Volledig scherm
Mats Knoester redt in de laatste minuut met een alles-of-niets-poging het punt voor Heracles. © ANP Sport

De beste Feyenoorder speelde zondag bij Heracles

ALMELO - De beste Feyenoorder droeg gisteravond het shirt van Heracles. De 20-jarige Mats Knoester leidde de Almeloërs op soevereine wijze naar een verdiend punt in De Kuip: 1-1.

Zouden de duizenden in De Kuip eigenlijk weten dat de linker centrale verdediger van de tegenstander bijna zijn hele leven voor Feyenoord heeft gespeeld? Dat hij afkomstig is uit Alphen aan den Rijn,  op z’n zesde al rondliep bij de club en dat hij in januari na een vervelend incident met een ploeggenoot vertrok naar de andere kant van het land? Alle Feyenoorders in het stadion kijken op deze dag reikhalzend uit naar het eerste basisoptreden van de veelbesproken verdediger Marcos Senesi. Als ware hij de lange verwachte verlosser die de tobbende club naar de droge overkant gaat brengen. Maar waar de man van zeven miljoen uit Argentinië een brok onrust is, leidt een jongeling van 20 jaar uit de buurt van Rotterdam vanaf dezelfde positie de defensie van de tegenpartij alsof hij al jaren dit niveau speelt. Mats Knoester is de beste Heraclied, en misschien wel de beste man van het veld. Als het laatste fluitsignaal heeft geklonken balt hij zijn vuist in triomf. „Het was prachtig om te zien dat we de laatste twee verdedigende reddingen (van Lennart Czyborra en doelman Janis Blaswich, red.) vierden alsof het doelpunten waren”, zegt Knoester, die zelf met een prachtige alles-of-niets poging de bal nog van de voeten van Narsingh glijdt. Een zekere treffer wordt daarmee alsnog voorkomen. Bij die laatste kans vlak voor tijd galmt de traditionele muzikale omlijsting bij een treffer zelfs al door De Kuip. Bijna het gehele stadion juicht. Het is iets te voorbarig. Op datzelfde moment duiken zo’n beetje alle spelers van Heracles boven op elkaar. Het bastion is met hart en ziel verdedigd. 

Kind van Feyenoord

Dertien jaar lang zag Knoester bijna dagelijks aan de overkant van het jeugdcomplex Varkenoord dat magische stadion liggen. Zoals elke jeugdspeler van Feyenoord had hij maar één droom, één doel: De Kuip halen. Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Lachend: „Maar dan wel andersom. Als speler van de tegenpartij. Feyenoord was altijd mijn club, maar als ze geen vertrouwen in me hebben en niet in me willen investeren, dan zoek ik een club waar ze wel in me geloven.” Dat werd dus Heracles, waar hij na een half jaartje al basisspeler is.

Hij voelde geen extra spanning toen hij het heilige gras betrad. Zoals altijd zat zijn familie ook nu op de tribune. Feyenoorders met een hart voor Heracles. Dat zijn vaste kompaan in de defensie, Robin Pröpper, in de warming-up geblesseerd afhaakte, was even een tegenvaller, maar met Dario van den Buijs aan zijn zijde nam hij meteen de verantwoordelijkheid.

Wat opviel was zijn natuurlijke rust, zijn overzicht en overwicht. De Kuip was meteen zijn huis. Een keer tastte hij mis. "Dat was vlak voor rust in het duel met Berghuis", aldus Knoester. "Je weet dat als je instapt, je gezien bent. Daar moet ik nog volwassener in worden."

Genoegdoening

In die eerste helft oogde Heracles nog timide en vlakjes. Maar na rust veranderde dat. "Als je Feyenoord met Het Legioen in een flow laat komen, dan ben je kansloos", weet hij. "Maar wij wisten ook: als je ze een tikkie kunt uitdelen, dan wordt het chaos bij hen en vervallen ze in negativiteit."

En dat laatste gebeurde. Vanaf de eerste minuut na rust voelde je aan alles dat er wat te halen viel voor Heracles. Na de gelijkmaker van Orestis Kiomourtzogluo had er zelfs nog meer ingezeten voor de bezoekers. „Aan de andere kant komen we op het laatst ook weer goed weg”, aldus Knoester met een glimlach op het gezicht. In zijn hals zit een snee, met een beetje bloed, maar Knoester voelt niets. Ja, alleen de genoegdoening van een meer dan geslaagde terugkeer. „Ik ben heel bescheiden. Laat andere mensen maar zeggen wat ze er van vonden.”