Volledig scherm

Schaal lonkt voor 32-jarige Tukker El Ahmadi

ENSCHEDE - Hij plaatste zich met FC Twente een keer voor de voorronde van de Champions League en won vorig seizoen met Feyenoord de beker. Verder is de prijzenkast van Karim El Ahmadi nog opvallend leeg voor een speler van zijn statuur.

Als er geen al te gekke dingen gebeurden wordt de leegte in zijn prijzenkast zondag opgevuld en de staat de middenvelder uit Enschede op z’n 32ste met de schaal in handen. Eindelijk. Eindelijk een grote prijs, eindelijk iets tastbaar, eindelijk de beloning en ja, eindelijk de waardering na al die jaren in de top. Het komt hem toe.

Volledig scherm
El Ahmadi in de kleedkamer met Calvin Verdonk, Dirk Kuijt en de KNVB beker.

Twijfels

Karim El Ahmadi stond op 21 maart 2004 bij zijn debuut in het eerste elftal van FC Twente (2-0 verlies bij FC Utrecht) vooral bekend als die fijne, technische voetballer, die de magie van de straat meenam naar het veld. Maar binnen de opleiding van de Enschedese club wisten ze toen al dat in dat frêle jochie van de Wesselerbrink een winnaar school, die als het hem niet beviel zonder pardon z’n voet over de bal zette in een duel.

Maar El Ahmadi was toch vooral voetballer. Een defensieve middenvelder, die niet buffelde en de ballen snel inleverde in de stijl van de ouderwetse nummer 6, maar er het liefst ook nog iets kunstigs mee deed. Criticasters verfoeiden hem, omdat hij in hun ogen nooit iets beslissends deed en het kunstje prefereerde boven de effectiviteit. Ook binnen de club was lang niet iedereen er zo zeker van dat hij een blijvertje zou zijn. Zijn toenmalige trainer Fred Rutten verdedigde hem altijd met de woorden dat ‘Karim aan het begin van het rendement stond’. Oftewel, hij was de bron, het begin van iets moois, de middenvelder die de aanval initieerde.

Volledig scherm
El Ahmadi tijdens een wedstrijd tussen FC Twente en Roda JC in 2008. © Jurgen Mols

De oudere fans van FC Twente dromen nog altijd weg bij de middenvelders uit de jaren ’70; Van der Vall, Thijssen, Muhren. Een jongere generatie zal over tien jaar nog met een twinkeling in de ogen terugdenken aan de harmonica El Ahmadi-Engelaar-Bakkal (en later Aissati). In Enschede speelde – met nadruk op spelen – een jaar of tien geleden het mooiste middenveld van de eredivisie. De bal hing er aan een onzichtbaar touwtje en ging van voet tot voet. Op papier was het veel te avontuurlijk, maar in de praktijk klopte het.

Feyenoord

In 2008 legde Feyenoord vijf miljoen euro voor El Ahmadi neer, maar om nou te zeggen dat ze in De Kuip meteen voor hem vielen? Het was niet bepaald liefde op het eerste gezicht, hij botste met trainer Mario Been, werd verhuurd aan Al-Ahli en in Rotterdam baalden ze als een stekker dat El Ahmadi zo eigenwijs was dat hij na een half jaar terugkeerde, omdat hij wilde vechten voor een nieuwe kans. Het destijds armlastige Feyenoord had hem vanwege z’n salaris het liefst definitief willen slijten in de woestijn. Onder Ronald Koeman leefde El Ahmadi op en kende hij twee top seizoenen.

Volledig scherm
In 2008 scoorde El Ahmadi de beslissende 4-2 voor Feyenoord tegen FC Utrecht. © ANP

Toen Fred Rutten in 2014 oefenmeester werd van Feyenoord was zijn eerste eis: ‘haal Karim terug’. Die zag na twee jaar Aston Villa een hereniging met zijn oude, geliefde trainer wel zitten, maar het kostte Rutten in die dagen de nodige overredingskracht de leiding van Feyenoord te overtuigen. Weer die scepsis, die twijfels, zoals zo vaak in zijn loopbaan. Uiteindelijk betaalde Feyenoord 750.000 euro voor de middenvelder, die in zijn derde jaar van zijn derde periode in Rotterdam door vele insiders wordt beschouwd als de beste middenvelder van de eredivisie. Op die waardering heeft hij lang moeten wachten. Maar als dat gepaard gaat met het allermooiste, de landstitel, dan is dat het wachten meer dan waard geweest.