Volledig scherm
Journalist Frank Timmers © Lars Smook

Blog | Wat een emotionele week, is dit echt?

De scholier Ninos is terug, Johan Cruijff is weg, Mark de J. zit vast, El Bakraoui was in Nederland, 32 mensen dood na aanslagen in Brussel.

Ik schud het hoofd, gebeurt dit echt? Deze week is een afwisseling van heftige gebeurtenissen, onverwachte wendingen, die elke dag nieuwe emoties hebben opgeroepen. Nog natrillend van de ene, die nog verwerkend, kwam de volgende eroverheen, vaagde de vorige tijdelijk weg, met steeds als eerste emotie de schok: is het echt waar?

Brussel
Het begon met de aanslagen in Brussel waarvan we de verpletterende beelden op televisie volgden met verdriet, woede, verbijstering en waarop we als makers van een krant meteen besloten alles aan de kant te schuiven, in de krant naar achteren te verplaatsen, voor dit onze samenleving ondermijnende geweld.

Cruijff
Daarna kwam ik uit een overleg en prijkte op een beeldscherm het gezicht van Johan Cruijff. Hij is dood, nu al. Brussel is niet verwerkt, zeker niet, maar de emotie van dit overlijden, drukte Brussel toch weg. En ook dit drukte een hoop nieuws dat we normaal voorin de krant zouden hebben gebracht naar achteren.

Even – en nu ik dit schrijf merk ik dat het er nog steeds is – overheerst de emotie over de vergankelijkheid van het leven, de mooie momenten die er zijn geweest, maar waaraan niets meer kan worden toegevoegd. Het was verwarrend, we hadden het gevoel of deze sterke emotie die van Brussel wel weg mocht drukken.

Duitse buren
Het komt ook omdat – op mijn leeftijd – met het terugdenken aan Cruijff ook mijn eigen leven aan me voorbijtrekt. Mijn broer en ik woonden in Duitsland toen Nederland in de finale van Duitsland verloor. Het was de tijd van de aanslagen van de Rote Armee Fraktion waarvan mijn vader als journalist verslag deed. Wij waren Cruijff als we voetbalden en Neeskens als we penalty’s namen. Onze Duitse buren kwamen na de verloren finale excuses aanbieden: zo waren de lieve mensen met ons begaan, omdat ze ook wel zagen dat Nederland beter was.

Mark de J.
Op diezelfde overlijdensdag van Johan Cruijff viel het totaal onverwachte bericht over een aanhouding in het onderzoek naar de moord op Koen Everink aanvankelijk amper op. De coach Mark de J. van toptennisser Robin Haase is ervoor aangehouden. In alle concentratie die nodig was voor verhalen over Johan Cruijff drong dit aanvankelijk amper door, pas toen ik ’s avonds naar huis reed overviel het me met een schok: he? We hadden een junk verwacht, maar een tenniscoach? Een korte maar heftige emotie drong zich op: het was die van pure sensatie over de totaal onverwachte wending en het gissen naar een motief. Waar krijgt dit in de krant een plek? Het was gelukkig wel geregeld door mensen die het hoofd koel houden.

El Bakraoui
Onderweg werd via de persconferentie van minister van Justitie en Veiligheid duidelijk dat aanslagpleger Ibrahim el Bakraoui juli vorig jaar vanuit Turkije naar Nederland was gestuurd en dat onze veiligheidsdiensten geweldig hebben zitten slapen, omdat hij niet in systemen voorkwam. Terwijl deze crimineel nota bene door Turkije bij de Syrische grens was opgepakt. Weer een emotioneel moment: elke keer bij dit soort gebeurtenissen moet je op een rijtje zetten hoe we ons dienen op te stellen tegenover Syriëgangers, tegenover medemensen in ons land dus. Hoe lang kunnen we onze waarden vasthouden dat we blijven geloven dat mensen op ons rechte pad kunnen komen, dat we blijven geloven dat scholing en werk het antwoord op radicalisering is en niet een politiestaat die elk risico uit probeert te sluiten door het op te sluiten?

Ninos
En toen kwam zojuist het bericht binnen, dat al deze ingewikkelde gedachten en emoties weer wegveegde. Ninos is terug. Ninos, de 15-jarige jongen uit Enschede die al weken spoorloos is, voor wiens leven werd gevreesd omdat hij ziek zou zijn en aan zelfmoord zou hebben gedacht. We spraken eerder met zijn ouders, zijn zus, en zij bleven geloven in en bidden om een goede afloop. En op Goede Vrijdag geschiede een wonder. Ninos duikt op in Duitsland. Hij leeft. De emotie over dit leed en de vreugde van deze familie, is opnieuw sterk. Ongemerkt ben je met ze gaan meeleven, heb je aan je eigen gezin gedacht. Het kleine gezin, dat te midden van al die grote gebeurtenissen haast onzichtbaar lijkt, maar voor mij de kern is van ons leven.

Blogs