Volledig scherm
© Carlo ter Ellen

Blog | Alleen Heracles houdt nog beetje van Ajax

Het was een hilarisch moment bij FC Twente-Vitesse afgelopen zondag. Tien minuten na rust ontplofte de Grolsch Veste plotseling van geluk. Doelpunt FC Twente? Nee. De gelijkmaker van De Graafschap tegen Ajax in Doetinchem.

Je voelde de euforische golf door het stadion aanzwellen. De mobieltjes hadden hun werk al gedaan, alvorens de stadionbel aankondigde dat er een nieuwe tussenstand zichtbaar zou worden op het scorebord. De Graafschap - Ajax 1-1. Zou het dan toch nog een mooie middag worden? Veertig minuten later werd die uitslag ook als eindstand getoond. Het feest kon beginnen. PSV kampioen. Maar vooral: helemaal niets in Amsterdam. Mooi man.

Arrogantie?
Waar komt die haat tegen Ajax toch vandaan? De club met die sympathieke trainer Frank de Boer. Niet alleen in Enschede en Rotterdam ging de vlag zondagmiddag om half vijf uit. Ook in Utrecht, Den Haag en Alkmaar werd feest gevierd. En in de meeste andere voetbalsteden werd – op zijn minst – geen traan gelaten om het verspelen van de landstitel van Ajax op de allerlaatste speeldag. Het leedvermaak in Nederland kende geen grenzen. Is het de Amsterdamse bluf? De arrogantie van de hoofdstad? Het neppubliek in de Arena? De grote mond van de ‘beste club van Nederland’?

Sjaak Swart
Een dag later kwam er al snel een antwoord op de vraag waarom niemand van Ajax houdt behalve Ajax zelf. Sjaak Swart, de ongekroonde mister Ajax, bralde dat hij hoopte dat De Graafschap, de veroorzaker van alle ellende in Amsterdam, alsnog zou degraderen. De Graafschap had de 1-1 te uitbundig gevierd, volgens Swart, die ook scheidsrechter Björn Kuipers bekritiseerde. Hij zou een doodschop tegen Cerny onbestraft hebben gelaten en tijdrekken hebben toegestaan. Dat Ajax niet bij machte was om op eigen kracht een degradatiekandidaat te verslaan en na de goal van Smeets verdwaalde op De Vijverberg, daar hoorden we Swart niet over. Dat de Superboeren hulde verdienen voor de hartstochtelijke manier waarop de sportieve plicht werd vervuld? Geen woord daarover.

Salonremise
Twee jaar geleden werd Ajax wel kampioen. Dat gebeurde ook op vreemd terrein maar wel in een omgeving die de Amsterdammers wat gunstiger gezind is: Almelo. Het was, die zondagmiddag 27 april 2014, een zouteloze ontknoping van de eredivisie. De wedstrijd eindigde toen ook in 1-1. Maar die uitslag was destijds wel voldoende voor de titel. Ajax had toen de mazzel dat Heracles, strijdend voor lijfsbehoud, ook aan een punt genoeg had. Schöne en Cziommer scoorden vroeg in de wedstrijd en daarna ontrolde zich een schaamteloze salonremise. Iedereen vond het best.

Heracles
Als een van de weinige clubs in Nederland houdt Heracles nog wel een beetje van Ajax. Hun naamvoering schept een band. De onderlinge clash wordt vaak aangeduid als de confrontatie tussen de twee Griekse helden in de eredivisie: Ajax en Heracles. Ze kunnen het wel met elkaar vinden. Ik heb ook geen hekel aan Ajax. Heb de mooiste voetbalavonden beleefd op de staantribune van stadion De Meer, waar destijds een heerlijke voetbalsfeer hing. Met Amsterdamse humor. De Europese avonden in het Olympisch Stadion waren legendarisch. Ajax speelde prachtig voetbal.

Europa-bestendig
Maar de sfeer rond de club is veranderd. De Arena is een sfeerloze bak, het spel is al jaren niet om aan te zien en collectieve schaamte overheerst als Ajax uitrukt in Europa. Het is voor Nederland – inderdaad – een zegen dat PSV kampioen is. Die club heeft bewezen Europa-bestendig te zijn, zelfs in de Champions League. Ajax niet. Werd de club dit seizoen in de Europa League niet uitgeschakeld door Molde FK uit Noorwegen? Dat lijkt me nou een mooie tegenstander voor Heracles, straks in juli, in de voorronde van de Europa League.

Henk van Schuppen

  1. Blog | Na koninklijke visite moet Heracles terug naar de basis

    Blog | Na koninklijke visite moet Heracles terug naar de basis

    Na vandaag moet het echt afgelopen zijn. Als het koningspaar rond het middaguur het Polman Stadion heeft verlaten, telt er dit seizoen nog maar een ding bij Heracles: de bikkelharde strijd tussen de lijnen. Weg met alle randzaken, opsmuk, mooidoenerij. De make-up van het nieuwe stadion kan eraf. Het moet weer over het wekelijkse gevecht op het veld gaan in. Terug naar de basis, terug naar de core-business van de club: vechten voor punten.

Blogs