Marion Baas wordt gillend gek in haar eigen huis. Over dat stomme, alles doordringende geluid wil ze eigenlijk niet praten. „Dan moet ik elke keer huilen.”
Volledig scherm
PREMIUM
Marion Baas wordt gillend gek in haar eigen huis. Over dat stomme, alles doordringende geluid wil ze eigenlijk niet praten. „Dan moet ik elke keer huilen.” © Annina Romita

Marion uit Enschede doet geen oog dicht door altijd aanwezige bromtoon: ‘Ik weet dat ik niet gek ben’

ENSCHEDE - Marion Baas doet geen oog meer dicht. Net als haar twee buren die aan het mooie hofje in Roombeek wonen. Ze horen en voelen een bromtoon. Niet even, maar altijd. „Mijn huis is mijn martelkamer.”

„Dít is het geluid.” Marion zit op de bank in de woonkamer. Haar blik verwachtingsvol. Maar het blijft stil. Oorverdovend stil. En dan: „Jij hoort het niet, hè?” Marion vergelijkt het geluid met het gedreun van een draaiende wasmachine. Of een stationair draaiende motor. Het is niet monotoon, maar met vervelende onderbrekingen. En het voelt alsof het uit de grond komt. „Tegen mensen die mij echt niet begrijpen, zeg ik: jullie zijn zelf gek! Hoe kun je dit nou niet horen?”

In samenwerking met indebuurt Enschede

Enschede e.o.