Morskieft en 't Hoogspel; ook deze Twentse speeltuinen zijn legendarisch

LEESTIPBegin deze week gingen we terug in de tijd en bezochten we drie legendarische speeltuinen uit Twente. Vandaag het vervolg van dit tweeluik. Want wie is er niet groot geworden met Morskieft of 't Hoogspel? 

Bij de gedachte aan de speelparadijzen, die sinds jaar en dag bestaan, werden wij overvallen door een vlaag van nostalgie. Wij vroegen 6 Tukkers hun herinnering aan één van die legendarische speeltuinen op te halen.

Vandaag in deel 2: 't Hoogspel, Morskieft en Verkeerstuin Hengelo

Deel 1 gemist? Lees hier over De Waarbeek, De Snippert en Ter Huurne

’t Hoogspel maakt alles goed

Waar: ’t Hoogspel in Delden
Herinnering van: Jadrike Boels

Volledig scherm
't Hoogspel © Jadrike Boels

„Na flink wat gezeur en af en toe zelfs een traan was het weer zover. In de zomer stapten ik, mijn ouders en mijn zus regelmatig op de fiets voor een ritje door ons mooie Twentse landschap. Het mooie zag ik er als 10-jarig meisje nog niet in, dus voor mij was het een ritje door het saaie Twentse landschap.

Volledig scherm
't Hoogspel © Jadrike Boels

Mopperend klom ik op de fiets: ‘Mag ik niet gewoon thuis blijven? Mijn vriendinnetjes hoeven ook niet met hun ouders te fietsen’. Maar thuis blijven was geen optie. Gelukkig gloorde er altijd hoop aan de horizon. Speeltuin ’t Hoogspel in Delden lag namelijk vaak op onze route.

Mijn interesse voor een koud glas cooo-láá en de mega-schommel stak ik dan ook niet onder stoelen of banken. Of ik ook daadwerkelijk dat glas cola kreeg in de speeltuin hielden mijn ouders vaak kilometers lang in het midden. Na een korte stop bij kasteel Twickel nam de spanning vaak toe.

De speeltuin was bijna in zicht. En op dat moment was er natuurlijk helemaal geen houden meer aan mijn gezeur. ‘Ah tooeee, heel even. Alleen van de glijbaan!’ En zo maakte Speeltuin ’t Hoogspel mijn dag weer tot een groot succes. En ach, dat fietsen door onze mooie regio was achteraf toch ook best leuk.”

Magische rood-gele ‘Mozzkiev’

Waar: Speeltuin Morskieft in Reutum
Herinnering van: Martijn Bekhuis

„In tegenstelling tot mijn tweelingdochters, die op vierjarige leeftijd alle binnenspeeltuinen in deze regio al hebben gezien, was ik als kind van de jaren ’80 al dolblij met een wekelijks bezoekje aan de kinderboerderij in Almelo.

Maar zo nu en dan was het echt feest. Dan zat mijn moeder zondags op hete kolen en moest er wat bedacht worden voor die vervelende kinders. “Kom, even er tussenuit” zei ze dan tegen m’n vader. Een belletje naar andere familieleden in de regio en niet veel later zaten we in een roestige Simca 1510, opweg naar Morskieft in Reutum; bij ons thuis overigens uitgesproken als Mozzkiev.

De rit vanuit Wierden naar Reutum was een saaie. Almelo, Mariaparochie, “zijn we er al?”, Albergen, kruispunt over en dan doemt in het boerengebied tussen Fleringen en Reutum plotseling een rood-gele buitenspeeltuin op. Dat hebben ze goed gezien bij Morskieft. Het rood-geel heeft een enorme aantrekkingskracht op kinderen. Alle speeltoestellen in dezelfde kleurstelling, een magisch verschijnsel.

Volledig scherm
Morskieft © Wouter Borre DTCT

De grootste speeltuin in deze regio, wat een plezier. Rennend als jongvee door het met rood-geel staal gepimpte weiland, van de familieschommel naar het grote hamsterrad. Ondertussen hijgend mijn zus en neefjes en nichtjes overtuigen om naar een ander speeltoestel te gaan, het kon niet op. Ondertussen plopten op het terras de knalpotten van Grolsch en hadden mijn ouders de grootste lol met mijn ooms en tantes. Altijd een heerlijk softijsje, soms een patatje mayo, wat een zorgeloze tijd.

Inmiddels ruim 30 jaar later kom ik er nog steeds. Behalve de onveranderde geel-rode buitenspeeltuin is er nu ook een binnenspeeltuin. Ik trek maar eens een knalpot open..”

Volledig scherm
Met de kabelbaan bij De Morskieft, hier met Myrthe Effing © Familie Effing

Trots op rijbewijs uit Verkeerstuin

Waar: Verkeerstuin De Breemars in Hengelo
Herinnering van: Fernando Soepar

„Wat was ik trots toen ik als jongetje mijn eerste rijbewijs haalde in Verkeerstuin De Breemars. In een skelter legde ik behendig het parcours af dat toen immens groot leek. Inmiddels is het terrein vooral verlaten en alleen nog open op aanvraag.

Toen was het heel anders. Netjes stoppen voor het rode stoplicht, voorrang verlenen aan verkeer van rechts; ik voelde mij op dat moment een echte coureur. En de felbegeerde hoofdprijs was dat rijbewijs. Nu neem ik aan dat elk kind met dat stukje papier naar huis gaat als aandenken, maar toen nam ik het bloedserieus.

Volledig scherm
© Verkeerstuin

Toen ik het papiertje eenmaal in the pocket had, lieten ik en mijn vrienden de regels echter steeds meer varen. Inhalen, op elkaar botsen, afsnijden, het werd bijna een wedstrijd om het parcours voor elkaar zo uitdagend mogelijk te maken. Ik kan de route zo voor de geest halen, zo vaak heb ik er als een soort Max Verstappen rondgereden.

Niet alleen op mij, maar ook op veel klasgenootjes maakte de ‘tuin’ veel indruk. Niet veel kinderen hadden thuis een skelter en hier kreeg iedereen er een tot zijn beschikking. En we konden ook nog allemaal tegelijkertijd rijden! Als ik nu kinderen in de buurt op een skelter zie rijden denk ik nog wel eens terug aan die tijd. Toen we onszelf heel stoer vonden in ‘onze’ skelter en toen een bekeuring nog niet in een blauwe envelop kwam, maar gewoon een waarschuwing was.”

Volledig scherm
© Verkeerstuin

Samenstelling & coördinatie: Jadrike Boels en Joost Dijkgraaf

Deel 1: Het touwtje van De Snippert, treintje van ter Huurne en botsauto's van De Waarbeek

Hengelo e.o.