Volledig scherm
Joost Dijkgraaf © Emiel Muijderman

Waarom Bram Tankink altijd een glimlach op je gezicht tovert

Het is nu al een moment om weer naar uit te kijken: zondag rond de klok van 16.30 uur. De televisie op Nederland 1 en Bram Tankink die op de Champs-Élysées, in de slotetappe van de Tour de France, demarreert.

Onze Bram uit Haaksbergen sprint op het Franse afvalt tegen die tijd weg van de groep waar hij drie weken lang een vrolijk onderdeel van was: het peloton. Om het een ontsnapping te noemen gaat misschien wat ver, maar wat maakt het uit? En trouwens, toch slaat elk jaar het hart nog een keer over. Zou De Tank dan eindelijk een keer een etappe gaan winnen? De slotrit in de Tour de France? Daar in Parijs op de hoogste tree staan? Altijd eindigt het in een massasprint.

15 minutes of fame

Dat weet Tankink zelf ook. Toch pakt hij elk jaar graag z’n ’15 minutes of fame’ daar in Parijs. Hoewel... een ‘stief kwartiertje’ wordt hem vrijwel nooit gegund. De belangen zijn te groot, het peloton heeft hem dan allang weer opgeslokt. Ook dat maakt niet uit. De camera’s zijn toch voor even op hem gericht: De Tank uit Haaksbergen, de oude diender, de knecht, de wegkapitein. Als het meezit verschijnt er zelffs een naambalkje in beeld: tête de la course: Bram Tankink. Schitterend.

Twijfels

Om eerlijk te bekennen geef ik helemaal niet zo veel meer om wielrennen. Het eindklassement is bij mij al jaren gewonnen door Do Ping (die Chinese wielrenner). Ja, ik ben cynisch en heb moeite om zoals vroeger urenlang zonder opborrelde twijfels naar een bergetappe te kijken. Michael Boogerd kan ik op televisie niet meer serieus nemen, na het jarenlang ontkennen van dopinggebruik en daarna de biecht zonder spijt. En dat geldt voor meer hoofdrolspeler in de wielerwereld.

Maar Bram is anders. Bram tovert een glimlach op je gezicht, altijd weer. Het is de combinatie van woordenschat, humor, Twentse nuchterheid, onhandigheid én intelligentie denk ik. Op de site upcoming.nl verscheen deze week een bericht met de kop: een ode aan de grappigste man in het peloton: Bram Tankink. Het werd een hit op sociale media.

Thuis bij de Tank

Ikzelf interviewde hem ook één keer, voor onze kerstserie van 2013. Een paar uur aan de keukentafel bij Tankink thuis in België leverde genoeg informatie op voor een verhaal of tien. Helaas moest ik me beperken tot één artikel. De kop boven het verhaal werd ‘de populairste knecht van Nederland’, en dat is ie volgens mij nog altijd.

De wielrenner Tankink is goed genoeg om negen keer de Tour de France te fietsen, maar net niet goed genoeg om ooit een etappe te winnen. Bram vindt dat geen probleem, vertelde hij toen al aan de keukentafel: ,,Ik behoor al tot een heel select gezelschap. Het is geen voetbalwedstrijd, waar altijd een ploeg wint. Tevreden zijn met eigen prestaties - ook al win je nooit - is een van de kernwaarden in het wielrennen.”

Tong van de Tank

Mooi e sprök’n, zouden we in Twente zeggen. En met Bram valt er tenminste wat te lachen. Ook deze Tour de France haalde Tankink weer een grap uit. In een radio-interview vertelde hij na afloop van een koers last te hebben van ‘een pijnlijke tong’. Dat kwam door een valpartij, aldus Tankink. Het bleek totale onzin te zijn en om een codewoord te gaan die hij met zijn vrouw Vera had afgesproken, om te laten weten dat hij aan haar dacht.

Waarom hij het specifiek over z’n tong moest hebben wilde Bram niet zeggen. En juist dat leverde online weer een stortvloed aan speculaties en reacties op. Ik weet zeker dat Bram ze op zijn hotelkamer gelezen heeft, met een vette glimlach op zijn gezicht.

Joost Dijkgraaf, online verslaggever

De leukste tweets van Bram Tankink deze Tour op een rij:

Blogs