Volledig scherm
Het gezin Aljanabi met moeder Layla en vader Hamid en de kinderen Ali (blauw shirt), Abdullah en Zahraa, samen met Gerdi Lusthusz, hun grote steun en toeverlaat. © Frans Nikkels

Vluchtelingengezin in Azelo: 'Waarom mogen wij niet blijven?'

AZELO/HENGELO - Al meer dan zes jaar leven Hamed, Layla en hun drie jonge kinderen nu al tussen hoop en vrees op een kleine kamer in het asielzoekerscentrum.  

"Het wachten is frustrerend", zegt Hamed. Zijn vrouw Ayla maakt zich zorgen om haar kinderen. “Zij snappen het niet. Ze zien dat andere kinderen na een paar maanden een verblijfsstatus krijgen. En daarna een huis. Waarom wij niet, mama”, vragen ze dan.

Hartverscheurend

Gerdi Lusthusz uit Hengelo trekt zich het lot aan van het Iraakse gezin.Ze bezoekt het gezin wekelijks in het azc in Azelo. Ze leest Zahraa (4) en Abdulla (7) voor en helpt Ali (10) met zijn huiswerk. "Het is hartverscheurend", zegt ze. De kinderen lijden onder de spanning. Het is geen doen om jarenlang zo te leven”. Ze wijst om zich heen. De kamer van vijf bij zes staat helemaal vol met een kleine tafel met plastic stoelen, drie grote ijzeren kasten en vijf bedden. Op een bed liggen plastic gebaksvormpjes en keukenspulletjes, waar Zahraa mee speelt.

“Ze hebben totaal geen privacy. Als de kinderen ’s avonds slapen, moeten de ouders stil zijn. Ja, het gezin raakt me. Ze zijn warm, lief en intelligent. Hamid en Layla hebben alles over voor een betere toekomst voor hun kinderen. Ik vind dat dapper.”

Kinderpardon

Hun laatste hoop is nu gevestigd op het Kinderpardon. De Tweede Kamer heeft  in februari een motie aan aangenomen over het Kinderpardon. De motie roept op om kinderen die vijf jaar in Nederland wonen in aanmerking te laten komen voor een kinderpardon. Maar Staatssecretaris Dijkhof van Veiligheid heeft deze motie naast zich neer gelegd en over de verkiezingen heen getild. Dit tot  verontwaardiging van Defence for Children dat zich sterk maakt voor kinderen zoals Ali, Abdulla en Zahraa.

Bommen 

Het gezin vluchtte ruim zes jaar geleden vanuit hun woonplaats Bagdad in Irak naar Nederland. Via Ter Apel en Dronten kwamen ze ruim twee jaar geleden in het azc in Azelo terecht. Terug gaan naar Irak kan niet, zegt Hamed. “Er vallen nog steeds bommen in Bagdad. Onze familie zegt ook dat we hier moeten blijven. We kunnen onze kinderen daar niet veilig naar school brengen, zeggen ze. Maar hier blijven mag niet. We hangen er nu tussenin.”

Impasse

Hij duidt op de impasse, waarin het gezin jarenlang heeft gezeten. Nadat ze drie jaar gewacht hadden op groen licht om te mogen blijven, stelde de regering een vertrek-moratorium in voor vluchtelingen uit Irak vanwege de bombardementen op Bagdad. Dat bekende dat het IND voorlopig niet mocht beslissen over deze groep asielzoekers. Dat was al in 2014. Het gezin werd daarmee slachtoffer van de asielprocedure voor vluchtelingen uit Irak, aldus Vluchtelingenwerk Oost Nederland dat de familie steunt.

Huilen

Onlangs nam het IND eindelijk een besluit over het verlenen van een status. Het was negatief. “Ali moest er van huilen”, zegt zijn moeder aangeslagen. Hun advocaat heeft inmiddels gereageerd met een zogenoemde 'zienswijze', waarin zij aangeeft waarom het gezin van mening is dat ze wel in aanmerking komen voor een verblijfsvergunning. De volgende stap is dat de advocaat in beroep gaat bij de vreemdelingenrechter, zegt Harry Becking, juridisch medewerker van Vluchtelingenwerk Oost Nederland.  "De advocaat is expliciet ingegaan op de situatie waarin de kinderen verkeren”, aldus  Becking. Hij noemt de onzekerheid traumatisch."

In samenwerking met indebuurt Hengelo

Hengelo e.o.