe swipet, zie je domme spelletjes, en de andere kant op zie je een filmpje van opa die zijn kunstgebit eruit haalt. Ze snappen het zo. Kijk mam, ik heb YouTube gevonden! En Netflix! Goed zo, kind. En weg zijn ze, om nooit meer terug te komen zolang de oplader het doet.

Opinie