Volledig scherm
Egbert Jan Riethof (64) is journalist. Hij heeft een dochter (25) en een zoon (23). Egbert Jan woont in z’n eentje in een huis met drie verdiepingen. © Joost Hoving

Weet je nog... Jan, je man?

Egbert JanEgbert Jans moeder is 99, ligt in bed, praat niet meer, hoort niets. Als hij binnenkomt haalt ze haar schouders op.

Tot drie jaar terug ging ik elke week een middag met haar naar ‘het café met de kaartende mannen’.
Ik houd haar haar jas voor.
,,Wat gaan we doen?’’
,,Naar het café met de kaartende mannen.’’
Vijf minuten later, in de auto:
,,Wat gaan we doen?’’
,,Naar het café met de kaartende mannen.’’

In het café zwaaien de kaartende mannen naar mijn moeder. Ik zie iets van herkenning in haar lege ogen. Een tikkeltje behaagzucht.
,,Wat doen die kerels gek.’’
Ze zegt het keihard, de kaartende mannen waarderen dat.
Er komt een man binnen met een witte baard, hij draagt een fietstenue.
,,Wát een rare kerel.’’ Haar stem is luid en sonoor.
De baard hoort het, de kaartende mannen zijn er blij mee.

Quote

Soms haal ik een herinne­ring op met mijn moeder

Egbert Jan Riethof

Mijn moeder is vrij doof en humeurig en wil eigenlijk helemaal niks. ,,U moet haar stimuleren, hoor! Ze moet actief blijven’’, maant de bezigheidstherapeute. Soms proberen de verzorgenden haar mee te nemen naar de bingo. ,,Klootzakken!’’ schreeuwt ze dan. Ze verzet zich tot ze weer terug kan naar haar vertrouwde kamer.
We kijken naar buiten, naar de voorbijgangers.
,,Wat een rare mensen wonen er allemaal hier.’’
Soms haal ik een herinnering op.
,,Weet je nog… Jan? Je man? Weet je nog dat hij altijd heel snel at?’’
Ze reageert niet.
,,Weet je nog dat jij de borden opschepte en dat hij dan soms z’n bord al leeg had voordat je de tafel rond was?’’
Mijn vader was een verstrooide man. Ze werd altijd boos als het gebeurde, maar lachte dan toch maar moeizaam mee met mijn broer Arnoud en mij.
In het café zie ik een licht glimlachje. Heel even.

Quote

Op een papiertje schrijf ik: ‘ik ben je jongste zoon’

Egbert Jan Riethof

Drieënhalf jaar geleden brak ze bij een val een heup. Lopen kon niet meer. Ik sprak de arts op de gang. Hij trok z’n broek maar weer eens op en stelde dat er binnen een half tot anderhalf jaar ‘ernstige complicaties’ zouden optreden als gevolg van doorligwonden ‘et cetera’.
Ze is nu 99, ligt in bed, praat niet, hoort niets. Geen doorligwonden.
Als ik binnenkom kijkt ze me aan en haalt haar schouders op.
Op een papiertje schrijf ik mijn naam en ‘ik ben je jongste zoon’.
Ze haalt haar schouders op.
Ik ga zitten. Ze kijkt naar de televisie. Draait zich naar me toe en haalt een keer of twaalf haar schouders op.
Ik breng haar een bonbon. Haar mond mimet: opeten?
Ze wijst: nog één. Na de vierde schrijf ik op het papiertje: op!
,,Klootzak!’’ brult ze.

Reageren? magazine@persgroep.nl

Live Voetbal

home logo Heracles AlmeloHER
EINDE
0-4
PSVPSV
away logo

poll

Oost-Nederland koploper in bestellingen van illegaal vuurwerk

Oost-Nederland koploper in bestellingen van illegaal vuurwerk

  • Een kwalijke zaak, die bommen zijn levensgevaarlijk in een woonwijk (67%)
  • Vuurwerk hoort er nou eenmaal bij hier, dat hou je niet tegen (27%)
  • Ik vind sterretjes al spectaculair genoeg op oudejaarsavond (6%)
1309 stemmen