Volledig scherm
Moeder Ina en Paul Kuiper bezoeken het graf van hun vermoorde dochter Maaike. © Christian van der Meij

Vermoorde Maaike uit Hengelo zou deze week 45 zijn geworden

LeestipHENGELO - Op 6 februari 1997 werd Maaike Kuiper uit Hengelo gruwelijk vermoord. Deze week zou ze 45 jaar zijn geworden. Twintig jaar later, op haar verjaardag, gaan vader Paul en moeder Ina naar haar graf. Ze nemen een lichtblauw bloemstuk mee. De lievelingskleur van Maaike.

Hoe begroet je een vader wiens dochter twintig jaar geleden is vermoord en die deze week 45 jaar oud zou worden? Paul Kuiper (75) opent de deur. Hij komt zelf met een antwoord. "Gefeliciteerd met onze mooie dochter", heeft Paul tegen zijn vrouw Ina (71) gezegd. 

Bezoek, elk jaar weer

Het is dinsdag klokslag negen uur als de ouders naar de bloemist rijden. Daar halen ze al twintig jaar een bloemstuk voor op het graf van Maaike. Voor Ina ziek werd, in 2010, haalden ze de bloemen op de fiets. Daarna hebben ze een auto gekocht. Ina en Paul rijden naar de begraafplaats aan de Oldenzaalsestraat en lopen naar het graf van hun vermoorde dochter. Op het graf liggen verse bloemen.
Van de buren, weten Paul en Ina. Later komen andere buren aanfietsen. Ze draaien zich weer om als ze hun vrienden zien praten. Ze komen later bij Paul en Ina aan de van Suchtelenstraat langs. Zoals elk jaar.

Staande bij het graf herinnert Ina zich nog de sliert mensen die er twintig jaar geleden waren. Het is een vertrouwde plek geworden voor de ouders. "Dit is het nu, Maaike. Ik wil haar laten weten dat we er altijd zijn. Ze is je kind", zegt Ina. Ze heeft kaarsen meegenomen die ze aansteekt. De tijd heeft veel gedaan, wonden geheeld. "Een open deur, maar het is wel waar", zegt Ina.

'Blijf ons helpen'

Paul heeft destijds tijdens de uitvaart een tekst uitgesproken met de vraag aan de mensen: "Blijf ons helpen dragen". Dat hebben de vrienden, kennissen en familie al die jaren gedaan. Dat helpt. En schrijven, dichten. En Maaike gedenken.
Paul heeft speciaal voor vandaag een gedichtje van vijf woorden bedacht. 'Geen 45 jaar, 24 maar.' Hij draagt het later voor in de woonkamer.

Op de vraag hoe je omgaat met dit verlies en de boosheid naar de dader, zegt Ina: "Er is geen draaiboek over hoe je hiermee om moet gaan. Je kunt het niet voor zijn." In de beginjaren - rotjaren noemt Paul het - zijn ze woedend op de dader die voor hun nooit een gezicht heeft gekregen. Zijn naam wordt nooit genoemd en ze kopen nooit sinaasappels uit dat land. Dat is hun wraak. Ook de kist is voor de kerkdienst open gebleven om de brute gruweldaad een gezicht te geven. 

Quote

We kunnen deze dag niet over ditjes en datjes praten. Haar naam moet wel genoemd worden

Een buurvrouw

De zus van Ina, Ria (80) is in die tijd met haar man Gerrit naar de rechtszittingen gegaan. Zij komen ook nog langs. De dader heeft zijn straf uitgezeten en is terug naar zijn geboorteland. Maar dat maakt het gemis en verlies voor de ouders niet minder zwaar. 


Voor de deur in de Van Suchtelenstraat wacht een vriendin. Ze heeft een pan linzensoep en een bos bloemen meegebracht. Ina omhelst haar. Binnen zet Paul koffie en snijdt cake aan. In de woonkamer worden lichtblauwe kaarsen aangestoken naast de foto van Maaike. 

Vroegere buurman Wim (70) en zijn vrouw komen binnen. Ze wonen al negen jaar niet meer naast de familie Kuiper maar blijven trouw komen. "Ik weet dat de gordijnen vlak na de moord altijd dicht zaten", zegt de buurvrouw. Het stilstaan bij Maaike is voor iedereen in dit gezelschap belangrijk. "We kunnen deze dag niet over ditjes en datjes praten. Haar naam moet wel genoemd worden", vinden ze. 

Gedichten van Maaike

De ouders zijn trots op de gedichten van Maaike die ook nog op andere uitvaartdiensten worden voorgedragen. Als ze er maar wel bij zeggen dat het een gedicht is van Maaike Kuiper. Ina: "Twintig jaar klinkt nu heel lang maar voelt korter. Alles is verder gegaan, maar dat niet. We missen haar, wie ze was. Het was geen oppervlakkig tralala meisje. Dat zie je terug in haar gedichten. Voor elke gelegenheid heeft ze wel een gedicht geschreven."

In samenwerking met indebuurt Hengelo

Hengelo e.o.