Volledig scherm
Oda Akkermans fotografeerde ook mensen op straat. © Oda Akkermans

Fotografe uit Markvelde legt dagelijks leven in Iran vast

MARKVELDE - Zes weken lang trok fotografe Oda Akkermans uit Markvelde met haar camera door Iran. Ze maakte fraaie plaatjes en ging in gesprek met de inwoners van het land. “De mensen zeiden: Vertel de wereld dat wij geen terroristen zijn."

Het was bij het graf van de grote Iraanse dichter Hafez. Een groepje jonge Iraanse vrouwen gehuld in de lichaamsbedekkende 'chador' liep over het plein en trok haar aandacht. "Ze vielen me op door hun joligheid", zegt Akkermans. "Ze maakten selfies. Toen ik ze vroeg naar hun kleding, zei een van hen: Trek mijn chador maar even aan, dan weet je tenminste hoe dat voelt."

Ze vertelt het aan de keukentafel van haar boerderij in Markvelde. Akkermans, fotografe uit Twente. "Het was een wonderlijke ervaring. Ik heb ook geen seconde nagedacht. Binnen een paar seconden hadden we van kleding gewisseld. Natuurlijk zal ik nooit zo'n gewaad dragen, maar het voelde minder vreemd dan ik had verwacht. Het geeft je een beschermd gevoel. Opeens ben je allemaal hetzelfde. Dat heeft ontegenzeggelijk ook iets moois."

Op zoek naar het andere Iran

Zes weken lang trok Akkermans vorig jaar door Iran. Sinds ze Iraanse vrienden heeft, wilde ze er altijd al fotograferen. "Ik heb me altijd afgevraagd of er achter de uiterlijke facade van de Islamitische Republiek nog een ander Iran zou bestaan. Toen de grenzen opengingen, kreeg ik eindelijk de mogelijkheid om er zelf naartoe te gaan."

Volledig scherm
© Oda Akkermans

Vergezeld door haar dochter, een antropologe, doorkruiste ze het hele land. "Ik wilde het land een gezicht geven. Foto's over de natuur en de bijzondere gebouwen in Iran zijn er genoeg, maar beelden van de mensen zijn er nauwelijks."

5.000 foto’s

Ruim 5.000 foto's maakte ze. In steden, dorpen, in de bergen en in de woestijn die ze per trein doorkruiste. "Dan zit je uren achter het raam naar een grote leegte kijken en zie je opeens een eenzame figuur in het landschap. Op zo'n moment pakte ik onmiddellijk de camera."

Volledig scherm
© Oda Akkermans

Bijna alle foto's ontstonden toevallig. Ze ontmoette de mensen op straat. Ouderen en kinderen. Arm en rijk, ouderwets en modern. Aardige, warme mensen vaak, die er geen enkel probleem mee hadden om op de foto te gaan. "Ik sprak ze gewoon aan, liet mijn camera zien en toonde ze het eindresultaat. 'Vertel de wereld dat wij geen terroristen zijn', drukten ze me op het hart. Aan die opdracht wil ik me ook houden."

Dierbare herinneringen

Aan veel mensen bewaart ze dierbare herinneringen. Aan de tweeling bijvoorbeeld in hun prachtige kledij die ze trof op een bazaar. "Je spreekt ze maar even, en toch blijft er iets hangen. De meeste mensen zijn ook veel moderner dan je zou verwachten. Die lopen thuis gewoon rond in jeans en zijn vaak nog actiever met hun smartphones dan wij. Sluiers en bedekkende kleding heb je in vele vormen, soms van een grote schoonheid. Veel van wat wij in het Westen denken, berust op een hardnekkig vooroordeel."

Tijdens haar reis heeft ze geen angstige momenten gekend. "Ik heb alles kunnen doen wat ik wilde, en soms nog wel meer dan dat." Even, vlak voor haar terugkeer, was er een spannend moment. "We hadden vertraging op de luchthaven. Toen ik daar nog wat mensen ging fotograferen, verscheen er een politieagent. In een kantoor moest ik al mijn foto's laten zien. Nadat ze er een paar bekeken hadden, staarden ze me een ogenblik vertwijfeld aan. Een paar foto's moest ik verwijderen, toen mocht ik weg."

Volledig scherm
© Oda Akkermans
Volledig scherm
© Oda Akkermans
Volledig scherm
© Oda Akkermans
Volledig scherm
© Oda Akkermans
Volledig scherm
© Oda Akkermans
Volledig scherm
© Oda Akkermans

Hengelo e.o.